Παρασκευή, 21 Ιουνίου 2013

Φλόμος: φαρμακευτικές ιδιότητες

Φλόμος: φαρμακευτικές ιδιότητες

Βερμπάσκον ο θάψος-Φλόμος, καλάνθρωπος/Verbascum thapsus-Mullein

Οικογένεια: Σκροφουλαριίδες ή Χοιραδιίδες(Scrophulariaceae)
Αν και είναι ένα κοινό βότανο, ο φλόμος είναι ένα από τα πιο πολύτιμα θεραπευτικά βότανα που έχουμε στην Ελλάδα. Ας μάθουμε λοιπόν να τον χρησιμοποιούμε.

Ο φλόμος είναι διετές φυτό που φτάνει σε ύψος τα 2 μέτρα. Έχει ελαφρά τριχωτά γκριζοπράσινα, οβάλ προς λογχοειδή φύλλα και έντονα κίτρινα άνθη. Ο φλόμος ευδοκιμεί σε όλη την Ελλάδα και τα φύλλα και τα άνθη του συλλέγονται κατά την διάρκεια του καλοκαιριού. Τον πρώτο χρόνο σχηματίζει μόνο φύλλα και τον δεύτερο βγάζει τα πολύτιμα άνθη του.

Φλόμος: φαρμακευτικές ιδιότητες

Θεραπευτικές χρήσεις
Ο φλόμος είναι πολύτιμο βότανο για το βήχα και την καταρροή και ειδικό φάρμακο για την τραχειίτιδα και την βρογχίτιδα. Τα φύλλα και τα άνθη μπορούν να χρησιμοποιηθούν σαν έγχυμα για να μειώσουν το σχηματισμό της βλέννας και να διεγείρουν την αποβολή φλέγματος με το βήχα.
Ο φλόμος συνδυάζεται καλά με άλλα αποχρεμπτικά βότανα όπως το βηχάνι (Tussilago farfala) και το θυμάρι (Thymus Vulgaris).
Απαλειφόμενος εξωτερικά ο φλόμος είναι μαλακτικός και πολύ καλό επουλωτικό για τις πληγές.
Τα άνθη του μουσκεύονται σε λάδι ελιάς και χρησιμοποιείτε στις λοιμώξεις των αυτιών, των αδένων και τις αιμορροΐδες.
Εσωτερικώς σαν έγχυμα και εξωτερικώς με λάδι στους τραυματισμένους ή πρησμένους αδένες.
Για τη μαστίτιδα εσωτερικώς σαν έγχυμα και εξωτερικώς με λάδι.
Για τις εσωτερικές αιμορραγίες του εντέρου, μαζί με αγγελαδινό γάλα.

Φλόμος: φαρμακευτικές ιδιότητες

Άλλες χρήσεις
Ο φλόμος χρησιμοποιούνταν σε έγχυμα για κρυολογήματα στα βόδια, όπως επίσης για τα σκουλήκια (ταινία).
Τα φύλλα χρησιμοποιούνταν για να παχαίνουν τα πουλερικά.
Τα μαλλιαρά φύλλα τα τοποθετούσαν για ζέστη μέσα στις κάλτσες.
Σε έγχυμα χρησιμοποιούσαν τα άνθη του για να βάψουν τα μαλλιά τους χρυσά.
Οι στάχτες από το φλόμο χρησιμοποιούνταν για να φτιάξουν σαπούνι που επαναφέρει το φυσικό χρώμα των μαλλιών.
Τα φύλλα κομμένα σε λωρίδες παλιά χρησιμοποιούσατε για φυτίλια ή για να ανάβουν φωτιά.

Πως φτιάχνουμε το λάδι από φλόμο

Φλόμος: φαρμακευτικές ιδιότητες

Ίδια μέρη άνθη φλόμου με ελαιόλαδο. Το αφήνουμε 1 βδομάδα στον ήλιο και το σουρώνουμε ή εναλλακτικά το ζεσταίνουμε σε χαμηλή φωτιά για 3-4 ώρες.
Μπορούμε να επαναλάβουμε τη διαδικασία με νέα λουλούδια αρκετές φορές για να ενισχύσουμε δυναμώνοντας το λάδι μας.

Πηγή: Βοτανοθεραπεία-Andrew Chevallier / Herb Syllabus-Dr. John Christopher

Προφυλάξεις
Πάντα χρησιμοποιείτε τα βότανα υπό την επίβλεψη ενός ειδικού ιατρού και ποτέ μόνοι σας. Μην χρησιμοποιείτε βότανα κατά την διάρκεια της εγκυμοσύνης, σε συνδυασμό με άλλα φάρμακα ακόμα και συμπληρώματα χωρίς την γνώμη ιατρού. Οι φυσικές θεραπείες και τα βότανα δεν αποτελούν υποκατάστατο ιατρικής περίθαλψης.
Οι πληροφορίες που παρέχονται είναι καθαρά και μόνο για ενημερωτικό σκοπό.
Η σελίδα δεν φέρει καμία ευθύνη: Διαβάστε τους όρους χρήσης

Διαβάστε ακόμη:Κράταιγος: Το βότανο της καρδιάς

5 σχόλια :

mintilogli είπε...

