ΒΛΑΒΕΡΑ ΕΝΤΟΜΑ ΟΣΠΡΙΩΝ

ΒΡΟΥΧΟΣ

Είναι ένα μικρό σκαθάρι που προσβάλει τους σπόρους των διαφόρων οσπρίων.
Οι βρούχοι είναι διαφόρων ειδών και κάθε όσπριο έχει ιδιαίτερο είδος βρούχου. Ο βρούχος των κουκιών είναι 7 χιλιοστά μακρύς, μαύρος με 4 τριγωνικές γυαλιστερές βούλες στα πάνω του φτερά. Ο βρούχος της φακής είναι μικρότερος, μαύρος με ένα άσπρο χνούδι με 2 μαύρες βούλες στην άκρη της κοιλιάς. Ο βρούχος του μπιζελιού είναι έως 5 χιλιοστά, μαύρος με άσπρες βούλες. Ανάλογοι είναι οι βρούχοι των φασολιών, του βίκου και των άλλων οσπρίων.
Οι βρούχοι προσβάλουνε τους σπόρους των οσπρίων όλοι με τον ίδιο τρόπο. Την Άνοιξη, μόλις δέσουνε τα λουβιά των οσπρίων, το θηλυκό τρυπάει τη φλούδα του λουβιού και γεννάει τα αυγά του. Σε λίγες ημέρες από τα αυγά βγαίνουν άσπρες κάμπιες πολύ μικρές, τρυπάνε τους σχηματισμένους πια σπόρους και χώνονται μέσα. Οι κάμπιες αυτές μεγαλώνουν αργά, τρώγοντας τις πλούσιες σε θρεφτικά στοιχεία κοτύλες. Πολύ σπάνια πειράζουνε και το φύτρο. Οι σπόροι εντωμεταξύ αναπτύσσονται κανονικά, σαν να μην τους ενοχλούσε τίποτα. Στην εποχή τους συγκομίζονται αποθηκεύονται, χωρίς κανένα εξωτερικό σημάδι να μας δείχνει ότι κάτι τους τρώει τα μέσα τους. Στο τέλος του χειμώνα έχει πια αναπτυχτεί η κάμπια στο τελικό της μέγεθος και μεταμορφώνεται σε νύφη και κατά την άνοιξη το τέλειο πιά έντομο τρυπάει την επιφάνεια του σπόρου και βγαίνει έξω.

Επειδή οι σπόροι κανένα σημάδι δεν δείχνουν ότι είναι προσβεβλημένοι και ούτε το σπέρμα τους βλάπτεται, σπέρνουμε συχνά προσβεβλημένους σπόρους. Οι σπόροι αυτοί δίνουν αδύνατα φυτά. Την άνοιξη βγαίνει από την γη, που είχε μπει μαζί με το σπόρο, το τέλειο έντομο και μολεύει τον καινούργιο καρπό. Οι ζημιές του βρούχου είναι σημαντικές. Σε πολλές περιπτώσεις αναγκάζει να εγκαταλείπουν τη καλλιέργεια ενός οσπρίου.

Πως προφυλαγόμαστε από τον βρούχο
Ο προσβεβλημένος σπόρος από το βρούχο φαίνεται, αν τον κοιτάξουμε με προσοχή, από μια τρυπίτσα που έχει στην επιφάνεια του. Ο φαγωμένος σπόρος ξεκαθαρίζεται στο νερό. Επιπλέει ενώ ο γεμάτος σπόρος πάει κάτω.
Για τα όσπρια που δεν προορίζονται για σπόρο μα για φάγωμα, μετά την συγκομιδή σκοτώνουμε τις κάμπιες που έχουν μέσα τους βάζοντάς τα λίγες ώρες στο φούρνο με θερμοκρασία 50 βαθμών Κελσίου. Σε πολλά χωριά επίσης μετά την συγκομιδή των οσπρίων (ιδίως της φακής) τα ανακατέβουνε με λίγο λάδι. Αυτό αλείφοντας την επιφάνεια του οσπρίου κλίνει τις τρύπες, που έχει ανοίξει το έντομο, δεν αφήνει τις νεαρές κάμπιες να αναπνεύσουν και τις κάνει να ψοφήσουν.

ΜΕΛΙΓΚΡΑ
Οι μελίγκρες είναι κάτι πολύ ψιλά μαύρα έντομα, που προσβάλουν ομαδικά διάφορα φυτά, μεταξύ άλλων τα κουκιά, τα φασόλια και άλλα όσπρια. Το χαρακτηριστικό τους είναι πως βγάζουν από πίσω ένα μελιτώδες υγρό, που το ζητάνε πολύ τα μυρμήγκια.
Προσβάλουν τις τρυφερές κορυφές των κουκιών και την κάτω επιφάνεια των φύλλων, που τα αναγκάζουν να κουλουριάζονται και στο τέλος κιτρινίζουν και ξεραίνονται. Οι καταστροφές που φέρνουν στα φυτά τα έντομα αυτά είναι σοβαρότατες.
Πολλαπλασιάζονται καταπληκτικά. Δέκα ως δεκαπέντε γενεές διαδέχονται η μία την άλλη, όλο το καλοκαίρι. Τα αυγά τους, πολύ ψιλά μαύρα, γυαλιστερά, ξεχειμωνιάζουνε σε διάφορα άγρια φυτά. Με την άνοιξη σκάζουνε και βγαίνουνε μικρά φτερωτά έντομα, που πάνε και εγκαθίστανται σε ένα φυτό και αρχίζουν να γεννοβολάνε μικρά τέλεια έντομα άπτερα και όχι αυγά. Αυτά εξακολουθούν να γεννάνε χωρίς αυγά και χωρίς να γονιμοποιούνται (παρθενογένεση). Που και που, όταν κοντεύει να εξαντληθεί το φυτό, που έχουν στήσει την αποικία τους, παρουσιάζονται πάλι φτερωτά έντομα, που πετώντας πάνε και εγκαθιστούν νέα αποικία σε άλλο φυτό. Στο τέλος του φθινοπώρου ξαναπαρουσιάζονται αρσενικά και θηλυκά έντομα, τα πρώτα φτερωτά, τα δεύτερα άφτερα, ζευγαρώνουν, γονιμοποιούνται και γεννάνε πολλά ψιλά γυαλιστερά μαύρα αυγά, που διατηρούνε το είδος για τον επόμενο χρόνο.

Πως καταστρέφουμε την μελίγκρα
Το κορυφολόγημα των κουκιών και η καταστροφή των κομμένων κορυφών συντελεί αρκετά στην προφύλαξη από την μελίγκρα. Για την καταστροφή της όμως έχουμε μέσα αρκετά αποτελεσματικά, καθώς τα ραντίσματα με ένα από τα ακόλουθα μίγματα:

1ον μίγμα
Σαπούνι ακάθαρτο 1 οκά
Σόδα ακάθαρτη 1 οκά
Πετρέλαιο 1,5 -2 οκάδες
Νερό 100 οκάδες

Βράζουμε το σαπούνι ψιλοκομμένο με 10 οκάδες νερό, λιώνουμε τη σόδα και στο τέλος προσθέτουμε το πετρέλαιο ανακατεύοντας επί ένα τέταρτο της ώρας, ώσπου να γίνει γαλάκτωμα. Το νερό πρέπει να μην έχει πολύ ασβέστη. Προτιμότερο να είναι βρόχινο ή από πηγή

2ον μίγμα
Νικοτίνη 40% 80 δράμια
Σαπούνι κοινό 200 δράμια
Νερό 100 οκάδες

3ον μίγμα
Φανικό οξύ 1 οκά
Σαπούνι κοινό 6 οκάδες
Νερό 100 οκάδες

4ον μίγμα
Τρίμματα καπνού 12 οκάδες
Σαπούνι κοινό 1 οκά
Νερό 100 οκάδες

Μουσκεύουμε τα τρίμματα σε κρύο νερό επί 24-36 ώρες, σουρώνουμε καλά τα τρίμματα και τα ξεπλένουμε με νερό. Προσθέτουμε κατόπιν το σαπούνι που λιώσαμε προηγμένος σε καφτό νερό και αραιώνουμε μέχρι 100 οκάδες νερού.

Με ένα από τα μίγματα αυτά ραντίζουμε με ψεκαστήρα το πρωί ή το βράδυ χωρίς ήλιο. Όταν τα φυτά είναι πολύ λεπτά ραντίζουμε από βραδύς και πρωί πρωί ξεπλένουμε με καθαρό νερό. Επειδή τα φύλλα των διαφόρων οσπρίων παρουσιάζουνε και άλλη αντοχή το καθένα στα εντομοκτόνα, καλό είναι μόλις ετοιμάσουμε τη διάλυσή μας, να ραντίσουμςε δοκιμαστικά μερικά φυτά μήπως τα καίει, οπότε προσθέτουμε λίγο νερό ακόμα και αραιώνουμε.

ΠΡΑΣΙΝΗ ΚΑΜΠΙΑ ΤΩΝ ΟΣΠΡΙΩΝ
Πολλές φορές τα φύλλα των οσπρίων (καθώς και άλλων λαχανικών), τα τρώει μια μικρή κάμπια (3 εκατοστών), πράσινη με 6 γραμμές άσπρες ή κίτρινες. Η κάμπια αυτή έχει ατροφικά τα πισινά της πόδια και έχει περίεργο περπάτημα, σα διαβήτης που προχωρεί με τα σκέλη του ανοιχτά. Προχωρώντας στα φύλλα τρώει όλο το παρέγχυμα αφήνοντας μόνο τα νεύρα. Η κάμπια αυτή είναι μιας σταχτο-καστανής πεταλούδας, 4 εκατοστών, που έχει στα 2 επάνω της φτερά από ένα γυαλιστερό ασημί σημάδι σε σχήμα του γράμματος γ, για αυτό οι εντομολόγοι τη λένε Πλυσία του γάμμα. Η πεταλούδα αυτή πετάει τοις ανοιξιάτικες και καλοκαιρινές ημέρες και κυρίως κατά τον Ιούλιο και γεννάει ψιλά ωχροπράσινα αυγά στην κάτω όψη των φύλλων των οσπρίων. Ύστερα από 2 βδομάδες από τα αυγά αυτά βγαίνουν οι κάμπιες που περιγράψαμε στην αρχή. Οι κάμπιες αυτές ύστερα από λίγες ημέρες μεταβάλλονται σε χρυσαλίδες και 15 ημέρες αργότερα γίνονται πεταλούδες. Ολο το καλοκαίρι παρουσιάζονται 2-3 γενεές.

Πως προφυλαγόμαστε από τις κάμπιες
Μια καλή μέθοδος είναι η καταστροφή της πεταλούδας. Μέσα στο χωράφι των οσπρίων βάζουμε κουρέλια ποτισμένα με μελάσσα. Οι πεταλούδες πάνε να φάνε και κολλάνε. Καλό είναι η μελάσσα να είναι δηλητηριασμένη με μισή οκά αρσενικώδες νάτριο σε 4 ως 5 οκάδες μελάσσας.
Για τις κάμπιες ραντίζουμε με νικοτίνη ή καπνοζούμι (βλέπε μελίγκρα)

ΤΥΛΕΓΧΟΣ Ο ΚΑΤΑΣΤΡΕΠΤΙΚΟΣ
Είναι ένα νηματώδες σκουλήκι 2 χιλιοστών. Προσβάλει κυρίως τα κουκιά ζώντας στο εσωτερικό των βλαστών τους. Οι βλαστοί τα φύλλα και τα λουβιά παρουσιάζουνε βούλες στην αρχή πράσινες και ύστερα κοκκινωπές, τέλος καστανές και μαύρες. Τα φυτά υποφέρουν και ξεραίνονται. Τα σκουλήκια αυτά ζούνε στην υγρή γη. Άμα τα φυτά αναπτυχτούν χώνονται μέσα στο βλαστό τους και τρώγοντας αυξάνουν. Οι γενεές διαδέχονται η μία την άλλη. Τα φυτά γεμίζουνε σκουλήκια. Άμα ξεραθούν, τα σκουλήκια κουλουριάζονται και περνούν έτσι μισοναρκωμένα, ώσπου να βρουν υγρό έδαφος και να αναλάβουνε πάλι.
Οι ζημιές που προξενούν είναι πολλές φορές σημαντικές. Δεν αρκούνται στα κουκιά μόνο μα προσβάλουν κάθε είδους φυτό (σιτηρά, πατάτες, λαχανικά, κρεμμύδια, άνθη, κ.λ.π ) Τα λεπτόβλαστα όσπρια και νομευτικά ψυχανθή δεν τα προσβάλλουν.

Πως καταστρέφουμε τα σκουλήκια
1.Εφαρμόζουμε τα φυτά παγίδες. Δηλαδή καλλιεργούμε στο μολυσμένο χωράφι ένα φυτό, που προσβάλλεται εύκολα (βρίζα) και μόλις γεμίσει σκουλήκια (την άνοιξη) το κόβουμε και το καίμε για να καταστραφούν τα σκουλήκια.
2.Τα βαθειά οργώματα, που θάβουν βαθειά τα σκουλήκια και υποβοηθούν το στράγγισμα της γης
3.Η εγκατάλειψη επί αρκετό χρονικό διάστημα της καλλιέργειας σε προσβεβλημένη γη ή καλύτερα η καλλιέργεια φυτών που δεν προσβάλουν τα σκουλήκια καθώς κριθάρι, βίκο, τριφύλλι, φακή κ.τ.λ.

ΒΛΑΝΙΟΥΛΟΣ Ο ΣΤΙΓΜΑΤΙΜΕΝΟΣ
Είναι ένα ψιλό μυριάποδο (σα σκουλήκι με πολλά πόδια) μήκους 2 εκατοστών. Είναι ωχρό καστανό με ζωηρά κόκκινα στίγματα σε σχήμα 9 σε κάθε πλευρά του σώματος. Προσβάλει τις ρίζες και τα χυμώδη λουβιά των φασολιών, των μπιζελιών και άλλων οσπρίων καθώς και τις φράουλες, τα σπαράγγια κτλ. Τρώει επίσης τα φύτρα μόλις φυτρώσουν από το σπόρο και καταστρέφει τις σπορές.

Πως καταστρέφουμε τους βλανίουλους
Όταν δεν είναι πολλοί σκορπάμε στο χωράφι διάφορους καρπούς χλωρούς δέντρων ή κομμένες πατάτες. Οι βλανίουλοι μαζεύονται όλοι εκεί για να φάνε. Πρωί-πρωί τους βρίσκουμε κουλουριασμένους και μουδιασμένους κάτω από τους καρπούς και τους λιώνουμε. Όταν θέλουμε να προφυλάξουμε σπόρους από τους βλανίουλους, πριν σπείρουμε τους βουτάμε σε διάλυση φανικού οξέος και θεϊκής μαγνησίας.

