Η τζιτζιμπύρα είναι ένα παραδοσιακό, τονωτικό δροσιστικό αναψυκτικό που που φτιάνεται με νερό, ζάχαρη, λεμόνι, φρέσκο τζίντζερ.
Το συνηθισμένο μέρος που φτιάχνεται η τζιτζιμπύρα στη Ελλάδα είναι η Κέρκυρα, κατάλοιπο της αγγλικής παρουσίας στο νησί. Καταναλώνεται από την άνοιξη έως το φθινόπωρο. Το βασικό συστατικό της τζιτζιμπύρας είναι το τζίντζερ (πιπερόριζα).
Υλικά
Λαμβάνουμε:
Θα μπορούσα να κατατάξω αυτή την συνταγή στην ενότητα με τα άρθρα «φτιάχνω τα δικά μου φάρμακα» γιατί αυτό το αλκοολούχο ποτό δημιουργήθηκε από την αρχή για τέτοιο σκοπό, όπως θα διαβάσετε παρακάτω και η συνταγή και η παρασκευή, είναι παρόμοια με αυτή των βαμμάτων που χρησιμοποιούνται αντίστοιχα στη κατασκευή φαρμάκων από φυτά.
Υλικά
Το κονιάκ παρασκευάζεται από κρασί το, οποίο αποστάζεται σε κοινούς αποστακτήρες. Το κονιάκ δεικνύει γενικώς 45-50 βαθμούς εκατοντάβαθμου οινοπνευματόμετρου. Μετά την απόσταξη το κονιάκ φυλάσσεται σε δρύινα βαρέλια επί αρκετά χρόνια (5-10) για να παλιώσει. Η παλαίωση λόγω διαφόρων χημικών μεταβολών δίνει στα οινοπνευματώδη ποτά εκλεκτότερο άρωμα και καλλίτερη γεύση.
Το κρασί, το οποίο προορίζεται για την απόσταξη του κονιάκ πρέπει να είναι καλής ποιότητας και να τύχει όλων των περιποιήσεων ως εάν επρόκειτο να καταναλωθεί ως κρασί, διότι και η μικρότερη αλλοίωση έχει μεγίστη επίδραση επί της ποιότητας του κονιάκ.
Τα λικέρ από αιθέρια έλαια παρασκευάζονται ευκολότατα. Ο τρόπος της παρασκευής τους είναι ο εξής: Διαλύουμε την απαιτούμενη, ποσότητα αιθέριου ελαίου σε οινόπνευμα και κατόπιν φέρνουμε την διάλυση στον βαθμό που θέλουμε με νερό. Τέλος, προσθέτουμε την απαιτούμενη ποσότητα σιροπιού.
Η ποιότητα των λικέρ (ηδύποτα) με αυτή την μέθοδο, εξαρτάται από την ποσότητα των αιθέριων ελαίων, του οινοπνεύματος και του νερού, τα οποία αποτελούν την σύστασή του.
Υλικά συνταγής
Τα λευκά ξηρά κρασιά χρησιμοποιούνται ευρέως στο μαγείρεμα, όταν δε θέλεις να προσθέσεις γλυκιά γεύση στο φαγητό. Κατά τη διάρκεια του μαγειρέματος το αλκοόλ εξατμίζεται αφήνοντας στο φαγητό την ιδιαίτερη γέυση του κρασιού. Χρειάζεται προσοχή ώστε να μην αφήσεις το κρασί να παραβράσει ή να μην προσθέσεις μεγάλη ποσότητα, μιας που είναι δύσκολο μετά να το ελαττώσεις. Η χρήση κρασιού που πίνεται δίνει το πλεονέκτημα να ταιριάζουν φυσικά το κρασί που πίνουμε με αυτό που τρώμε.
Ο γενικός κανόνας είναι ότι τα λευκά ξηρά κρασιά ταιριάζουν με πιο ελαφριά πιάτα, όπως κοτόπουλο, χοιρινό, σούπες, θαλασσινά, όστρακα και λαχανικά. Παραθέτουμε παρακάτω παραδείγματα φαγητών που ταιριάζουν με κρασιά που μπορούμε να βρούμε εύκολα και σε καλές τιμές.
Λαμβάνουμε:
Συνταγή κρασιού από σταφίδες
Βάζουμε μέσα σε ένα ανοικτό βαρέλι 50 οκάδες σταφίδες, 150 οκάδες ζεστό νερό των 50° βαθμών, προσθέτουμε δε μαζί και 300 δράμια κάντιο (είδος κρυσταλλικής ζάχαρης από ζαχαροκάλαμο).
Σκεπάζουμε καλά το βαρέλι και φροντίζουμε μόνο να αφήνουμε ένα μικρό άνοιγμα, διότι αλλιώς το βαρέλι μπορεί να κάνει έκρηξη.
Το πως κατασκευάστηκε ο πρώτος ρητινίτης οίνος δεν είναι γνωστό. Επειδή άλλοτε δεν ήταν γνωστά τα διάφορα φάρμακα μέσω των οποίων προλάμβαναν τις ασθένειες του κρασιού, προσπαθούν να προλάβουν αυτές, μέσω της προσθήκης διαφόρων ουσιών, μεταξύ των οποίων ήταν και η ρητίνη, η οποία παράγεται αφθόνως στα διάφορα δάση της Ελλάδος και σε αυτό φαίνεται οφείλεται η κατασκευή αυτού του κρασιού.