στη περιοχη των καλαβρυτων χρησιμοποιουταν σαν αναισθητικο για το ψαρεμα σε ποταμια.

poluvotis είπε...

Στο νησί Νίσυρος τρώνε τον χλωρό βλαστό μόνο του η σε σαλάτα, μπορεί να υποκαταστήσει το αγγούρι. Έχει ωραία γεύση και είναι δροσιστικός.

skouliki είπε...

καλό Πασχα, Μιντιλογγι: νομιζω οτι δεν χρησιμοποιουσαν τον φλομο που βλεπουμε στις φωτο για ψαρεμα, αλλα τον φλομο γαλατσιδα.....Ευφόρβια (Euphorbia pilulifera)

Νίκος Κ. είπε...

Αγαπητέ skouliki,
είδα τυχαία το σχόλιό σας.
Επιτρέψτε μου να καταθέσω την προσωπική μου εμπειρία.
Στο χωριό μου, όπου μεγάλωσα, τη δεκαετία του '50 (και του '60) ψαρεύαμε, στο ποτάμι, που περνούσε (τώρα έχει γίνει τεχνητή λίμνη) χρησιμοποιώντας τον φλόμο, που βλέπουμε στη φωτογραφία. Στην τοπική διάλεκτο (ντοπιολαλιά) το προφέραμε ως "σφλόϊμο".
Εκτρέπαμε τη ροή (“κόβαμε” το νερό) σε σημεία που υπήρχαν βαθουλώματα (κοινώς “γούρνες”), οπότε το νερό σε αυτές τις γούρνες “λίμναζε” σε αυτές τις γούρνες.
Μαζεύαμε φύλλα και άνθη και τα συνθλίβαμε (κοινώς τα "στουμπάγαμε"), στην άκρη της γούρνας. Από το στούμπηγμα προέκυπτε ένας "πολτός" και έρρεε ένα γαλαζοπράσινο υγρό (από τους χυμούς των φύλλων). Αναδεύαμε το (στάσιμο) νερό της γούρνας, ώστε το “διάλυμα” να φτάσει στα σημεία (κρύπτες) όπου υπήρχαν τα ψάρια (ήταν “μπριάνες”, αλλού τα λένε “λαδιάρες”, νομίζω, και πρέπει να είναι ένα είδος πέστροφας ή συγγενές της). Τα ψάρια πάθαιναν κάτι σαν “ασφυξία” και έβγαιναν μισοπεθαμένα στις άκρες, όπου τα πιάναμε με τα χέρια (αφού δεν αντιδρούσαν).
Στο χωριό μου, ο "σφλόϊμος" θεωρούνταν σαν (ήπιο;) δηλητήριο.
Επαναλαμβάνω πως είναι το φυτό που βλέπω στη φωτογραφία.
Γι’ αυτό παρακαλώ τους επίδοξους χρήστες να το ψάξουν πάρα πολύ.
Εμείς, εκεί, τότε, δεν το χρησιμοποιούσαμε για άλλη, πλην από αυτήν που αναφέρω, χρήση.
Δεν θυμάμαι να είχα ακούσει αν τον τρώνε ή όχι (ή αν τον αποφεύγουν) τα ζώα κι αν είχε κάποια επίπτωση.

ΥΓ
Τα τελευταία χρόνια δεν το βλέπω το φυτό.
Ίσως δεν υπάρχει στην αφθονία του τότε, ίσως πάλι να επηρεάστηκε από τη μόλυνση του περιβάλλοντος (φυτοφάρμακα, βομβαρδισμοί στη Γιουγκοσλαβία κ.λπ.)
Στην επόμενη επίσκεψή μου θα το ψάξω.

Φτιάχνω μόνος μου είπε...

Νίκο, ευχαριστούμε για τις πληροφορίες, γενικός να διευκρινίσω ότι το είδος στη φωτογραφία υπάρχει σε αφθονία μόνο στα βουνά και θα έλεγα ότι αγαπά το χώμα με βωξίτη, στις πεδιάδες έχω συναντήσει άλλα 2 είδη, ίσως ανεβάσω μερικές φωτογραφίες μίας και ανθίζουν σε λίγο και αυτά χρησιμοποιούταν για ψάρεμα…