ΤΕΤΡΑΝΥΧΟΣ Ο ΥΦΑΝΤΗΣ
Τις τελευταίες χρονιές στα φασόλια των αθηναϊκών κήπων παρουσιάστηκε μια αρρώστια, που φέρνει μεγάλες ζημιές. Τα φύλλα από την επάνω επιφάνεια φαίνονται σαν φουσκαλιασμένα, και από την κάτω επιφάνεια παρουσιάζουν ωχρές, σταχτιές καμιά φορά βούλες. Οι βούλες αυτές είναι μικρά λεπτά πέπλα αράχνης, που τα υφαίνει ένα μικρό άκαρι (μικρότερο από ένα χιλιοστό μήκος). Το άκαρι αυτό (σαν μικρή αραχνίτσα) έχει χρώμα κόκκινο-πορτοκαλί. Τα πόδια του είναι τριχωτά και καταλήγουν στην άκρη σε βεντούζες. Με αυτές κολλάει στην κάτω επιφάνεια των φύλλων, πλέκει το πέπλο που τον κρύβει και ύστερα κολλάει το στόμα του στα φύλλα και αρχίζει να βυζαίνει τους χυμούς.
Η ξηρά και ζεστή ατμόσφαιρα ευνοούν πολύ τον πολλαπλασιασμό αυτού του παράσιτου. Ο τετράνυχος προσβάλει διάφορα άλλα φυτά των κήπων (αγγουριές, φράουλες κ.τ.λ.)
Τα επανειλημμένα θειαφίσματα ή τα ραντίσματα με διάλυση νικοτίνης προλαβαίνουν τις καταστροφές του τετράνυχου αυτού.

Πηγές: Τα όσπρια-Ν.Η. Αναγνωστόπουλου/Παράρτημα «Γεωργικού δελτίου» μηνός Μαρτίου 1939

Αντιδράσεις:

ΤΟ ΛΙΝΑΡΙ

Αφιερωμένο στον πατέρα μου…

Επιστημονική ονομασία: Linum usitatissimum L.-Λινάρι
Οικογένεια: Λινίδες (Linaceae)
Άλλα ονόματα: Λίνον το ωφελιμότατον (το χρησιμότατο), λίνο, λινοκαλάμι, λιναρόσπορος, λινόσπορος, Flax, Linseed


ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ
Ετήσιο φυτό, που φθάνει σε ύψος 30-100 εκατοστών. Έχει λυγερό βλαστό, λογχοειδή φύλλα, γαλάζιο-κυανά άνθη και ελαιώδη σπέρματα σε διάφορες αποχρώσεις του καφέ.

ΦΥΣΙΚΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ & ΚΑΛΛΙΕΡΓΕΙΑ
Το λινάρι καλλιεργείται σε όλο τον κόσμο για τις ίνες, τα σπέρματα και το έλαιο των σπερμάτων του. Ανθίζει Ιούνιο-Ιούλιο και τα σπέρματα συλλέγονται προς το τέλος του καλοκαιριού.

ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΜΕΝΑ ΜΕΡΗ
Σπέρματα, έλαιο σπερμάτων.

ΣΥΣΤΑΤΙΚΑ

Το λινάρι περιέχει 30-40% μη πτητικό έλαιο (που περιέχει 36-50% λινολενικό οξύ και 23-24% λινολεϊκό οξύ), 6% γλίσχρασμα, 25% πρωτεΐνες, διάφορα οργανικά οξέα(μεταξύ των οποίων και βιταμίνη F), μικρές ποσότητες λιναμαρίνης (ενός κυανιούχου γλυκοζίτη), και ένα ένζυμο τη λινομαράση. Η λιναμαρίνη έχει ηρεμιστική επίδραση στο αναπνευστικό σύστημα.
Ακόμη περιέχει άφθονες κολλώδεις ουσίες, πηκτίνη, κερί, φωσφατίδια, οξικό οξύ, ρητίνη και φωσφορικά άλατα.

ΙΣΤΟΡΙΑ & ΠΑΡΑΔΟΣΗ
Το λινάρι καλλιεργείται εδώ και τουλάχιστον 7.000 χρόνια στη Μέση Ανατολή και από παλιά χαίρει εκτίμησης ως φαρμακευτικό βότανο. Ο Πλίνιος (23-79 μ.Χ.) συνόψισε τις πολλές εφαρμογές του θέτοντας τα ερωτήματα: "Υπάρχει κομμάτι της σημερινής ζωής στο οποίο να μην εμπλέκεται το λινάρι; Και σε ποιο προϊόν της Γης υπάρχουν μεγαλύτερα θαύματα για εμάς από ότι σε αυτό;"

ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΕΣ ΔΡΑΣΕΙΣ & ΧΡΗΣΕΙΣ
Το λινάρι καλλιεργείται σαν φαρμακευτικό φυτό και το λάδι των σπόρων του, παρουσιάζει ενδιαφέρον και σαν φαγώσιμο επειδή είναι πλούσιο σε γλίσχρασμα και ακόρεστα λίπη και είναι πολύτιμο γιατρικό για πολλά προβλήματα των σπλάχνων και του στήθους. Αν καταναλωθεί ολόκληρο, τα σπέρματα καταπραΰνουν τους ερεθισμούς της πεπτικής οδού. Απορροφούν τα υγρά και τα φουσκώματα, σχηματίζοντας μία ζελατινώδη μάζα που δρα ως αποτελεσματικό διογκωτικό υπακτικό. Εναλλακτικά, τα σπέρματα μπορεί να σπασθούν πριν καταναλωθούν και με αυτή τη μορφή παρέχουν τα απαραίτητα λιπαρά οξέα. Αν με τα σπέρματα παρασκευασθεί ρόφημα σαν το τσάι, αυτό είναι ευεργετικό, σε μικρότερο βαθμό, για την ουροποιητική οδό. Εξωτερικά, κατάπλασμα θρυμματισμένων σπερμάτων μπορεί να βοηθήσει σε περιπτώσεις χρόνιου βήχα, βρογχίτιδας, πνευμονίας και εμφυσήματος.
Ακόμη, χρησιμοποιείται στη μαγειρική και τα τελευταία χρόνια συνιστάται για τη διύλιση βαρέων τοξικών μετάλλων όπως το αλουμίνιο που υπάρχουν μες στον οργανισμό μας. Χρησιμοποιείται, επίσης, για τη διευκόλυνση της εξόδου των πετρών της χοληδόχου ενώ αναμειγνυόμενο με σκόνη φτελιάς αποτελεί ένα καλό κατάπλασμα για τα εγκαύματα.
Από τους σπόρους φτιάχνονται επίσης εξαιρετικά απορροφητικά και επουλωτικά καταπλάσματα. Οι σπόροι είναι εξάλλου αποτελεσματικό εντερικό καθαρτικό, ενώ ένα αφέψημα ελαίου λιναρόσπορου είναι καλό για το βήχα και τις λοιμώξεις, φλεγμονές του πεπτικού και ουροποιητικού συστήματος (κυστίτιδα, πυελϊτιδα, βλενόρροια).

ΧΡΗΣΕΙΣ-ΔΟΣΟΛΟΓΙΑ
Για εσωτερική χρήση
Ολόκληροι οι σπόροι, 1-2 κουταλιές σε κούπα με ζεστό νερό. Τρίψτε τους σπόρους για κατάπλασμα. Χρησιμοποιήστε μόνο φρεσκοτριμένους σπόρους εσωτερικά. Ακόμα και μερικές ημέρες είναι αρκετές για να γίνει οξειδωτική υποβάθμιση, δημιουργώντας ερεθιστικά λιπίδια.
Μουσκεύουμε όλη τη νύχτα, 3 κουταλάκια της σούπας σπόρους σε ένα λίτρο ζεστού νερού και πίνουμε 3 φλιτζάνια την ημέρα.
Καθαρτικοί (Για τη δυσκοιλιότητα βράζουμε 10 γραμμάρια λιναρόσπορο - μία κουταλιά σε δύο ποτήρια νερό μέχρι να μείνει το μισό και το πίνουμε χλιαρό).
Το ίδιο αφέψημα κάνει καλό στα βρογχικά και την πνευμονία.
Για τον ίκτερο βράζουμε 15-20 γραμμάρια σπόρων σε ένα λίτρο νερό και πίνουμε τρία φλιτζανάκια τη μέρα.
Το αφέψημα γίνεται με μια κουταλιά σπόρους σε ένα φλιτζάνι νερό. Το βράζουμε μέχρι να μείνει το μισό νερό και μόλις χλιαρύνει το πίνουμε.
Ένα κουταλάκι ωμό λινέλαιο από το φαρμακείο σκοτώνει τα σκουλήκια και παράσιτα των εντέρων. (Για να μη μας πιάσει αηδία πίνουμε και λίγο χυμό λεμονιού). Επίσης ένα κουταλάκι κάνει καλό και στο βήχα και στις βρογχίτιδες.
Μια παλιά πρακτική συνταγή με μεγάλη επιτυχία λέει: για να ελαττώσετε τις πέτρες στη χολή πιείτε μιάμιση ως δύο κουταλιές της σούπας λινέλαιο (από φαρμακείο, όχι από χρωματοπωλείο) και ξαπλώστε στο αριστερό σας πλευρό για μισή ώρα. Οι πέτρες θα περάσουν στα έντερα και θα φύγουν από εκεί.
Αν πάσχετε από δυσκοιλιότητα τρώτε τακτικά λίγους λιναρόσπορους (1-2 κουταλιές της σούπας) αφού πρώτα τους πλύνετε καλά με άφθονο νερό.

Για εξωτερική χρήση
Κάνουμε μαλακτικά καταπλάσματα με αλεύρι λιναριού για πρηξίματα αδένων και αποστήματα καθώς και για τους πόνους των ρευματισμών ή ως αλοιφή στα εγκαύματα. Βάζουμε 20-25 γραμμάρια αλεύρι σε μισό λίτρο αποσταγμένο νερό και το βράζουμε μέχρι να πήξει. Το αδειάζουμε σ' ένα πανί και το τοποθετούμε στο σημείο που χρειάζεται. Να είναι τόσο ζεστό όσο το δέχεται ο οργανισμός σας. Το αλεύρι όμως του λιναριού πρέπει να είναι φρέσκο, αλλιώς ταγγίζει το λάδι που περιέχει και μπορεί να προκαλέσει δερματίτιδες).
Άλλος τρόπος για κατάπλασμα: Βράζουμε καλά τους λιναρόσπορους ώσπου να μαλακώσουν και να κολλάνε άμα τους αγγίζουμε. Τους αδειάζουμε σ' ένα καθαρό πανί και τους βάζουμε έτσι ζεστούς (όσο ζεστούς τους δέχεται το κορμί μας) στο μέρος που θέλουμε.
Πολτοποιημένοι η βρασμένοι σπόροι λιναριού κάνουν ένα θαυμάσιο κατάπλασμα που μπαίνει στα πυώδη σπυριά και τους καλόγηρους κι έτσι ανοίγουν και φεύγει το πύον.
Στις αιμορροΐδες χρησιμοποιούμε καταπλάσματα από 50 γραμμάρια λιναρόσπορου βρασμένου σε ένα λίτρο γάλα.
Έλαιο λιναριού αναμεμιγμένο με κόκκινο κρασί, συνιστάτε για τη θεραπεία των πληγών.

Ο Πλίνιος στο κεφάλαιο για το λιναρόσπορο μας δίνει 30 χρήσεις του:
Ο λιναρόσπορος δεν χρησιμοποιείτε μόνο σε συνδυασμό με άλλες ουσίες, αλλά εφαρμοζόμενος μόνος του, διασκορπίζει τα μπιμπίκια στο πρόσωπο των γυναικών.
Ο χυμός του επίσης είναι πολύ ευεργετικός στην όραση.
Συνδυασμένος με λιβάνι και νερό , ή αλλιώς με μύρο και κρασί, είναι θεραπεία για την αποσυμφόρηση των ματιών και εφαρμοσμένο με μέλι, λιωμένο ζωικό λίπος ή κερί κάνει για τα πρηξίματα του παρωτιδικού αδένα.
Παρασκευασμένο όπως η πολέντα (χυλός από αραποσιτάλευρο), είναι καλό για τα υγρά του στομαχιού και ένα αφέψημα από αυτό σε νερό και λάδι, εφαρμοζόμενο τοπικά με άνισο, υποδεικνύετε για την περιαμυγδαλική διαπύηση (επιπλοκή οξείας αμυγδαλίτιδας)
Μερικές φορές χρησιμοποιείτε ξεραμένο, επίσης, για να σταματήσει τη χαλαρότητα των εντέρων και εφαρμογές από αυτό χρησιμοποιούνται, με ξύδι, για την κοιλιοκάκη (Coeliac ή Celiac Disease) και δυσεντερία.
Τρώγεται με σταφίδες, επίσης, για τους πόνους του συκωτιού και εξαιρετικά μαντζούνια φτιάχνονται από αυτό την θεραπεία της φθίσης (πνευμονικής φυματίωσης).
Φαγητό με λιναρόσπορο, με την προσθήκη νίτρου, αλατιού ή στάχτες, μαλακώνει την ακαμψία-δυσκαμψία των μυών, τενόντων, αρθρώσεων, σπονδύλων, καθώς και τους μεμβρανώδεις ιστούς του εγκεφάλου.
Καταναλωμένο με σύκα, το φαγητό με λιναρόσπορο ωριμάζει τα αποστήματα και τα φέρνει στην επιφάνεια
Ανακατωμένο με τη ρίζα άγριας αγγουριάς, εξάγει όλα τα ξένα σώματα από την σάρκα, καθώς και τα θραύσματα από σπασμένα κόκαλα.
Ένα αφέψημα λιναρόσπορου σε κρασί εμποδίζει τα έλκη να επεκταθούν και αναμεμιγμένο με μέλι είναι θεραπευτικό για τα ξεσπάσματα τυφοειδών-εντερικών πυρετών.
Χρησιμοποιούμενο με το νεροκάρδαμο, σε ίσες ποσότητες, διορθώνει τα κακο σχηματισμένα νύχια, ανακατωμένο με ρετσίνι και μύρο, θεραπεύει παθήσεις των όρχεων και της κήλης και με νερό γαγγραινώδες πληγές.
Ένα αφέψημα λιναρόσπορου με τριγωνέλλα, σε αναλογία ενός σεξτάριου από το καθένα, σε υδρομέλι, συστήνεται για πόνου στο στομάχι.
Εφαρμοζόμενο σαν έγχυμα με λάδι ή μέλι, είναι ωφέλιμο για επικίνδυνες παθήσεις του στήθους και των εντέρων.

ΑΛΛΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ
Το φυτό καλλιεργείτο και χρησιμοποιείτο από τους αρχαίους Μεσοποτάμιους, τους Αιγυπτίους και τους Έλληνες για την κατασκευή ρούχων.
Το έλαιο από τους σπόρους είναι γνωστό ως λινέλαιο. Χρησιμοποιείται πλατιά στις μπογιές και στις βαφές για τα νύχια.
Το λινέλαιο απορροφάει αστραπιαία το οξυγόνο από τον αέρα και σχηματίζει ένα σκληρό, διάφανο βερνίκωμα. Γι' αυτό χρησιμοποιείται πολύ στις καλές τέχνες και στη βερνικοποίϊα.
Ακόμη χρησιμοποιείται σε τυπογραφικά μελάνια, στην υφαντουργία και τα υπολείμματα από την κατεργασία για να βγει το λάδι (οι λινόπιτες) γίνονται πλούσια ζωοτροφή για τα γαλακτοπαραγωγά ζώα. Τελευταία χρησιμοποιείται και στην παραγωγή καλλυντικών.
Από τα υπολείμματα βλαστών και λινών υφασμάτων παρασκευάζεται χαρτί άριστης ποιότητας.