Ο ρητινίτης οίνος κατέλαβε σε εμάς σημαντική θέση και αυτός κατασκευάζεται και καταναλίσκεται σχεδόν σε όλες τις περιφέρειες. Πολλοί δε από εμάς έχουν την ιδέα ότι το καλύτερο κρασί είναι το ρετσινάτο. Η παρασκευή του ρετσινάτου κρασιού δεν διαφέρει καθόλου από την κατασκευή του άλλου οίνου. Είναι δε και απλούστατη.
Συνταγή: λικέρ βερίκοκων με οινόπνευμα
Για 2 κιλά φρούτων καθαρίζουμε 500 γραμμάρια ζάχαρη και προσθέτουμε 3 λίτρα οινόπνευμα, δεν πρέπει δε τα βερίκοκα να είναι πολύ ώριμα. Αφού τα τρυπήσουμε τα ρίχνουμε σε βραστό νερό, έπειτα τα βγάζουμε ρίχνοντάς τα σε κρύο νερό. Τα στεγνώνουμε σε σουρωτήρι, τα βάζουμε σε γυάλινο δοχείο και 2 ½ κιλά σιρόπι από καθαρισμένη ζάχαρη και αρκετό οινόπνευμα για να πλεύσουν τα βερίκοκα. Κλείνουμε αεροστεγώς το δοχείο και μετά από 6 ημέρες μπορούν να φαγωθούν.
Ο χρωματισμός των ποτών είναι αναγκαιότατος για εκείνον που θα κατασκευάσει ποτά και για αυτό καταγράφουμε λεπτομερώς τα διάφορα χρώματα και τους τρόπους κατασκευής αυτών.
Υλικά συνταγής
Το μηλόξυδο μπορείτε να το φτιάξετε μόνοι σας. Η διαδικασία είναι ομολογουμένως λίγο κοπιαστική, όμως το αποτέλεσμα είναι φανταστικό. Μεγάλης σπουδαιότητας, κατά την παρασκευή του μηλόξυδου, είναι η καθαριότητα σε όλα τα στάδια και τις διαδικασίες. Ένα δοχείο που δεν είναι σχεδόν κλινικά καθαρό, μπορεί να είναι αιτία μεταφοράς βακτηριδίων που δεν ανήκουν στο ξίδι ή που θα απειλήσουν την δημιουργία του.
Οινολογική εφημερίδα της Γαλλίας προτείνει το εξής φάρμακο για τα κρασιά, τα οποία η γεύση τους αρχίζει να αλλοιώνεται:
Τα γκρέιπ φρουτ δίνουν τον σταθερότερο χυμό, μετά έρχονται τα πορτοκάλια και τελευταία απ’ όλα τα λεμόνια. Ο χυμός των λεμονιών είναι ο ασταθέστερος λόγω της ιδιότητας του αναμιγνυόμενου ελαίου του φλοιού με το χυμό, ν’ αποσυντίθεται με οξείδωση και να δίνει προϊόντα κακής γεύσης. Το έλαιο του φλοιού των εσπεριδοειδών συνίσταται κυρίως εκ τερπενών, όπως λιμονίνης και κιτράλης (citral).
Κατά την παρασκευή των χυμών πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι οι μεμβράνες των καρπόφυλλων (φέτες) των καρπών περιέχουν πικρές ουσίες που μπορεί ν’ αλλοιωθούν δυσάρεστα σε μεγάλο διάστημα αποθήκευσης του χυμού. Η παρουσία οξυγόνου (αέρα) είναι επίσης πολύ επιβλαβής για την καλή συντήρηση των οπωροχυμών, των οποίων οξειδώνονται κάποια συστατικά (έλαιο, πικρές ουσίες κ.λ.π.)
ΠΩΣ ΦΤΙΑΧΝΕΤΕ ΤΟ ΤΣΙΠΟΥΡΟ: ΕΙΣΑΓΩΓΗ
Λίγα λόγια για τις ονομασίες: Το τσίπουρο, είναι απόσταγμα στεμφύλων των σταφυλιών (δηλ, των τσίπουρων ή τσάμπουρων). Κατά τη διαδικασία της απόσταξης είναι δυνατόν, να προστεθούν σπόροι από γλυκάνισο ή μάραθο, οπότε πρόκειται για το λεγόμενο … γλυκανισάτο τσίπουρο που με την πρόσθεση νερού ή πάγου παρουσιάζει ένα λευκό θόλωμα. Σε άλλα μέρη της Ελλάδας, ακολουθείται ή ίδια διαδικασία παραγωγής τσίπουρου, με τη διαφορά ότι κατά τη διαδικασία της απόσταξης δεν προστίθεται γλυκάνισος ή μάραθος.
Ξύδι, εξ ορισμού, είναι το αποτέλεσμα της ζύμωσης από βακτήρια του οξικού οξέος σε αλκοόλη. Τα βακτήρια που κάνουν αυτή τη δουλειά καλούνται οξοβακτηρίδια.
Με την οξική ζύμωση τα οξοβακτηρίδια παρέχουν το ένζυμο (αλκοολοξειδάση) και έτσι το οξυγόνο του αέρα μετατρέπει την αιθυλική αλκοόλη σε οξικό οξύ. Το ξύδι με άλλα λόγια είναι ένα αραιό διάλυμα του οξικού οξέως.
Μερικά κρασιά χαλάνε (ξιδιάζουν) από μόνα τους, ειδικά αν δεν έχουν αποστείρωση, αν μας πάρει αέρα το βαρέλι αλλά και με την άνοδο της θερμοκρασίας το καλοκαίρι. Εξάλλου η φυσιολογική κατάληξη κάθε κρασιού είναι να γίνει ξίδι. Αυτό γίνεται με δύο παράγοντες τον αέρα και την θερμοκρασία.
