Δευτέρα, 22 Οκτωβρίου 2012

Οι τελευταίες καραμέλες

Οι τελευταίες καραμέλες

«Μέτρησα τα χρόνια μου και συνειδητοποίησα, ότι μου υπολείπεται λιγότερος χρόνος ζωής απ' ότι έχω ζήσει έως τώρα...
Αισθάνομαι όπως αυτό το παιδάκι που κέρδισε μια σακούλα καραμέλες: τις πρώτες τις καταβρόχθισε με λαιμαργία αλλά όταν παρατήρησε ότι του απέμεναν λίγες, άρχισε να τις γεύεται με βαθιά απόλαυση.

Δεν έχω πια χρόνο για ατέρμονες συγκεντρώσεις όπου συζητούνται, καταστατικά, φόρμες, διαδικασίες και εσωτερικοί κανονισμοί, γνωρίζοντας ότι δε θα καταλήξει κανείς πουθενά.
Δεν έχω πια χρόνο για να ανέχομαι παράλογους ανθρώπους που παρά τη χρονολογική τους ηλικία, δεν έχουν μεγαλώσει.
Δεν έχω πια χρόνο για να λογομαχώ με μετριότητες.
Δε θέλω να βρίσκομαι σε συγκεντρώσεις όπου παρελαύνουν παραφουσκωμένοι εγωισμοί.
Δεν ανέχομαι τους χειριστικούς και τους καιροσκόπους.
Με ενοχλεί η ζήλια και όσοι προσπαθούν να υποτιμήσουν τους ικανότερους για να οικειοποιηθούν τη θέση τους, το ταλέντο τους και τα επιτεύγματα τους.
Μισώ, να είμαι μάρτυρας των ελαττωμάτων που γεννά η μάχη για ένα μεγαλοπρεπές αξίωμα.

Οι άνθρωποι δεν συζητούν πια για το περιεχόμενο... μετά βίας για την επικεφαλίδα.
Ο χρόνος μου είναι λίγος για να συζητώ για τους τίτλους, τις επικεφαλίδες.
Θέλω την ουσία, η ψυχή μου βιάζεται...Μου μένουν λίγες καραμέλες στη σακούλα...

Θέλω να ζήσω δίπλα σε πρόσωπα με ανθρώπινη υπόσταση. Που μπορούν να γελούν με τα λάθη τους. Που δεν επαίρονται για το θρίαμβό τους. Που δε θεωρούν τον εαυτό τους εκλεκτό, πριν από την ώρα τους. Που δεν αποφεύγουν τις ευθύνες τους. Που υπερασπίζονται την ανθρώπινη αξιοπρέπεια Και που το μόνο που επιθυμούν είναι να βαδίζουν μαζί με την αλήθεια και την ειλικρίνεια. Το ουσιώδες είναι αυτό που αξίζει τον κόπο στη ζωή.

Θέλω να περιτριγυρίζομαι από πρόσωπα που ξέρουν να αγγίζουν την καρδιά των ανθρώπων... Άνθρωποι τους οποίους τα σκληρά χτυπήματα της ζωής τους δίδαξαν πως μεγαλώνει κανείς με απαλά αγγίγματα στην ψυχή.

Ναι, βιάζομαι, αλλά μόνο για να ζήσω με την ένταση που μόνο η ωριμότητα μπορεί να σου χαρίσει. Σκοπεύω να μην πάει χαμένη καμιά από τις καραμέλες που μου απομένουν...

Είμαι σίγουρος ότι ορισμένες θα είναι πιο νόστιμες απ'όσες έχω ήδη φάει. Σκοπός μου είναι να φτάσω ως το τέλος ικανοποιημένος και σε ειρήνη με τη συνείδησή μου και τους αγαπημένους μου...»

Έξοχο κείμενο από τον Mario de Andrade (Ποιητή, συγγραφέα, δοκιμιογράφο και μουσικολόγο από τη Βραζιλία).

Οι τελευταίες καραμέλες

Διαβάστε ακόμη:Καραμέλες για τον πονόλαιμο

4 σχόλια :

Μάνος είπε...

Απλά υπέροχο......
Πάει καιρός τώρα που έχω ξεκινήσει και κάνω παρόμοιες σκέψεις και σίγουρα αφορμή είναι η κρίση στη χώρα μας. Όχι η οικονομική όπως την ονομάζουν κάποιοι αλλά αξιών όπως την λέω εγώ.
Θεόδωρε για άλλη μια φορά σ' ευχαριστώ για τις αναρτήσεις που κάνεις.

Θεόδωρος είπε...

Μάνο είναι όπως τα λες , δυστυχώς όμως με στεναχωρεί πολύ ότι ακόμη οι Έλληνες δεν έχουν οι περισσότεροι καταλάβει ότι όντως «η οικονομική κρίση» είναι κρίση αξιών, είναι άραγε θέμα απουσίας συνείδησης ή θέμα τοξίνωσης του μυαλού… για αυτό έγραψα το άρθρο « Η εξέταση του Δημόκριτου για «τρέλα» από τον Ιπποκράτη» για όσους το καταλάβανε…
Είμαστε στην ίδια αρρωστημένη κατάσταση και αυτό θα αλλάξει μόνο με πραγματική πείνα 6 μηνών, για να έχει την ευκαιρία το σώμα μας να αποτοξινωθεί και το μυαλό μας να καθαρίσει και να αποκτήσουμε ξανά «συνείδηση» , ναι πιστεύω ότι η πείνα θα μας κάνει καλό στο τέλος…

Βασίλης ΜπιΣαξ είπε...

Υποκλίνομαι...

villacotetsi είπε...

Χαμογελασα ησυχα!
Νασαι καλα!