ΠΡΟΦΥΛΑΞΕΙΣ
Μην υπερβαίνετε τις συνιστώμενες δόσεις. Μη χρησιμοποιείτε άγουρα σπέρματα, τα οποία μπορεί να είναι τοξικά.
Πάντα χρησιμοποιείτε τα βότανα υπό την επίβλεψη ενός ειδικού και ειδικά όταν παίρνετε ταυτόχρονα άλλα φάρμακα ή βότανα.

Πηγές: 100 βότανα χίλιες θεραπείες, 200 βότανα και οι θεραπευτικές τους ιδιότητες, Βοτανοθεραπεία-Μεγάλη εγκυκλοπαίδεια θεραπευτικών φυτών, Πλήρης οδηγός για τα βότανα, Φυσική Ιστορία - Πλίνιος ο Πρεσβύτερος/Βιβλίο 20/Θεραπείες που προέρχονται από φυτά του κήπου/Κεφάλαιο 92/Λιναρόσπορος-30 θεραπείες-Herbal material media/Michael Moore.

Τουτέστιν το λινάρι είναι ωφελιμότατο για τις περισσότερες αρρώστιες για αυτό και το όνομά του από τους αρχαίους (Λίνον το ωφελιμότατον). Είναι η καλύτερη πηγή ω-3 λιπαρών και φυσικά αν είναι βιολογικά καλλιεργημένο, είναι ανώτερο από το μουρουνέλαιο λόγω του ότι τα ψάρια δεν ζουν πλέον σε καθαρές θάλασσες. Οι αντικαρκινικές του ιδιότητες αναφέρονται παντού και για μένα θα έπρεπε να διερευνηθεί περισσότερο, η καλύτερη ιδιότητά του που αφορά την διύλιση των βαρέων τοξικών μετάλλων όπως το αλουμίνιο στον οργανισμό μας, που είναι πολλές φορές η αιτία για τις αυτοάνοσες ασθένειες και κυρίως για το Alzheimer που οι ασθενείς έχουν 100 φορές πιο μεγάλη συγκέντρωση αλουμινίου στον εγκέφαλό τους .

Άλλες πολύ σημαντικές πληροφορίες για την φαρμακευτική χρήση του λιναριού μπορείτε να διαβάσετε και εδώ:
http://curezone.com/forums/fm.asp?i=50365
http://www.beckwithfamily.com/indexf.html

Αντιδράσεις:

ΚΑΛΛΙΕΡΓΕΙΑ ΛΙΝΑΡΙΟΥ

Το λινάρι
Μπορεί να πει κανείς πως το λινάρι καλλιεργείται σε όλη τη γη και περισσότερο στη Ρωσία. Στα ψυχρότερα κλίματα η κλωστή του λιναριού γίνεται λεπτή και το είδος που προκόβει σε αυτά καλύτερα είναι το ψηλό λινάρι. Σε τέτοια κλίματα και από το είδος αυτό γίνονται τα φίνα λινά υφάσματα και μοιάζουνε με μεταξωτά. Στα ζεστά κλίματα όπως τα δικά μας, κάνει χοντρή κλωστή και το είδος που πετυχαίνει πιο καλά είναι το κοντό λινάρι.
Ένα στρέμμα δίνει 20-60 οκάδες σπόρο και 15-70 στουπί, όταν καλλιεργηθεί συστηματικά σε πλούσιο ή φουσκισμένο χωράφι.
Όταν το καλλιεργούμε μονάχα για σπόρο μπορούμε να πάρουμε και 110 οκάδες σε τέτοια χωράφια. Στη Λευκάδα στον Άγιο Πέτρο και στη Βασιλική που καλλιεργούν το λινάρι σε φτωχά χωράφια χωρίς λίπανση και περιποίηση παίρνουν 20-30 οκάδες σπόρο και 10-14 οκάδες στουπί, δηλαδή καθαρίζουν 3-4 οκάδες κλωστή που την υφαίνουν μόνες τους οι Λευκαδίτισες. Εκεί και σε όλη την Λευκάδα, κάθε νοικοκυρά από την εποχή της Πηνελόπης του Οδυσσέα έως σήμερα έχει τον αργαλιό της για να υφαίνει τα πανιά που χρειάζονται σε ένα σπίτι. Ο λιναρόσπορος έχει 25-40 τα εκατό λάδι. Το χρώμα του είναι κίτρινο σαν το κερί, πήζει σε 20 βαθμούς κάτω από το μηδέν και το ειδικό βάρος του είναι 0,939 σε θερμοκρασία 12 βαθμούς επάνω από το μηδέν.
Στις φάμπρικες που βγάζουν λάδι αλέθοντας και στύβοντας τον λιναρόσπορο οι πίτες που μένουνε (τα τσίπουρα) αγοράζονται από τους κτηνοτρόφους γιατί είναι θρεπτική τροφή που δίνουνε το χειμώνα σε όλα τα ζώα τους, γιατί τα ωφελεί και προπάντων τις γαλαρές αγελάδες. Τις λινόπιτες αυτές πρώτα τις αλέθουν και ύστερα τις δίνουν στα ζώα ανακατωμένες με άλλες τροφές, δηλαδή με πίτουρα, σανό, άχυρα, κριθάρι, βρώμη κ.ά.
Στους χοίρους δίνουν 100-400 δράμια την ημέρα αναλόγως το πάχος τους, στα βόδια που θέλουμε να παχύνουν 600-1200 και στα πρόβατα 50-100 στο καθένα.

Σε ποια χωράφια σπέρνεται
Εκτός από τα χωράφια που κρατούν νερά, ή έχουν πολύ ασβέστη και τις καθαυτό αμμούδες, ή τα πολύ κατηφορικά που έχουν λίγο χώμα και από κάτω βράχο, σε όλα τα άλλα γίνεται το λινάρι. Όμως προτιμάει τα πλούσια και δροσερά. Για αυτό προκόβει και αποφέρει πιο πολύ στα χωράφια που γίνονται από κατεβασές και στα αμμοαργιλλώδη και πλούσια. Στα ξερά ή πολύ υγρά και στα σφιχτά και ψυχρά σαπίζει και αν γίνει δίνει κλωστή χοντρή, δηλαδή κατώτερη. Το χωράφι που θα σπαρθεί δεν πρέπει να έχει δέντρα. Πρέπει να είναι βαθύ και σε θέση που να αερίζεται δίχως να το δέρνουν δυνατοί άνεμοι. Και για να είναι προφυλαγμένο, το σπέρνουν κατά προτίμιση, σε χωράφια που είναι σε κοιλάδα ή σε πλαγιά κοντορραχούλας..Γενικά στο τόπο μας το σπέρνουν στα χωράφια που γίνονται τα ξερικά αραποσίτια και μποστάνια, γιατί αυτά είναι τα πιο κατάλληλα και δροσερά.

Πως καλλιεργείται
Στο χωράφι που θα βάλουμε λινάρι κάνουμε 2 και 3 οργώματα ως τον Οκτώμβριο-Νοέμβριο που θα σπαρθεί. Το πρώτο όργωμα γίνεται πιο βαθύ από τα άλλα.
Εκτός των δυνατά(πλούσια) χωράφια όλα τα άλλα πρέπει να τα φουσκίζουμε με κοπριά ή με λίπασμα . Όταν το λινάρι φυτρώσει και μεγαλώσει ως μια πιθαμή το βοτανίζουμε και σε περίπτωση που βγάλει το χωράφι πολύ χόρτο το ξαναβοτανίζουμε.

Πότε σπέρνεται
Στους ψυχρότερους τόπους σπέρνεται την άνοιξη και το φθινόπωρο. Στο τόπο μας όμως και γενικά στα ζεστά κλίματα το λινάρι σπέρνεται το φθινόπωρο, Οκτώβριο-Νοέμβριο.
Πριν σπείρουμε καθαρίζουμε πρώτα καλά το σπόρο και ύστερα ανακατώνοντάς τον με στάχτη ή με σκόνη από ασβέστη, τον σπέρνουμε στα πεταχτά με το χέρι και τον σκεπάζουμε ξέβαθα με σβάρνα. Με μηχανή το σπάρσιμο γίνεται πιο κανονικά και με λιγότερο σπόρο. Λεπτή (ψιλή) κλωστή κάνει το δασυσπαρμένο λινάρι, γιατί γίνεται ψιλό και λιανό και δεν βγάζει παρακλάδια. Εμείς που πρέπει να το καλλιεργούμε κυρίως για το λιναρόσπορο θέλουμε 7-8 οκάδες σπόρο το στρέμμα. Όταν το καλλιεργούμε για κλωστή και σπόρο θέλουμε 15-20 οκάδες. Στη Λευκάδα ρίχνουν στο στρέμμα μόνο 5-6 οκάδες σπόρο.
Με άλλα λόγια το δασύ (πυκνό) λινάρι κάνει καλή (ψιλή) κλωστή, το μέτριο κλωστή και σπόρο και το αραιό σπόρο.

Πότε θερίζεται
Κατά τον Ιούνιο που ωριμάζει το ξεριζώνουμε ή το θερίζουμε. Το λινάρι που καλλιεργούμε για το σπόρο του, το ξεριζώνουμε όταν ο σπόρος του ωριμάσει καλά, δηλαδή κιτρινίσει. Και το λινάρι που καλλιεργούμε για κλωστή το θερίζουμε πριν ωριμάσει ο σπόρος του.
Θερίζοντας ή ξεριζώνοντας το λινάρι το κάνουμε δεματάκια από 3-4 οκάδες το ένα και τα αφήνουμε στιμένα όρθια στο χωράφι ή στο αλώνι 5-10 ημέρες. Και όταν το λινάρι ξεραθεί καλά, χωρία να λύσουμε τα δεμάτια, τα αλωνίζουμε για να πάρουμε το σπόρο. Το λινάρι που θα βάλουμε να σαπίσει για να βγάλουμε κλωστή το αλωνίζουμε με κόπανο χτυπώντας τις φούντες του. Και το λινάρι που καλλιεργούμε μονάχα για σπόρο το αλωνίζουμε με άλογα, όπως το σιτάρι ή με μηχανή όταν έχουμε μεγάλη έκταση. Και σιγουρεύουμε το σπόρο σε ξηρή αποθήκη, μέσα σε βαρέλια καλά σκεπασμένα ή καλύτερα σε πιθάρια κουπωμένα για να είναι πιο φυλαγμένος από τον αέρα, το φως και τα ποντίκια που προτιμάνε το λιναρόσπορο από κάθε άλλη τροφή.

Πως σαπίζει
Για να βγάλουμε κλωστή από το λινάρι πρέπει, αφού το ξηράνουμε και το αλωνίσουμε, να το βάλουμε 8-10 ημέρες στο νερό να σαπίσει. Στα μέρη που καλλιεργείτε για την ποιότητα της κλωστής πριν το βάλουν να σαπίσει το ξεχωρίζουνε, κατά το χρώμα και το πάχος της καλαμιάς, σε ποιότητες κάνοντας χωριστά δεματάκια. Κάνοντας τα δεματάκια αυτά βάζουνε τις μισές λινοκαλαμιές ανάποδα για να έχουν ρίζες και από τις δύο μεριές. Το σάπισμα ή μούσκεμα του λιναριού μπορεί να γίνει και μέσα σε βαλτόνερο, για να γίνει όμως καλύτερη η ποιότητα του πρέπει να μπει σε καθαρό νερό. Μπορούμε ακόμα να το μουσκέψουμε και σε χαντάκι που να τρέχει σιγανά νερό, γιατί αν τρέχει δυνατά η κλωστή του σκληραίνεται και χάνει το φιγουράτο χρώμα της. Το νερό πρέπει να σκεπάζει το λινάρι. Σε μερικά μέρη, είτε μουσκέψουν το λινάρι σε τρεχούμενο νερό, είτε σε στάσιμο, όταν μισοσαπίσει το βγάζουν, το στεγνώνουν 2-3 ημέρες στον ήλιο και πάλι το ξαναβάζουν για να σαπίσει όσο πρέπει. Αυτό το κάνουν όταν δεν φτάνει ένα μούσκεμα για να ξεχωρίσουν οι κλωστές. Μερικοί καλλιεργητές νομίζουνε ότι παίρνει ανοιχτό χρώμα και ασπρίζει εύκολα όταν μουσκεύεται σε τρεχούμενο νερό. Το μούσκεμα του λιναριού γίνεται και σε αλμυρό νερό, αλλά για τα φίνα λινά δε μπορεί κανείς να συμβουλέψει για το σάπισμα του λιναριού στη θάλασσα. Η κλωστή του λιναριού που μουσκεύετε σε στεκούμενο γλυκό νερό γίνεται πιο σταχτιά και πιο μαλακιά, δηλαδή καλύτερη σε ποιότητα από τη κλωστή του λιναριού που σάπισε σε τρεχούμενο.. Το ασβεστούχο ή σιδηρούχο νερό είναι ακατάλληλο.

Το λινάρι κάνει να σαπίσει 10-14 ημέρες, αναλόγως της θερμοκρασίας του νερού και του αέρα. Όταν το τρίψουν και μένουν οι κλωστές στα δάχτυλα έχει σαπίσει όσο πρέπει, το βγάζουν από το νερό και το απλώνουν 10-15 ημέρες στον ήλιο. Και όταν ξηραθεί καλά πρώτα το κοπανίζουν για να τσακιστεί το ξύλο του και ύστερα το περνούν από το μάγγανο. Ύστερα το λαναρίζουν, το κοπανίζουν για δεύτερη φορά, το ξαναλαναρίζουν και τελευταία το γνέθουνε.

Πως βγαίνει το λινέλαιο
Για να βγει το λινέλαιο καθαρίζομε πρώτα το σπόρο, μετά τον αλέθουμε και τελευταία τον θερμαίνουμε με ατμό για να γίνει χυλός και να πιεστεί.

*Οκά= 1282 γραμμάρια

Πηγή: Πλουτοφόρα φυτά-Αλέξανδρου Γεωργακόπουλου-Παράρτημα «Γεωργικού δελτίου» Δεκεμβρίου 1930

Αντιδράσεις:

ΣΠΟΡΑ ΦΥΤΕΜΑ ΠΑΤΑΤΑΣ

Το διάλεγμα του σπόρου
Ο πρώτος και πιο σημαντικός όρος για την επιτυχία της πατατοκαλλιέργειας είναι η εκλογή των κατάλληλων πατατών για την σπορά .
Ως σπόρος της πατάτας για την γεωργική καλλιέργεια, χρησιμοποιούνται στη πράξη οι κόνδυλοι, δηλαδή η πατάτα, η οποία είναι ένα κομμάτι του κορμού (ένα μόσχευμα στη γλώσσα των κηπουρών).Επομένως όπως για τον πολλαπλασιασμό του αμπελιού, της ιτιάς, της λεύκας, της κυδωνιάς, της τριανταφυλλιάς, της συκιάς, της ροδιάς και άλλων παρόμοιων θάμνων και δέντρων, οι οποίοι πολλαπλασιάζονται με μοσχεύματα, φροντίζουμε να πάρουμε τις βέργες ή τα μοσχεύματα από υγιείς και εκλεκτές ποικιλίες, το ίδιο πρέπει να φροντίσουμε και για το σπόρο της πατάτας.
Η μεγαλύτερη σοδειά επιτυγχάνεται μόνο όταν ο σπόρος προέρχεται από πατατόφυτα, που είχαν την μεγαλύτερη απόδοση. Γιατί η πατάτα που θα καλλιεργήσουμε θα διατηρήσει τα προτερήματα και τα ελαττώματα που έχει η μητρική πατάτα. Όταν η πατάτα είναι από νόστιμη και παραγωγική ποικιλία και τα παιδιά της θα γίνουν καλά όπως και αυτή.
Λόγο της μεγάλης σπουδαιότητας της προέλευσης και της ποιότητας του σπόρου οι καλοί πατατοκαλλιεργητές παράγουν και διαλέγουν μόνοι τους τον σπόρο από τα χωράφια τους και μάλιστα από την εποχή ακόμα της αναπτύξεως της πατάτας και όχι μετά την συλλογή της σοδειάς. Για αυτό πηγαίνουν στα χωράφια που έχουν φυτέψει με πατάτες 25-30 ημέρες μετά την έναρξη της βλαστήσεως και σημαδεύουν τα δυνατότερα πατατόφυτα, που έχουν 3-6 ζωηρούς βλαστούς, μπίχνωντας ένα καλάμι για σημάδι δίπλα τους. Μετά από ένα μήνα πηγαίνουν και εξετάζουν τα σημαδεμένα πατατόφυτα. Αν αυτά διατηρούνται ακόμα ζωηρά και έχουν άφθονα φύλλα και βλαστάρια και δεν είναι λίγα, ζαρωμένα ή κουλουριασμένα ή αρρωστημένα από περονόσπορο, αφήνουν το σημάδι. Κατά την εποχή της συγκομιδής της πατάτας, πρώτα συλλέγουν προσεκτικά και χωρίς να τις πληγώσουν, τις πατάτες από τα σημαδεμένα φυτά. Τις διαλέγουν κατά μέγεθος και χρησιμοποιούν μόνο τις καλύτερες και μετρίου μεγέθους από αυτές για την σπορά της προσεχούς πατατοκαλλιέργειας.
Αν το πατατοχώραφο έχει τα περισσότερα φυτά του ασθενικά και με φύλλα κατσαρωμένα, ή τα φυτά είναι προσβεβλημένα από περονόσπορο ή σάπισμα του λαιμού του φυτού, τότε πρέπει κανείς να αλλάξει σπόρο και να φέρει από αλλού υγιή απαραίτητα για να μην γίνει επιζήμια η πατατοκαλλειέργειά του.
Για την Ελλάδα οι καλύτερες ποικιλίες για την ανοιξιάτικη σπορά είναι η πατάτα που προέρχεται από ψυχρά και ορεινά μέρη. Στα μέρη αυτά η πατάτα συλλέγεται συνήθως αργά μετά τον Αύγουστο-Σεπτέμβριο και λόγο του χειμώνα ωριμάζει πολύ καλά μέχρι την άνοιξη και είναι πλουσιότερη σε άμυλο. Η αγορά του σπόρου πρέπει να γίνει όσο το δυνατότερο νωρίτερα, για να τον συντηρήσουν καλά μόνοι τους οι καλλιεργητές μέχρι την εποχή της σποράς του.
Η πατάτα που θα χρησιμοποιηθεί για σπορά πρέπει να είναι υγιείς, σφιχτή όχι μαλακή, να μην έχει εσωτερικά κενά(κουφάλες), να είναι βαριά και να έχει ανάβαθα μάτια. Να μην παρουσιάζει μελανά ή σκούρα στίγματα στο φλοιό της ή στη σάρκα της. Πρέπει να μην είναι χτυπημένη, λαβωμένη ή τρυπημένη από έντομα και σκουλήκια και να είναι ώριμη.
Η ώριμη πατάτα δεν ξεφλουδίζεται εύκολα, όταν τη χουφτιάζουμε και τρίβουμε το μεγάλο δάχτυλο στο φλοιό της. Η σοδειά από άωρες πατάτες είναι πρώιμες αλλά μικρότερες. Τότε ωριμάζουν εντελώς οι πατάτες, όταν μείνουν 5-8 ημέρες ακόμα μέσα στη γη, αφού ξεραθούν εντελώς τα φύλλα και οι κορμοί των πατατοφυτών.

Το μέγεθος του σπόρου
Τα πειράματα απέδειξαν ότι όταν φυτεύουμε μεγάλες πατάτες από υγιή πατατόφυτα, η σοδειά είναι μεγαλύτερη, οι πατάτες περιέχουν περισσότερο άμυλο και τα φυτά αντέχουν περισσότερο στο περονόσπορο και σε άλλες ασθένειες. Γιατί η μητρική πατάτα τότε δίνει περισσότερη τροφή στα νέα φυτά και έτσι γίνονται οι βλαστοί και τα φύλλα τους ζωηρότερα και ανθεκτικότερα και έτσι τρέφουν καλύτερα τους κονδύλους τους. Επειδή όμως θα χρειαζόμαστε μεγάλες ποσότητες σπόρων αν χρησιμοποιούσαμε αποκλειστικά τις πολύ μεγάλες πατάτες για σπορά αλλά και επειδή οι πολύ μεγάλες πατάτες δεν αυξάνουν τόσο σε απόδοση όσο οι μέτριες, για αυτό θεωρείτε πιο συμφέρον να χρησιμοποιούνται για σπορά πατάτες μεγέθους ενός μεγάλου αυγού κότας και με σάρκα σφιχτή και αλευρώδη (19-20% άμυλο). Δύο και τρεις ακόμη μικρές πατάτες, αποδίδουν μικρότερη σοδειά από μία μεγάλη πατάτα αυτού του μεγέθους. Όταν όμως ο σπόρος προέρχεται από αρρωστημένα ή εκφυλισμένα φυτά η σοδειά είναι μικρή έστω και αν χρησιμοποιηθούν οι μεγαλύτερες πατάτες. Σε αυτή τη περίπτωση ακόμη και οι μικρότερες πατάτες από υγιή φυτά αποδίδουν περισσότερο από το μεγάλο σπόρο της εκφυλισμένης.
Όταν το έδαφος είναι υγρό και πτωχό και οι καιρικές συνθήκες είναι δυσμενείς, πρέπει να χρησιμοποιούνται πατάτες, μεγαλύτερου μεγέθους από ένα αυγό για τη σπορά. Όταν ο σπόρος έχει 3-4 ζωηρά μάτια, η σοδειά αποδίδει μεγαλύτερες πατάτες. Για αυτό κάποιοι καλλιεργητές συνηθίζουν κατά το φύτεμα της ολόκληρης πατάτας, να στραβώνουν τα άλλα μάτια με το μαχαίρι και να αφήνουν μόνο ένα ζωηρό μάτι στη κορυφή. Το στράβωμα όμως αυτό των ματιών απαιτεί πολύ εργασία και για αυτό χρησιμοποιούνται στη πράξη πατάτες με 5-6 μάτια το πολύ, ή χρησιμοποιείται για σπορά μόνο το τμήμα της κορυφής από τις πατάτες. Πατάτες με περισσότερα μάτια παράγουν πολλούς μεν βλαστούς αλλά αδύνατους και η σοδειά από αυτές αποτελείται από πολλές αλλά μικρές πατάτες.

Σπόρος ολόκληρος και σπόρος κομμένος
Τα πειράματα ειδικών επιστημών απέδειξαν, ότι ολόκληρη η πατάτα σαν σπόρος είναι προτιμότερη από την κομμένη. Ο κομμένος σπόρος αποδίδει συνήθως 20-30% μικρότερες σοδειές από τον ολόκληρο σπόρο σε μέγεθος αυγού, ο οποίος έχει το ίδιο βάρος με τα κομμάτια. Αλλά και οι μικρές πατάτες για σπορά είναι προτιμότερες και αποδίδουν μεγαλύτερη σοδειά από τα κομμάτια του ιδίου βάρους.
Σε πειράματα σε 4 ίδια χωράφια που φυτεύτηκαν μεγάλες, μέτριες, μικρές, κομμένες πατάτες, τα αποτελέσματα ήταν τα εξής:

Μεγάλες πατάτες 94 οκάδες
Μεσαίες πατάτες 78 οκάδες
Μικρές πατάτες 76 οκάδες
Με κομμάτια 64 οκάδες

Σε μία μόνο περίπτωση η κομμένη πατάτα αποδίδει σχετικός καλή σοδειά και υγιή φυτά. Όταν κόβεται στη μέση κατά πλάτος σε δύο τμήματα, το τμήμα της κορυφής και το τμήμα του ομφαλού. Από αυτά για τη σπορά θα χρησιμοποιηθεί το τμήμα της κορυφής που έχει τα ζωηρότερα μάτια, κομμένο στο μέγεθος του αυγού της κότας. Η κοπή με κοφτερό μαχαίρι μπορεί να γίνεται σιγά σιγά από την εποχή της συλλογής έως την εποχή της σποράς της πατάτας. Τα κομμάτια για τη σπορά διατηρούνται σε λεπτά στρώματα 20 εκατοστών εντός ξηρού και καλώς αεριζόμενου χώρου και όχι σε σωρούς.
Όταν οι παραπάνω μέθοδοι δεν μπορούν να εφαρμοστούν και θέλουμε να κάνουμε οικονομία σπόρου, πρέπει να χωρίζουμε τη πατάτα για σπορά στα δύο κατά μήκος. Με αυτό τον τρόπο κάθε κομμάτι έχει τον ίδιο περίπου αριθμό ματιών και τα μισά της κορυφής και τα μισά του ομφαλού. Χρησιμοποιούνται σε αυτή την περίπτωση για σπορά και τα 2 κομμάτια. Όταν οι πατάτες κόβονται σε ακόμα μικρότερα κομμάτια, το οποίο είναι το χειρότερο, πρέπει να έχει τουλάχιστον 3 μάτια το καθένα. Συνήθως κόβετε η πατάτα στα τέσσερα κατά μάκρος, για να μοιράζονται τα μάτια της κορυφής και του ομφαλού το ίδιο σε όλα τα κομμάτια. Η χρησιμοποίηση κομμένων πατατών για σπορά, εκτός ότι επιφέρει ελάττωση σοδειάς, αφήνει και πολλά κενά στα πατατοχώραφα. Γιατί πολλοί από τους κομμένους σπόρους προσβάλλονται ευκολότερα από διάφορες ασθένειες και κυρίως της γάγγραινας του κορμού λόγο των πληγών και καταστρέφονται.
Εκτός όμως από αυτό, το κόψιμο προκαλεί και αργοπορία στην ωρίμανση των πατατών.
Τέλος όποιος έχει λίγες μόνο πατάτες από μια εκλεκτή ποικιλία, την οποία θέλει να πολλαπλασιάσει γρήγορα, φυτεύει αυτές σε εύφορη γη και όταν αναβλαστήσουν, χωρίζει κάθε βλαστό και τον μεταφυτεύει χωριστά, όπως γίνεται στη λαχανοκομία και ανθοκομία από τους κηπουρούς.

Προπαρασκευή του σπόρου
Δεν πρέπει να χρησιμοποιείται η πατάτα για την ανοιξιάτικη σπορά μόλις την βγάλουμε από την αποθήκη, αλλά πρέπει να την αφήνουμε σε στρώματα 20-30 εκατοστόμετρων για 2-3 βδομάδες σε υπόστεγο ή στην ύπαιθρο ή στον αέρα, για να στεγνώσει και μετά να την φυτεύουμε. Επίσης όταν μεταχειριζόμαστε κομμάτια για σπορά, πρέπει να κόβουμε την πατάτα πριν 3-4 εβδομάδες και να τα στεγνώνουμε μα τον ίδιο τρόπο και μετά να τα φυτεύουμε.
Είναι αληθές, ότι ενίοτε η στεγνωμένη πατάτα αργεί να φυτρώσει, αλλά άμα φυτρώσει αναλαμβάνει ζωηρή βλάστηση και εξουδετερώνει την αργοπορία. Οι στεγνωμένες μάλιστα πατάτες που χρησιμοποιούνται για σπορά δίνουν όχι μόνο μεγαλύτερες αλλά και πιο πρώιμες σοδειές. Όταν δε έχει κανείς αρκετό καιρό, για να στεγνώσει τις κομμένες πατάτες διευκολύνει την επούλωση των πληγών τους με το πασπάλισμα αυτών με στάχτη ή με σκόνη ασβέστη ή με χώμα.
Για την φθινοπωρινή πατάτα (σπορά Ιουλίου-Αυγούστου) χρησιμοποιείται ο σπόρος της πρώιμης καλοκαιρινής πατάτας, η οποία συλλέγεται τέλη Μαΐου-Ιουνίου. Οι πατάτες αυτές τοποθετούνται μετά την συλλογή τους σε σκιερό μέρος σε στρώμα 30 περίπου εκατοστών πάχους, στο έδαφος ή σε σανίδες ή σε άχυρα και σκεπάζονται ελαφρός με χόρτα ή άχυρα.
Καταβρέχονται δε ελαφρά ανά περιόδους με ποτιστήρι. Οι πατάτες αυτές αρχίζουν να πρασινίζουν σιγά σιγά και τα μάτια αρχίζουν να φουσκώνουν. Μετά από 40-50 ημέρες ο σπόρος είναι κατάλληλος για σπορά. Εάν οι πατάτες χρησιμοποιηθούν απ’ ευθείας για σπορά δεν φυτρώνουν όλες και αφήνουν κενά στα χωράφια.

Προβλάστηση της ανοιξιάτικης σποράς

Οι κηπουροί των παραμεσόγειων περιοχών συνηθίζουν να φυτεύουν την άνοιξη πατάτες, οι οποίες έχουν προηγμένως πρασινίσει και βλαστίσει. Με αυτό τον τρόπο η σοδειά γίνεται μεγαλύτερη, οι πατάτες περιέχουν περισσότερο άμυλο και το σπουδαιότερο ωριμάζουν γρηγορότερα.
Ο τρόπος προβλαστήσεως είναι ο εξής: Κατασκευάζονται τελάρα με ορθογώνια πλαίσια, με μήκος πλευρών 45-55 εκατοστών. Τα πλάγια πλευρά έχουν ύψος 10-12 εκατοστά και πόδια 5-10 εκατοστών ώστε να υπάρχει μεταξύ τους διάστημα για να διέρχεται ο ήλιος και ο αέρας. Το πάτωμά τους που μπορεί να γίνει με σύρμα σε κάποια μορφή σχάρας.
Οι πατάτες για σπορά τοποθετούνται όρθιες και η μία παραπλεύρως προς την άλλη, έξι εβδομάδες πριν την σπορά τους. Τα πλαίσια με την πατάτα τοποθετούνται κατόπιν σε σκιερό μέρος είτε σε υπόστεγο ή κάτω από δέντρα σε τοποθεσία ευάερη και φωτεινή και αφήνονται μέχρι την σπορά τους. Εάν υπάρχει φόβος παγετών τοποθετούνται σε αποθήκη φωτεινή και ευάερη.
Όταν η θερμοκρασία ανέλθει στους 12 βαθμούς καταβρέχουν την πατάτα ελαφρώς με νερό της ίδιας θερμοκρασίας. Στην ανάγκη θερμαίνουν την αποθήκη. Με αυτό τον τρόπο φουσκώνουν τα μάτια και βλασταίνουν. Οι πατάτες στην αρχή πρασινίζουν και κατόπιν αναπτύσσουν τους βλαστούς τους μέσα στα πλαίσια.
Όταν οι βλαστοί φτάσουν μήκος από 1-1.5 εκατοστό, μεταφέρονται με τα πλαίσια στους αγρούς και φυτεύονται μετά προσοχής για να μην σπάσουν οι τρυφεροί βλαστοί γιατί τότε ο σπόρος γίνεται άχρηστος. Η αύξηση της σοδειάς με την προβλάστηση αποδείχτηκε ότι είναι σοβαρή και ιδίως όταν φυτεύονται προβλαστημένα κομμάτια πατάτας.
Στη Γαλλία η διαφορά υπέρ του προβλαστημένου σπόρου έφτασε 500-600 οκάδες το στρέμμα. Ιδίως η προβλάστηση είναι απαραίτητη, όταν φοβόμαστε ασθένειες από νηματώδη.

Τι ποσό σπόρου χρειάζεται στο στρέμμα
Όπως είπαμε ο καλύτερος σπόρος είναι η ολόκληρη πατάτα στο μέγεθος αυγού κότας. Στις πολύ παραγωγικές και όψιμες ποικιλίες το βάρος κάθε σπόρου πρέπει να είναι περίπου 30-50 δράμια. Στις συνηθισμένες 20-25 δράμια και στις πρώιμες 15-20. Εάν οι πατάτες φυτευθούν σε απόσταση 25-35 εκατοστά η μία από την άλλη υπολογίζεται ότι θα χρειαστούν 150-400 οκάδες ανά στρέμμα, αναλόγως της πρωιμότητας της ποικιλίας. Δηλαδή οι πολύ όψιμες 400 οκάδες, οι μεσαίες 200-250 και οι πρώιμες 150-200 οκάδες. Εάν φυτευθούν σε αποστάσεις 40 εκατοστών θα χρειαστούν 100-250 οκάδες.
Στην κεντρική και βόρεια Ευρώπη όπου η φύτευση γίνεται συνήθως σε γραμμές που απέχουν 50 εκατοστά και τα φυτά απέχουν 40 εκατοστά εντός της γραμμής αυτής, ο αναγκαίος σπόρος είναι 75-200 οκάδες το στρέμμα.
Από συγκριτικά πειράματα που έγιναν στην Γαλλία απεδείχθη, ότι όταν χρησιμοποιήθηκε μεγαλύτερος σπόρος, η σοδειά απέδωσε παραπάνω από το διπλάσιο της διαφοράς του βάρους του μεγάλου από τον μικρό σπόρο.

Το φύτεμα της πατάτας
Όταν φυτευτεί η πατάτα, δεν φυτρώνει εάν η θερμοκρασία είναι μικρότερη των 4 βαθμών. Τα πρώτα φύλλα εμφανίζονται όταν η μέση θερμοκρασία του αέρα είναι 10-12 βαθμοί, μετά από 15-25 ημέρες μετά την φύτευσή της πατάτας. Η ανθοφορία αρχίζει μετά από 35-40 ημέρες, εφόσον η μέση θερμοκρασία του αέρα είναι 14-16 βαθμούς. Η τέλεια ανάπτυξη των κονδύλων εντός της γης, δηλαδή η τέλεια ωρίμανση της πατάτας , τελειώνει συνήθως μετά 45-60 ημέρες μετά την άνθηση της πατάτας. Δηλαδή η διάρκεια της βλαστήσεως της πατάτας είναι συνήθως 100-130 ημέρες. Υπάρχουν βέβαια πρώιμες ποικιλίες που ωριμάζουν σε 70-80 ημέρες και άλλες όψιμες, που ωριμάζουν μετά από έξι μήνες.
Η Ελλάδα όπως και άλλες παραμεσόγειες χώρες ανήκουν σε αυτές που διακρίνονται για την ξηρασία τους κατά τους θερινούς μήνες μέχρι του φθινοπώρου. Η ξηρασία αυτή επιβραδύνει μέχρι και σταματά ακόμη την ανάπτυξη των ποωδών φυτών.
Η ξερική πατάτα στην Ελλάδα είναι μονόφορη, σπέρνεται τους μήνες της ανοίξεως από Φεβρουάριου μέχρι τον Απρίλιο και συγκομίζεται κατά τον Ιούνιο και Ιούλιο. Η πατάτα στην Ελλάδα έχει ανάγκη πολλών ποτισμάτων για να αποδώσει μεγάλη σοδειά που μπορεί να φτάσει τις 3500 οκάδες το στρέμμα.
Η ποτιστική πατάτα επιτυγχάνει και στα θερμότερα μέρη της Ελλάδος.
Η ποτιστική πατάτα στην Ελλάδα είναι δίφορη, φυτεύεται 2 φορές το χρόνο και κάνει 2 σοδειές. Εάν φυτεύεται κατά τους μήνες της άνοιξης (σπορά ανοιξιάτικη), δηλαδή από Φεβρουάριο μέχρι αρχές Μαΐου, συγκομίζεται μετά από 100-120 ημέρες από την φύτευσή της, δηλαδή αρχίζει να ωριμάζει από τέλος Μαΐου μέχρι Αυγούστου.
Η πατάτα αυτή συνήθως ονομάζεται πρώιμη ή καλοκαιρινή πατάτα.
Οι πατατοκαλλιεργητές, κυρίως στη νότια Ελλάδα που διαθέτουν νερό, φυτεύουν πατάτα και κατά τον Ιούλιο-Αύγουστο (καλοκαιρινή σπορά). Οι φυτεμένες αυτές πατάτες, ωριμάζουν και συγκομίζονται κατά τον Νοέμβριο-Δεκέμβριο.
Η πατάτα αυτή ονομάζεται όψιμη ή φθινοπωρινή ή χειμωνιάτικη πατάτα.

Λίπανση της πατάτας
Μέσω πειραμάτων ο Γάλλος γεωπόνος Γκαρολά απέδειξε ότι μια όψιμη ποικιλία καλλιεργούμενη στη Β. Ευρώπη παρήγαγε 2400 οκάδες ανά στέμμα και απορρόφησε τα εξής ποσά θρεπτικών βασικών συστατικών

Άζωτο 12 οκάδες
Φωσφορικό οξύ 4 ½ οκάδες
Κάλιο 22 οκάδες
Ασβέστιο 10 οκάδες

Για να κάνουμε μια σύγκριση σημειώνουμε ότι μία καλή σοδειά σιταριού 250 οκάδων ανά στρέμμα απαιτεί περίπου κατά τον ίδιον, τις επόμενες ποσότητες θρεπτικών συστατικών κατά στρέμμα:

Άζωτο 10 οκάδες
Φωσφορικό οξύ 5 ½ οκάδες
Κάλιο 11 οκάδες
Ασβέστιο 4 οκάδες

Η χλωρή λίπανση της πατάτας
Σε πολλά μέρη δεν υπάρχει κοπριά και για αυτό είναι δύσκολη η καλλιέργεια της πατάτας και των λαχανικών γενικά. Ο τρόπος για διορθωθεί εν μέρει η έλλειψη αυτής, είναι στα χωράφια πριν φυτεύσουμε πατάτα, σπείρουμε την προηγούμενη χρονιά πεταχτά την κατάλληλη εποχή ή βίκο ή σινάπι σε όλα τα χωράφια, ή λαθούρια ή κουκιά στα αργιλώδη, ή λούπινα στα πυριτικά (ξηρά και φτωχά σε ασβέστη).
Όταν τα φυτά αυτά φθάσουν στο άνθος τους, με ένα κύλινδρο ή μια σβάρνα ξύλινη πατιούνται και κατόπιν οργώνεται το χωράφι, ώστε να θαφτούν τα φυτά μέσα στη γη την κατάλληλη εποχή. Τα φυτά αυτά σαπίζουν σε λίγο χρόνο μέσα στο χώμα και γίνονται είδος κοπριάς (χλωρό λίπασμα).

Πηγή: Η πατάτα-Παναγιώτου Α. Δεκάζου-Παράρτημα «Γεωργικού δελτίου» Φεβρουαρίου 1933

*Οκά=1282 γραμμάρια

Αντιδράσεις:

ΓΕΩΤΡΗΣΗ ΝΕΡΟΥ ΜΕ ΑΝΕΜΟΜΥΛΟ

" Άντληση νερού από γεώτρηση με παλινδρομική αεροκίνητη αντλία"



-Η άντληση στηρίζεται όπως καθαρά φαίνεται στην παλινδρομική κίνηση (ανεβο-κατέβασμα) αξονικής στήλης μέσα στην συστοιχία των σωλήνων, στις οποίες εξωθείται να "ανέβει" το νερό (στήλη κατάθλιψης).
-Η "αναρρόφηση" και στη συνέχεια η "κατάθλιψη" του νερού γίνεται με την βοήθεια του εξαρτήματος που φαίνεται καθαρά να προσαρμόζεται στην άκρη της αξονικής στήλης. (Μοιάζει στην εικόνα με μεγάλο σταυρό μετάδοσης κίνησης και φέρει λαστιχένια "δαχτυλίδια" ενώ μιά μεταλλική μπίλια δείχνει να κινείται ελεύθερα πάνω-κάτω).
-Η περιστροφή της φτερωτής μέσωκατάλληλης διάταξης μετατρέπεται σε παλινδρόμηση.
-Η ποσότητα του νερού που θέλουμε να αντλείται και το βάθος της στάθμης στο έδαφος,καθορίζουν τις παραμέτρους της κατασκευής μας.
-Οι ανεμόμυλοι στο οροπέδιο του Λασιθίου, όσοι έχετε δει εικόνες ή στην πραγματικότητα, είναι ως επί το πλείστον αντλίες.
-Το ίδιο και οι περίτεχνοι ανεμόμυλοι στην Ολλανδία.
-Αν δεν κάνω λάθος τις κατασκευές αυτές έφεραν στην Ελλάδα οι Σταυροφόροι.
-Οι γνωστές χειροκίνητες αντλίες,οι "τουλούμπες" όπως τις λέμε, στηρίζονται στην ίδια αρχή. Μόνο που σε αυτές η κίνηση δίνεται με με το χέρι μας και η άντληση είναι δυνατή απο βάθος 7,5 μ. οριακά.

Υπότιτλος-σχολιασμός Αντώνης

Αντιδράσεις:

ΤΑ ΛΑΧΑΝΙΚΑ ΚΑΙ ΠΟΙΕΣ ΑΡΡΩΣΤΙΕΣ ΘΕΡΑΠΕΥΟΥΝ

Η μολόχα. Ποιες αρρώστιες θεραπεύει
Η μολόχα βρασμένη όταν τρώγεται μόνη της παύει τη βραχνάδα. Μαζί δε με γάρο είναι καθαρτική. Τα φύλλα της κοπανισμένα μαζί με φύλλα ιτιάς είναι καλύτερα από όλα τα έμπλαστρα. Γιατί δεν αφήνει να γίνει φλεγμονή και σταματάει το αίμα και κλείνει τις πρόσφατες πληγές και θεραπεύει τα στραμπουλήγματα και τα κατάγματα.
Γιατρεύονται επίσης οι πληγές από τις ρογαλίδες και τα ερπετά αν κοπανίσουμε κρεμμύδια και πράσα και τα ανακατέψουμε με φύλλα μολόχας και τα βάλουμε πάνω στην πληγή. Αν αλειφτεί κανείς με χυλό από αγριομολόχα ανακατωμένο με λάδι δεν τον κεντούν οι σφήκες. Και αν κανείς κεντηθεί τον γιατρεύει ο χυλός.
Και τα φύλλα της μολόχας, αν τα κοπανίσουμε και τα βάλουμε πάνω στη πληγή, τη γιατρεύουν. Επίσης η μολόχα γιατρεύει τις λειχήνες – σταματάει το αίμα – και τις κρυφές αρρώστιες των γυναικών. Ο χυμός της μολόχας, αν τον σταλάξουμε στο αυτί παύει την ωταλγία (πόνους των αυτιών). Όταν πίνεται μαζί με μέλι γιατρεύει όσους υποφέρουν από το συκώτι τους και συνεφέρνει τους σεληνιασμένους. Επίσης ο χυλός της μολόχας γιατρεύει τους νεφριτικούς και όσους υποφέρουν από νευραλγίες της μέσης. Το ζουμί της όταν πίνεται γιατρεύει τη δυσουρία. Ωφέλιμη επίσης είναι στη δυστοκία.

Το μαρούλι. Πως χρησιμοποιείται για φάρμακο
Το μαρούλι είναι υγρό και ψυχρό λαχανικό και για αυτό είναι ωφέλιμο στις φλεγμονές. Παύει τη δίψα και είναι υπνωτικό και κατεβάζει το γάλα στις γυναίκες. Βρασμένο είναι θρεπτικότερο και καταπαύει τον ερωτικό πόθο. Και για αυτό οι Πυθαγόρειοι το ονομάζουν ευνούχο και οι γυναίκες αστυτίδα. Το μαρούλι φέρνει όρεξη, γιατρεύει τη φλόγωση και καταπραΰνει τον ερωτικό πόθο. Όταν το τρώμε μαζί με γλυκό κρασί ή με ξύδι μετριάζει τη χολή. Επίσης μαζί με ύσσωπο και ξύδι είναι ωφέλιμο στα λαγαρά του σώματος. Βρασμένο μέσα σε ροδέλαιο θεραπεύει τη χολέρα. Το ζουμί από το μαρούλι καταπραΰνει τα πρησμένα σπλάχνα. Το ανεμοπύρωμα (ερυσίπελας) θεραπεύεται αν το αλείψουμε από πάνω με μαρούλι μαζί με γάλα γυναικείο. Ο σπόρος, όταν πίνεται κοπανισμένος γιατρεύει την πληγή από σκορπιό. Το μαρούλι ωφελεί και στο στήθος που πάσχει. Φέρνει δε και ύπνο, στους γερούς όταν το φάνε και στους αρρώστους αν αλείψουμε με χυλό το μέτωπό τους.

Τα σέσκλα
Τα σέσκλα έχουν καθαρτική δύναμη και είναι μαλακτικά για την κοιλιά όταν πίνει κανείς το ζουμί τους μαζί με λάδι και γάρο και λίγη σόδα. Ο χυλός από τα άβραστα σέσκουλα γιατρεύει την πιτυρίδα και τις ψείρες του κεφαλιού. Όταν δε τον ανακατέψουμε με κερί λειωμένο γιατρεύει όλα τα σκληρώματα και τα πρηξίματα αν τον τυλίξουμε σε πανί και τον βάλουμε πάνω. Επίσης κατά τον ίδιο τρόπο γιατρεύει τις λειχήνες και την κασσίδα.

Το κραμπολάχανο. Και ποιες αρρώστιες γιατρεύει
Το κραμπολάχανο όταν το φάμε μισοβρασμένο είναι καθαρτικό, όταν όμως είναι περισσότερο βρασμένο είναι στυπτικό.
Το κρασμπολάχανο φέρνει την περίοδο στις γυναίκες και μάλιστα αν ποιούν το ζουμί τους μαζί με γλυκό κρασί. Όταν τρώγεται βρασμένο πριν το φαγητό γιατρεύει τους φθισικούς. Γιατρεύει την ποδάγρα και την αρθρίτιδα αν βρέξουμε με το ζουμί του το πονεμένο μέρος καθώς και αν ανακατέψουμε το κραμπολάχανο με κριθαράλευρο, κόλιαντρο, απήγανο και λίγο αλάτι και το βάλουμε πάνω στο μέρος που πονάει. Ο χυλός του κραμπολάχανου ανακατωμένος με μέλι ωφελεί στα μάτια αν τον βάλουμε κοντά στις κώχες των. Είναι δε τόσο πολύ θρεπτικό που τα παιδιά μεγαλώνουν γρηγορότερα όταν το τρώνε. Αν φάει κανείς μανιτάρια φαρμακερά και πιεί κατόπιν το χυμό του κραμπολάχανου θα σωθεί. Επίσης ο χυλός του θεραπεύει όσους πάσχουν από χρυσή και τους σπληνικούς αν τον πίνουν 40 ημέρες μαζί με άσπρο κρασί. Όταν πίνεται με μαύρο σταματάει το βήχα. Τα φύλλα του κραμπολάχανου βγάζουν την λειχήνα και θεραπεύουν τις πληγές των ερπετών όταν τα τρίψουμε επάνω τους.
Εάν το ανακατέψουμε με στύψη στρογγυλή βρεγμένη με ξύδι θεραπεύει την ψώρα και τη λέπρα. Η στάχτη από τις ρίζες του ωφελεί στα εγκαύματα. Επίσης ο χυλός του μαζί με λάδι θεραπεύει τις πληγές του στόματος και των αδένων του λαιμού και το πρήξιμο του σταφυλίτη αν τον πιεί κανείς και τον κρατήσει πολύ ώρα. Επίσης ωφελεί μαζί με ξύδι, αν τον βάλουμε κατάπλασμα στα αυτιά. Στους θερμασμένους φέρνει μεγάλη ανακούφιση αν το κοπανίσουμε και το βάλουμε πάνω τους κατάπλασμα. Αν το τρώει κανείς μόνο του βρασμένο πριν το φαγητό καθαρίζει τη φωνή και θεραπεύει τη βραχνάδα. Επίσης ο σπόρος του ή τα φύλλα του κοπανισμένα και ανακατωμένα με σίλφιο και με ξύδι, αν τα βάλουμε στις πληγές από τα μοσχοπόντικα και τα σκυλιά και τα λυσσασμένα ακόμη, τις θεραπεύει. Δίνουμε και στους δαγκωμένους να πιούν και αφέψημα από τα φύλλα αφού τα καθαρίσουμε πρώτα και τα ξηράνουμε και κατόπιν τα βράσουμε. Το κραμπολάχανο ελαττώνει την σπλήνα αν το λιώσουμε και το βάλουμε απάνω. Όταν το τρώμε προ του φαγητού ωμό παύει την αϋπνία και δεν μας αφήνει να βλέπουμε φαντάσματα. Όσοι θέλουν να πιούν πολύ κρασί και να μην μεθύσουν τρώνε πριν από το φαγητό κραμπολάχανο.

Τα ρεπάνια
Είναι ωφέλιμα στα πρηξίματα και θεραπεύουν τους νεφριτικούς, ιδίως αν κανείς βράσει τη φλούδα τους με κρασί και πίνει το ζουμί νηστικός την αυγή. Γιατρεύουν και τον βήχα όταν τα τρώει κανείς μαζί με μέλι. Επίσης και ο σπόρος τους καβουρδισμένος , αν τον φάει κανείς με μέλι πάει το βήχα και τη δύσπνοια. Όταν τα δώσουμε στις λεχώνες φέρνουν πολύ γάλα. Διεγείρουν τον ερωτικό πόθο. Βλάπτουν την φωνή. Αν κανείς τα τρώει νηστικός να είναι βέβαιος ότι δεν θα τον βλάψουν τα δηλητήρια. Ο χυλός τους όταν πίνεται με νερό είναι αντιφάρμακο για τα φαρμακερά μανιτάρια και τα δηλητήρια. Αν κανείς τρίψει και αλείψει τα χέρια του προσεκτικά με χυλό από ρεπάνια χωρίς φόβο και χωρίς κίνδυνο μπορεί να πιάσει τα ερπετά. Αν βάλουμε ρεπάνια πάνω σε σκορπιούς ψοφούν αμέσως. Όταν τα πάρουμε μέσα από νερό γιατρεύουν την υδρωπικία και μετριάζουν την σπλήνα. Ο χυλός τους όταν πίνεται πριν από το λουτρό μαζί με γλυκό κρασί γιατρεύει τη χρυσή. Ωφελεί και στη δυσουρία όταν κανείς πίνει το ζωμό τους, γιατί φθείρουν την πέτρα. Καθαρίζουν δε και το στομάχι, αν τα πάρει κανείς μαζί με μέλι και κατόπιν τα ξεράσει. Γιατί φέρνουν εμετό και προκαλούν την όρεξη. Εάν σε κανένα μέρος το νερό δεν είναι καλό, γίνεται υγιεινότερο όταν το βράσουμε με ρεπάνια. Και μόνο τα δόντια βλάπτουν. Τα ρεπάνια είναι ωφέλιμα σε όσους κάνουν αιμοπτύσεις. Αν κανείς έχει φάει από πριν ρεπάνι και κατόπιν τον δαγκώσει σκορπιός, όχι μόνο δεν θα πεθάνει αλλά και γρήγορα θα γίνει καλά. Τα ρεπάνια όταν τα κοπανίσουμε και τα βάλουμε στις πληγές που υπέστηκαν βασανιστήρια γιατρεύουν πολύ γρήγορα τα πρηξίματα και τα χτυπήματα. Επίσης καθαρίζουν τις φακίδες και βγάζουν μαλλιά στην κασσίδα. Όταν τα τρώμε στο τέλος του φαγητού καθαρίζουν την αναπνοή.

Τα κολοκύθια
Τα κολοκύθια είναι μαλακτικά για το στομάχι. Αν βάλουμε το χυλό τους στα αυτιά γιατρεύουν τους πόνους τους. Αν βάλεις τα άνθη της σε λάδι μερικές ημέρες και αλείφεις με αυτό το κεφάλι σου όταν πονέσει από ηλιακή καύση, θεραπεύεσαι. Αν τρίψεις με φύλλα κολοκυθιάς το άλογο δεν κάθονται μύγες απάνω του.

Τα αγγούρια
Ο σπόρος των αγγουριών είναι διουρητικός και μετριάζει το τσουχτερό κάτουρο.

Το σέλινο
Το σέλινο όταν τρώγεται κάνει τις γυναίκες πιο φιλήδονες. Και για αυτό όσες βυζαίνουν δεν πρέπει να το τρώνε γιατί σταματάει το γάλα. Συντελεί δε στο να έχει καλή μυρωδιά το στόμα, για αυτό αν φάνε σέλινο εκείνοι που βρωμάει το στόμα τους, δεν θα βρωμάει. Επίσης το σέλινο, αν το κάνουμε κατάπλασμα μαζί με ψωμί, γιατρεύει το ανεμοπύρωμα. Το λουτρό έως τη μέση μέσα σε ζουμί από σέλινα ή το ζουμί σε κατάπλασμα βγάνει τις πέτρες (από τα νεφρά) και θεραπεύει τη δυσουρία και τους νεφρικούς.

Ο απήγανος
Αν κανείς βουλώσει τα αυτιά του με το τρυφερό μέσα μέρος του απήγανου παύει ο κεφαλόπονος. Αν αλείψουμε ελαφρά τα μάτια με χυλό του άγριου απήγανου ανακατωμένο με γυναικείο γάλα δυναμώνει την όραση. Αν ανακατέψουμε 2 μέρη μέλι και 1 μέρος απήγανο και αλείψουμε τα μάτια θεραπεύεται η θαμπάδα των ματιών και το θόλωμα όταν είναι στην αρχή. Το ίδιο αποτέλεσμα έχει και ο άγριος απήγανος όταν τρώγεται και πίνεται. Αν μια έγκυος γυναίκα πιεί 15 ημέρες τον καρπό του άγριου απήγανου παθαίνει αποβολή. Το φυτό αυτό είναι από την φύση του εχθρικό στις έγκυες γυναίκες. Όταν πίνεται μαζί με κρασί παύει τους πόνους και θεραπεύει τις πληγές από τα ερπετά. Επίσης είναι ωφέλιμο σε όσους σεληνιάζονται και θεραπεύει τους πόνους του στήθους. Μαζί με κρασί ή με ροδέλαιο καθαρίζει τα αυτιά.

Το ζούματο (ρόκα)
Ο σπόρος της ρόκας όταν πίνεται μαζί με κρασί θεραπεύει τις πληγές από τα μοσχοπόντικα. Βγάζει τις λεβίθες, μετριάζει την σπλήνα και ανακατωμένος με βοδινή χολή και ξύδι καθαρίζει τις μαύρες πληγές. Επίσης γιατρεύει τις φακίδες. Το ζούματο ανακατωμένο με μέλι καθαρίζει το πρόσωπο. Όταν πίνεται με κρασί πριν από το μαστίγωμα, ο μαστιγούμενος πονάει λιγότερο. Τρία φύλλα από άγρια ρόκα κομμένα με το αριστερό χέρι θεραπεύουν τη χρυσή. Ακόμα το ζούματο θεραπεύει και τις μασχάλες που βρωμούν.

Το κάρδαμο
Ο σπόρος από κάρδαμο ανακατωμένος με αλεύρι από κουκιά και με λίγη αλυσίβα θεραπεύει τις χοιράδες (χελώνια) και τον άνθρακα (κακό σπυρί). Τον τυλίγουμε δε, όχι μέσα σε πανί, αλλά σε φύλλα από κραμπολάχανο. Όταν πίνεται μαζί με δυόσμο και κρασί βγάζει την ταινία και τις λεβίθες. Όταν δε τον βράζουμε μαζί με γίδινο γάλα γιατρεύει το στήθος. Μαζί με μέλι γιατρεύει το βήχα. Το βάζουν κατάπλασμα και στις πληγές που είναι από κάτω φαγωμένες. Ο χυλός από το κάρδαμο σταματάει την τριχόπτωση. Μαζί με ξύγκι από χήνα γιατρεύει τις μικρές πληγές που βγαίνουν στο κεφάλι και την πιτυρίδα. Μαζί με προζύμι ωριμάζει τα σπυριά.

Τα ραδίκια
Τα ραδίκια όταν τα βαφτίζει κανείς στο ξύδι και τα τρώει είναι ωφέλιμα στο στομάχι. Ο χυλός τους είναι ωφέλιμος σε όσους φτύνουν αίμα, όταν πίνεται κάθε δεύτερη μέρα. Ο χυλός των ραδικιών αφού ξεραθούν πρώτα στον ήλιο λίγο και τριφτούν, δίνεται σε όσους πονάει το συκώτι τους.

Τα πράσα
Αν βάλουμε επάνω στις πληγές από τα ερπετά και τις ρογαλίδες κοπανισμένο πράσο, γιατρεύονται γρηγορότερα παρά με κάθε άλλο φάρμακο. Το βρασμένο πράσο, όταν πίνεται μαζί με μέλι γιατρεύει τη βραχνάδα. Ο σπόρος τους όταν πίνεται με κρασί από ξερά σταφύλια γιατρεύει την δυσουρία. Όταν όμως τρώγεται τακτικά αδυνατίζει την όραση και φέρνει κακοστομαχιά. Ο χυμός του πράσου ανακατωμένος με υδρομέλι, ωφελεί τους δαγκωμένους από ερπετά όταν τον πιούν. Αν ανακατέψουμε το χυλό του με ξύδι και λιβάνι ή με γάλα ή με ροδέλαιο και τον σταλάξουμε στο αυτί είναι ωφέλιμος για τις ωταλγίες και την βοή των αυτιών. Τα πράσα είναι ωφέλιμα σε όσους έχουν πόνους στα πλευρά. Όταν φας μανιτάρια και φοβάσαι μήπως ήταν φαρμακερά, φάε πράσα να μη σε βλάψει το φαρμάκι. Έτσι εξαφανίζει και τη μέθη, αν φας πράσα ξεμεθάς γρηγορότερα.

Τα σκόρδα
Όταν τα τρώμε βγάζουν τις λεβίθες και κινούν τα ούρα. Είναι ωφέλιμα και στους δαγκωμένους από οχιά ή από λυσσασμένο σκυλί, αν τα φάνε ή αν τα βάλλουν κατάπλασμα. Όταν τα κάψουμε και τα ζυμώσουμε με μέλι και τα βάλουμε απάνω θεραπεύουν τα σημάδια από τα χτυπήματα και την κασσίδα. Όταν τα κρατήσει κανείς στο στόμα του σταματάνε τον πονόδοντο. Βγάζουν τις φακίδες και τις λειχήνες. Όταν τα τρώει κανείς βραστά ή ωμά ωφελούν στον χρόνιο βήχα Αν κανείς έχει φάει πριν σκόρδα δεν παθαίνει τίποτα ούτε από το δάγκωμα των ερπετών, ούτε από άλλα δηλητήρια. Επίσης θεραπεύουν και τις πληγές αν τα κοπανίσουμε και τα βάλουμε επάνω. Πολύ ωφέλιμα είναι και όταν τα πιεί κανείς με κρασί και ακόμη περισσότερο σε όσους δεν μπορούν να χωνέψουν. Τα σκόρδα φέρνουν ούρα, γιατρεύουν τους νεφριτικούς και προλαβαίνουν την βλάβη από τα άσχημα νερά. Εκτός από τα ήμερα υπάρχουν και τα άγρια σκόρδα. Τα άγρια είναι ακόμη πιο ωφέλημα για τις αρρώστιες που είπαμε παραπάνω.

Τα κρεμμύδια
Το κρεμμύδι κοπανισμένο και ανακατωμένο με μέλι, αν το κάνουμε κατάπλασμα είναι ωφέλιμο σε όλες τις πληγές. Διατηρεί δε την υγεία του όποιος διαλέγει κάθε μέρα τα τρυφερότερα κρεμμύδια και τα τρώει νηστικός μαζί με μέλι. Το κρεμμύδι γιατρεύει την πληγή. Το δε σκόρδο και σε γερό μέρος του σώματος να το βάλουμε ανοίγει πληγή. Το κρεμμύδι μαζί με ξύδι γιατρεύει την λευκοπάθεια, αν αλείψουμε με αυτό το μέρος που πάσχει, έξω στον ήλιο. Γιατρεύει δε γρηγορότερα την κασσίδα αν το τρίψουμε πολύ επάνω. Ο χυλός τους είναι ωφέλιμος στην πυόρροια των αυτιών, καθώς και στους συναχωμένους αν αλειφθούν με αυτόν. Το κρεμμύδι επίσης είναι ωφέλιμο σε όσους έχουν κοντή όραση. Όταν τρώγεται βρασμένο θεραπεύει τον βήχα.

Οι καυκαλήθρες
Οι καυκαλήθρες, όταν τις φάει ο νεφριτικός, τον γιατρεύουν βγάζοντας τα ούρα του. Το ζουμί τους μαζί με κρασί από ξερά σταφύλια, όταν πίνεται μια ώρα πριν από το λουτρό, γιατρεύει όσους πάσχουν από χρυσή με τον ιδρώτα που χύνουν. Όταν φάει κανείς καυκαλήθρες μαζί με οξυμέλι και κατόπιν τις ξεράσει, του καθαρίζουν το στομάχι και γιατρεύουν την μελαγχολία, την ανορεξία και τον τετραήμερο πυρετό.

Τα σπαράγγια
Τα σπαράγγια ωφελούν το στομάχι, αυξάνουν το σπέρμα, κινούν τα ούρα, καθαρίζουν τα νεφρά από άμμο και παύουν τον πόνο τους.

Το μπόρανγκο
Ωφελεί πολύ κάθε άνθρωπο, όταν τρώγεται συχνά γίνεσαι καλόκαρδος και γεννά καλούς χυμούς. Τα άνθη και τα φύλλα του να βάνεις στο κρασί να μένουν να το πίνεις, ωφελεί πολύ στην καρδιά. Κάνει καλό στους μελαγχολικούς, καθαρίζει το αίμα, δίνει στα εντόσθια πολύ άνεση και λεπταίνει του στήθους την σκληρότητα.

Για την κάππαρη
Αυτή θεραπεύει την σπλήνα, φθείρει τα σκουλήκια, γιατρεύει τις ζοχάδες, αυξάνει το σπέρμα, θεραπεύει τα πιάσματα του συκωτιού, κινά τα ούρα, τα καταμήνια, ωφελεί στα ρευματικά και στα φλέγματα.

Πηγές: Γεωπονικά/Κασσιανός Βάσσος-Γεωπονικόν/Αγάπιου μοναχού του Κρητός

Αντιδράσεις:

ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΔΕΝΤΡΩΝ

Φάρμακο για όλες τις αρρώστιες των δέντρων
Σε κάθε δέντρο χρειάζεται ιδιαίτερη θεραπεία. Εδώ όμως θα κάνω γνωστό το φάρμακο που θεραπεύει όλα τα δέντρα. Αν θέλουμε να διατηρούμε όλα τα δέντρα γερά και καλοθρεμμένα σκάβουμε γύρω-γύρω τις ρίζες και τις βρέχουμε καθώς και τους κορμούς με πολυκαιρισμένο κάτουρο ανδρών ή ζώων. Αν είναι ξηρασία τα ποτίζουμε και με νερό. Το ίδιο αποτέλεσμα έχει και η μούργα όταν την χύσουμε ανακατωμένη με άλλο τόσο νερό κοντά στο κάθε δέντρο. Μερικοί όταν φυτεύουν αλείφουν τις ρίζες των φυταδιών με χολή ταύρου και έτσι μένουν άβλαβα τα δέντρα από τα σκουλήκια. Άλλοι άλειψαν τον κορμό των δέντρων με τον χυμό της πολυπρέμνου και έτσι τα διατήρησαν άβλαβα και τους έδωσαν πολύ καρπό.
Γενικώς όλα τα δέντρα τα ωφελούν τα κουκάχυρα ή τα άχυρα των άλλων οσπρίων ή των σιτηρών όταν τα βάλουμε ξερά κοντά στα δέντρα.
Όσα δέντρα ρίχνουν τα άνθη ή τα φύλλα θεραπεύονται με τον εξής τρόπο.
Σκάβουμε γύρω-γύρω τα δέντρα και τους ρίχνουμε κουκάχυρα ανακατωμένα με νερό στα μεγάλα δέντρα 18 οκάδες και στα μικρά όχι λιγότερο από 5 οκάδες. Έτσι τα άρρωστα δέντρα γιατρεύονται και δεν ξαναρρωσταίνουν πιά.
Τα λιβακωμένα δέντρα τα ποτίζουμε με μυρωδιά (σμύρνα δηλαδή τον χυμό της αραβικής μυρσίνης) και έτσι ξαναζωντανεύουν

Πως γίνονται πιο καρπερά όλα τα δέντρα
Κοπανίζουμε και ανακατεύουμε αντράκλα και γαλατσίδα και αλείφουμε γύρω τους κορμούς. Όλα τα δέντρα καρπίζουν περισσότερο αν αλείψουμε τις ρίζες τους με κοπριά από περιστέρια.

Για να μην πειράζονται τα δέντρα και τα αμπέλια από σκουλήκια ή άλλα ζωύφια
Ζυμώνουμε με νερό κοκκινόχωμα της Λήμνου και ρίγανη και αλείφουμε τις ρίζες. Φυτεύουμε δε γύρω-γύρω και σκιλλοκρέμμυδα. Αν μπήξουμε γύρω από το δέντρο παλούκια από πεύκο θα καταστραφούν τα σκουλήκια. Η χοιρινή κοπριά λιωμένη με κάτουρο, αν τη βάλουμε σε κάθε είδος δέντρο το προφυλάσσει από τα σκουλήκια, όπως λέει ο Δίδυμος στα γεωργικά του. Ο ίδιος λέει ότι αν αλείψουμε τις ρίζες με χολή ταύρου, ούτε γερνάει το δέντρο ούτε κάνει σκουλήκια. Τα δέντρα δεν σκουληκιάζουν αν ξεγυμνώσουμε τις ρίζες και τις αλείψουμε γύρω-γύρω με κοπριά από περιστέρια.

Για να μην πλησιάζουν το δέντρο τα πουλιά
Αλείφουμε με σκόρδο το κλαδευτήρι με το οποίο κλαδεύουμε το δέντρο ή κρεμάμε στο δέντρο σκόρδα.

Πως προφυλάσσονται από τις σφήκες τα κλήματα, τα σταφύλια και οι άλλοι καρποί
Ρουφάμε λάδι και ραντίζουμε με το φύσημα τα κλήματα και τα άλλα οπωρικά

Παγίδες δέντρων για διάφορα έντομα
Την αρχή του χειμώνα τοποθετούμε αδιάβροχες λωρίδες από πλαστικό γύρω στο κορμό των δέντρων. Δένουμε τα κομμάτια από πλαστικό όχι πολύ σφιχτά για να υπάρχουν κενά ενδιάμεσα στο πλαστικό και τον κορμό του δέντρου.
Εκεί πολλά έντομα θα κρυφτούν κατά την διάρκεια του χειμώνα. Την αρχή της άνοιξης αφαιρούμε και καίμε τα κομμάτια πλαστικού και καθαρίζουμε των κορμό των δέντρων με μια βούρτσα.

Την αρχή της άνοιξης τοποθετούμε χαρτόνια σε λωρίδες γύρω από τον κορμό του δέντρου και αλείφουμε την εξωτερική πλευρά του με κόλλα που δεν στεγνώνει. Την ίδια εργασία έκαναν και τα αρχαία χρόνια με λιωμένη πίσσα και λίγο θειάφι αλείφοντας με αυτό τους κορμούς των δέντρων. Τα βλαβερά έντομα που ανεβαίνουν στο δέντρο αυτή την περίοδο κολάνε και πιάνονται εκεί. Τέλος του καλοκαιριού αφαιρούμε τις παγίδες και τις καίμε.

Πηγές: Γεωπονικά-Κασσιανός Βάσσος

Αντιδράσεις:

Φωτογραφίες Καρναβάλι Πάτρας 2010

Χρόνια πολλά και καλή Σαρακοστή

Αντιδράσεις:

ΟΙ ΚΟΤΕΣ

Εκτροφή κοτόπουλων
Τις κότες πρέπει να τις βάζουμε σε κοτέτσι θερμό καλά κλεισμένο και που να το φτάνει ο καπνός του σπιτιού. Στους τοίχους του κοτετσιού κάνουμε τις φωλιές για να γεννούν οι κότες, από σανίδες και από κάτω στρώνουμε άχυρα για να μην πέφτουν σε σκληρό μέρος τα αυγά και σπάζουν. Μπήχνουμε δε και ραβδιά στους τοίχους για να κουρνιάζουν οι κότες. Στις κότες βάζουμε να τρώνε φάρο βρασμένο ή κεχρί ή πίτουρα ή ήρα από σιτάρι. Αυτή είναι η καλύτερη τροφή. Επίσης τους βάζουμε και χλωρά φύλλα από τριφυλλόκλαδο που τις κάνουν πολύ γόνιμες. Όταν κάνουν αυγά οι κότες πρέπει να προσέχουμε να μην τρώνε τσίπουρα γιατί γίνονται στείρες. Τις κότες που τρώνε τα αυγά τις ξεσυνηθίζουμε με τον εξής τρόπο. Βγάζουμε το ασπράδι του αυγού και στο κρόκο μέσα βάζουμε γύψο υγρό που θα κοκαλώσει. Και έτσι όταν λιχουδέψουν να φάνε το αυγό δεν θα βρίσκουν τίποτα και γρήγορα θα κόψουν την συνήθεια να τρώνε αυγά. Οι κότες γίνονται παχύτατες όταν τις έχουμε μέσα σε κοτέτσι σκοτεινό και ζεστό και τους μαδήσουμε τα μεγάλα φτερά. Τους δίνουμε δε να τρώνε κιθαράλευρο ζυμωμένο με νερό. Άλλοι τους δίνουν κριθάρι και αλεύρι από ήρα ή κριθάρι και σπόρο λιναριού μαζί με αλεύρι από αφρυγάνιστο κριθάρι. Άλλοι βάζουν και αλεύρι και μερικοί χύνουν και κρασί μέσα. Άλλοι μουσκεύουν σιτάλευρο σε κρασί και το δίνουν στις κότες. Οι περισσότεροι τις τρέφουν με κεχρί. Όποιος θέλει να κάνει κότες πρέπει να διαλέξει αυτές που γεννάνε πιο πολύ. Καταλαβαίνουμε τις πιο πολύγονες από την πείρα και άλλα σημάδια. Γενικά οι ξανθωπές κότες και όσες έχουν μονά δάχτυλα και μεγάλα μάτια και λειρί ορθό, καθώς και όσες έχουν μαύρα φτερά και είναι μεγαλόσωμες, μπορούν εύκολα να κρατούν τα κοκόρια από πάνω τους και γεννοβολούν καλύτερα και κάνουν μεγάλα αυγά, από τα οποία βγαίνουν και μεγάλα πουλιά. Σε κάθε σπίτι δεν πρέπει να τρέφονται περισσότερες από 50 κότες. Γιατί όταν είναι στεναχωρημένες ψοφούν. Τα κοκόρια πρέπει να είναι το 1/6 από τις κότες.



Αναπαραγωγή
Τα αυγά πρέπει να τα παίρνουμε αμέσως μόλις γεννήσουν και να τα βάζουμε σε δοχεία με πίτουρα. Όταν θέλουμε να κλωσήσει η κότα στρώνουμε καθαρά άχυρα στη φωλιά της και βάζουμε ανάμεσα και ένα σιδερένιο καρφί. Καθώς λένε τούτο την προφυλάγει από κάθε ζημιά. Στις καλές κότες βάζουμε όχι περισσότερα από 23 αυγά, στις καλύτερες λιγότερα, ανάλογα με την δύναμή τους. Πάντοτε όμως πρέπει να είναι μονός ο αριθμός των αυγών και να αρχίζει το κλώσσημα όταν μεγαλώνει το φεγγάρι, δηλαδή από την πρώτη ημέρα έως της 14 του σεληνιακού μηνός. Για κλώσσημα πρέπει να βάζουμε αυγά που έχουν γεννηθεί από την εποχή που αρχίζει να φυσάει ο ζέφυρος έως την φθινοπωρινή ισημερία. Δηλαδή από της 20 του Φεβρουαρίου έως της 5 Οκτωβρίου. Για αυτό τα αυγά που γεννιούνται αυτή την εποχή τα χωρίζουμε για να τα βάλουμε στην κλώσα. Όσα αυγά γεννιούνται πριν ή μετά την εποχή αυτή είναι ακατάλληλα για κλώσημα, όπως και όλα τα πρωτότοκα. Γιατί είναι άγονα ή είναι ατελή τα πουλιά της. Η καλύτερη εποχή για το κλώσσημα, είναι η Ανοιξιάτικη ισημερία, δηλαδή από τις 6 του Απρίλη. Πρέπει δε να βάζουμε κλώσες τις κότες που είναι προχωρημένες σε ηλικία γιατί γεννούν λιγότερο και όχι τις νέες και γερές που μπορούν να γεννούν. Οι καλύτερες για το γεννοβόλημα κότες είναι οι χρονιάρικες, ιδίως όμως οι δίχρονες. Δεν πρέπει να βάζουμε για κλώσες τις κότες που έχουν από πίσω νύχι σαν του πετεινού, γιατί τρυπούν τα αυγά. Αφού βάλουμε τα αυγά στη φωλιά, μπάζουμε μέσα και την κότα και την κλείνουμε για να τα ζεστάνει όλη την ημέρα και όλη τη νύχτα. Το πρωί και το δειλινό ανοίγουμε τη φωλιά και βάνουμε στη κλώσα τη συνηθισμένη τροφή και νερό και κατόπι πάλι την κλείνουμε. Όσες κότες δεν μπαίνουν μόνες τους στη φωλιά τις αναγκάζουμε να μπουν. Τα αυγά τα καταλαβαίνουμε αν έχουν πουλί εάν τα κοιτάξουμε στον ήλιο, αφού τα κλωσήσει η κότα 4 ημέρες. Αν φαίνονται μέσα κλωστές και σαν να έχει αίμα, το αυγό θα κάνει πουλί. Αν όμως το αυγό είναι διαφανές, θα είναι άγονο και πρέπει να το αντικαταστήσουμε με άλλο. Δεν πρέπει να φοβόμαστε ότι θα χαλάσουν τα αυγά αν τα στριφογυρίσουμε σιγά-σιγά πολλές φορές. Γιατί από αυτό δεν παθαίνουν καμιά βλάβη. Την ίδια ημέρα δεν πρέπει να βάζουμε μόνο μία κότα να κλωσήσει αλλά 3 ή 4 μαζί. Και τα πουλιά που βγαίνουν πρέπει να παίρνουμε από την κάθε κλώσα και να τα δίνουμε σε εκείνη που έβγαλε λιγότερα πουλιά. Τα αυγά της τελευταίας αυτής, όσα δεν έχουν βγάλει πουλιά, τα μοιράζουμε στις άλλες κότες που κλωσάζουν ακόμη, για να ζεσταθούν μαζί με τα άλλα και να βγάλουν πουλιά. Στην κότα αυτή που έβγαλε τα λιγότερα δε πρέπει να δίνουμε περισσότερα από 30 κλωσσόπουλα. Τις κότες τις πειράζει περισσότερο από οτιδήποτε άλλο το κρύο. Τα αυγά τα δοκιμάζουμε αν είναι καλά με τον εξής τρόπο. Τα βάζουμε στο νερό και όσα είναι λειψά μένουν από πάνω και είναι άχρηστα, όσα δε είναι γεμάτα πάνε στον πάτο. Δεν πρέπει να κουνάμε τα αυγά για να τα δοκιμάσουμε, γιατί με το κούνημα χαλάει το έμβρυο που έχουν μέσα τους. Μερικοί βάζουν στις κότες να κλωσήσουν και ξένα αυγά. Η κότα κλωσάζει αυγά του φασιανού, όπως και τα δικά της σε 21 ημέρες. Του παγωνιού και της χήνας σε 29. Πρέπει επομένως να λογαριάζουμε, όταν βάνουμε στην κότα τέτοια αυγά ότι θα τα κλωσήσει 7 ή 8 ημέρες ύστερα από τα δικά της.

Πως τρέφονται τα κλωσόπουλα
Τα πουλιά μόλις βγουν τα βάζουμε μέσα σε κοφίνι και τα κρεμούμε πάνω από λίγο καπνό. Τις 2 πρώτες μέρες δεν τους δίνουμε τροφή και βουλώνουμε το δοχείο όπου βάνουμε την τροφή με σβουνιά. Στα κλωσόπουλα τις πρώτες 15 ημέρες δίνουμε την εξής τροφή. Αλεύρι με σπόρο από κάρδαμο μουσκεμένα σε κρασί και νερό. Θυμιατίζουμε δε και το κοτέτσι με ένα από τα φάρμακα που διώχνουν τα ερπετά. Έως τις 40 ημέρες τα πουλιά πρέπει να είναι πάντα κάτω από σκεπή και σε πάρα πολύ ζεστό κοτέτσι, γιατί τα πειράζει πάρα πολύ το κρύο.
Εάν δέσουμε κάτω από τις φτερούγες της κότας απήγανο δεν τις πειράζει ούτε ο αγριόγατος ούτε η αλεπού, ούτε κανένα άλλο άγριο ζώο.



Για γενούν και να κάνουν οι κότες μεγάλα αυγά
Οι κότες γεννούνε μεγάλα αυγά εάν κοπανίσουμε ένα κοχύλι της Λακωνίας και το ανακατέψουμε με πίτουρα και κατόπιν τα ζυμώσουμε με κρασί και τα δώσουμε στις κότες. Επίσης εάν δώσουμε στις κότες να φάνε 20 δράμια κοπανισμένο κοχύλι με μιάμιση οκά πίτουρα. Μερικοί για να κάνουν αυγά λιώνουν κοκκινόχωμα και το ανακατεύουν με την τροφή. Οι κότες δεν απορρίχνουν αν ψήσουμε ασπράδι από αυγά και το ζυμώσουμε με άλλα τόσα τριμμένα ξερά σταφύλια φαγουλάτα και τους τα δώσουμε να τα φάνε πριν από άλλη τροφή.

Ο Αγάπιος μοναχός γράφει για το πώς να γενούν κάθε μέρα οι κότες
Δίνε τους να τρώνε ρύζι με τη φλούδα και τα άνθη της τσουκνίδας και εάν δεν είναι άνθη ας τρώνε τις κορφές τους. Βράσε τη βρώμη ή το κριθάρι ή ότι άλλο ταΐζεις τις κότες, με το σπόρο της τσουκνίδας και με το καρπό αυτό τάιζε τις κότες, να γενούν κάθε ημέρα.

Η Maria Thun στο βιβλίο της the biodynamic year αναφέρει ότι τάιζε τα χηνάκια τους όταν ήταν μικρή, με ένα καλάθι φρέσκιες τσουκνίδες κάθε μέρα και ότι όλα έμεναν υγιή και αναπτύσσονταν σωστά.

Πως διατηρούνται τα αυγά
Τα αυγά τα διατηρούμε το χειμώνα στα άχυρα και το καλοκαίρι στα πίτουρα. Άλλοι τα ξεπλένουν με νερό και τα αλείφουν με αλάτι ψιλό και έτσι τα διατηρούν. Μερικοί τα βαφτίζουν σε χλιαρή άλμη, τα αφήνουν 3-4 ώρες και κατόπιν τα βγάζουν και τα χώνουν μέσα σε πίτουρα ή άχυρα. Από τα αυγά που βάζουμε μέσα σε άλμη ή αλάτι μερικά χαλούν. Καταλαβαίνουμε δε ποιο είναι γεμάτο αυγό και πιο δεν είναι όταν τα βάλουμε μέσα σε νερό. Τα λειψά στέκουν από πάνω και τα γεμάτα πάνε κάτω.

Πως θεραπεύονται από αρρώστιες οι κότες
Τα μάτια της κότας θεραπεύονται αν τα αλείψουμε από έξω με γυναικείο γάλα ή με χυλό αντράκλας. Η αν τα αλείψουμε με κοπανισμένο αμμωνιακό αλάτι, ή κύμινο ανακατωμένο με άλλο τόσο μέλι και κατόπιν την βάλουμε στον ίσκιο. Όταν έχουν διάρροια οι κότες τις γιατρεύουμε αν τις δώσουμε να φάνε πριν από άλλη τροφή μια χούφτα αλεύρι και άλλο τόσο κερί ανακατωμένο με κρασί. Η ζουμί από μήλα ή κυδώνια βρασμένα. Τις ωφελούν δε και τα ψητά μήλα ή κυδώνια. Για να γιατρευτούν από τις ψείρες οι κότες, τις αλείφουμε με κύμινο καβουρδισμένο και άλλα τόσα ξερά σταφύλια ανακατωμένα και κοπανισμένα μαζί, κατόπιν δε με κρασί. Έπειτα τις ξεπλένουμε με ζουμί από βρασμένα άγρια λούπινα. Οι κότες πιάνουν κόρυζα από το ακάθαρτο νερό για αυτό πρέπει να τους δίνουμε καθαρό. Τις γιατρεύουμε από την κόρυζα αν κόψουμε σε ψιλά κομμάτια σκόρδα και τα βάλουμε σε ζεστό λάδι και ξεπλύνουμε το στόμα της. Αν το φάνε το φάρμακο αυτό καλύτερα, γιατρεύονται. Επίσης τις ωφελεί η αγριοσταπίδα ανακατωμένη με ρόβι, καθώς και η σκιλλοκρεμμύδα, όταν τη φάνε καθαρισμένη και μουσκεμένη στο νερό και ανακατωμένη με αλεύρι. Αν έχουνε όμως περισσότερη κόρυζα τις χαρακώνουμε με μαχαίρι στο κατωσάγωνο και ζουλίζουμε γύρω από τα μάτια, τις πληγές δε που έγιναν τις τρίβουμε με ψιλό αλάτι. Μερικοί τις θυμιατίζουν με ρίγανη και ύσσωπο και θυμάρι, κρατώντας από πάνω από το θυμίαμα το κεφάλι τους ή μουσκεύουν ρίγανη στο νερό και τους δίνουμε να πιούν.
Μερικοί καθαρίζουν το κοτέτσι, τις φωλιές και τις ίδιες τις κότες με θειάφι και κατράμι και δαδιά. Στις φωλιές βάνουν και ένα κομμάτι σίδερο ή κεφάλι από καρφί και κλωνάρια δάφνης. Η δάφνη είναι για να μην πειράζονται οι κότες από τα αστραπόβροντα.

Οι πετεινοί
Πρέπει να διαλέγουμε τους πιο πολεμικούς πετεινούς. Τους καταλαβαίνουμε ποιοί είναι από την πείρα και από άλλα σημάδια. Οι καλύτεροι πετεινοί είναι εκείνοι που έχουν σφιχτό κορμί, κόκκινο λειρί, κοντή μύτη και είναι όμορφοι και έχουν μαύρα μάτια και σκουλαρίκια τρανταφυλλόμορφα και λαιμό δυνατό και είναι παρδαλοί και έχουν πόδια λεπιδωτά και περισσότερο παχιά παρά μακριά και τα νύχια τους είναι στερεά και σουβλερά και έχουν πυκνή και μεγάλη ουρά. Επίσης δε όταν είναι θυμώδεις και φωνακλάδες και δεν νικιούνται εύκολα όταν πιάνονται. Και όσοι δεν δίνουν αφορμή για μάχη, αλλά όταν τους επιτεθούν υπερασπίζονται με δύναμη. Ακόμα όσοι δεν φεύγουν από τα βλαβερά ζώα αλλά όταν τα ιδούν να επιτίθενται στις κότες τα εμποδίζουν. Στους πετεινούς δίνουμε τροφή σπόρο από τριφυλλόκλαδο και φύλλα χλωρά ή βρεγμένα σε νερό που τα τρέφουν όχι λιγότερο από τα χλωρά.

Πηγές: Γεωπονικά-Κασσιανός Βάσσος

Εγώ το μόνο που έχω να προσθέσω για τα εντερικά προβλήματα των πτηνών, είναι να φυτέψετε αψιθιά, απήγανο και τανάκητο στην εξωτερική πλευρά του φράχτη του κοτετσιού σας. Όταν μεγαλώσουν τα φυτά που (συνήθως μέσα σε ένα χρόνο σε καλό έδαφος), τα κλαδιά τους θα διαπερνάνε το φράχτη και οι κότες θα τρώνε άνετα από αυτά.

Δείτε το σχετικό video στο 13ο λεπτό, για το πως να φτιάξετε σωστά το κοτέτσι σας.
Πως να φτιάξετε το αγρόκτημά σας

Διαβάσετε επίσης και το ακόλουθο άρθρο με θέμα:
Τα κοτόπουλα, τα αντιβιοτικά, το αρσενικό και η υγεία μας

Αντιδράσεις:

ΟΙ ΧΗΝΕΣ

Πρέπει να διαλέγουμε τις πιο μεγάλες και λευκές χήνες. Το κοτέτσι τους το φτιάχνουμε σε μέρος που να έχει άφθονη βοσκή και νερό. Τους δίνουμε για τροφή όλα τα όσπρια εκτός από ρόβι καθώς και φύλλα από μαρούλι.
Δεν τις αφήνουμε όμως να τρώνε αγριάδα γιατί άμα φάνε δεν μπορούν να χωνέψουν. Οι χήνες γεννούν 3 ως 12 φορές το χρόνο. Καμιά φορά δε και περισσότερα. Βάζουμε δε και τα αυγά τους στις κότες να τα κλωσήσουν.

Τα κλωσοπούλια της χήνας τις δέκα πρώτες ημέρες πρέπει να μένουν μέσα.
Όταν δε είναι καλοκαιρία τα βγάζουμε να βοσκήσουν και κατόπιν αφού χορτάσουν τα πηγαίνουμε να πιούμε νερό. Πρέπει όμως να προσέχουμε να μην τα κεντούν οι τσουκνίδες και τα αγκάθια και επίσης να μην καταπιούν τρίχες κατσικιού ή χοίρου, γιατί αν τις καταπιούν ψοφούν.
Όταν βγουν τα κλωσσόπουλα από τα αυγά τους δίνουμε να φάνε αλεύρι και σιτάρι μουσκεμένο και κάρδαμο χλωρό. Οι χήνες παχαίνουν μέσα σε κοτέτσι ζεστό. Και τους βάζουμε να τρώνε ώσπου να χορτάσουν 2 μέρη αλεύρι και 4 μέρη πίτουρα ζυμωμένα με ζεστό νερό. Τρώνε 3 φορές την ημέρα και τα μεσάνυχτα και πίνουν πολύ νερό. Τα αυγά της κάθε χήνας πρέπει να τα σημειώνουμε με γράμματα και να τα βάζουμε να τα κλωσήσει η μητέρα τους, γιατί τα ξένα δεν τα κλωσάει.
Πρέπει δε να κλωσήσουν όχι λιγότερα από 9 αυγά και όχι περισσότερα από 11.
Η χήνα κλωσάει 29 ημέρες και όταν κάνει κρύο 30. Όσες μέρες κλωσάει της βάζουμε να τρώει μουσκεμένο κριθάρι. Μετά από 30 ημέρες όταν μεγαλώσουν, εάν θέλουμε να κάνουν μεγάλο συκώτι. κόβουμε ξερά σύκα σε μικρά κομμάτια και τα ζυμώνουμε με νερό και τους τα δίνουμε να τα τρώνε επί 17-20 ημέρες.
Μερικοί για να κάνει μεγάλο συκώτι η χήνα την θρέφουν ως εξής: Την κλίνουν μέσα και της βάζουν να τρώει σιτάρι ή κριθάρι μουσκεμένο. Το σιτάρι την παχαίνει γρήγορα και το κριθάρι της κάνει το κρέας άσπρο. Σιτάρι ή κριθάρι ή και από τα 2 πρέπει να τρώει 25 ημέρες. Έπειτα της δίνουν 2 φορές την ημέρα κουλουράκια από ζυμάρι, 7 κάθε φορά επί 5 ημέρες και κατόπιν αυξάνουν τον αριθμό κάθε μέρα έως να γίνουν τα κουλουράκια 15 και εξακολουθούν έτσι έως να συμπληρωθούν 50 ημέρες. Και τότε βάζουν μολόχα και με το ζουμί της, καθώς είναι ακόμα ζεστό ζυμώνουν προζύμι και της το δίνουν να τρώει επί 4 ημέρες. Τις ίδιες ημέρες της δίνουν να πίνει υδρομέλι και το αλλάζουν 3 φορές την ημέρα χωρίς να μεταχειρίζονται το ίδιο.
Τις υπόλοιπες 6 ημέρες έως τις 60 της δίνουν και ξερά σύκα και έτσι στις 60 ημέρες και το κρέας της και το συκώτι της θα είναι τρυφερό και λευκό.
Όταν της βγάλουν το συκώτι πρέπει να το βάλουν σε αγγείο απλωτό με νερό χλιαρό και να αλλάζουν το νερό μία και δύο φορές. Το κρέας και το συκώτι των θηλυκών είναι καλύτερο. Η χήνα δεν πρέπει να είναι χρονιάρικη, αλλά 2 έως 4 χρονών.
Η Maria Thun στο βιβλίο της The biodynamic year, αναφέρει ότι τάιζε τα χηνάκια τους όταν ήταν μικρή, με ένα καλάθι φρέσκιες τσουκνίδες κάθε μέρα και ότι όλα έμεναν υγιή και αναπτύσσονταν σωστά.

Πηγή: Γεωπονικά-Κασσιανός Βάσσος

Αντιδράσεις: