ΟΙ ΚΟΤΕΣ

Εκτροφή κοτόπουλων
Τις κότες πρέπει να τις βάζουμε σε κοτέτσι θερμό καλά κλεισμένο και που να το φτάνει ο καπνός του σπιτιού. Στους τοίχους του κοτετσιού κάνουμε τις φωλιές για να γεννούν οι κότες, από σανίδες και από κάτω στρώνουμε άχυρα για να μην πέφτουν σε σκληρό μέρος τα αυγά και σπάζουν. Μπήχνουμε δε και ραβδιά στους τοίχους για να κουρνιάζουν οι κότες. Στις κότες βάζουμε να τρώνε φάρο βρασμένο ή κεχρί ή πίτουρα ή ήρα από σιτάρι. Αυτή είναι η καλύτερη τροφή. Επίσης τους βάζουμε και χλωρά φύλλα από τριφυλλόκλαδο που τις κάνουν πολύ γόνιμες. Όταν κάνουν αυγά οι κότες πρέπει να προσέχουμε να μην τρώνε τσίπουρα γιατί γίνονται στείρες. Τις κότες που τρώνε τα αυγά τις ξεσυνηθίζουμε με τον εξής τρόπο. Βγάζουμε το ασπράδι του αυγού και στο κρόκο μέσα βάζουμε γύψο υγρό που θα κοκαλώσει. Και έτσι όταν λιχουδέψουν να φάνε το αυγό δεν θα βρίσκουν τίποτα και γρήγορα θα κόψουν την συνήθεια να τρώνε αυγά. Οι κότες γίνονται παχύτατες όταν τις έχουμε μέσα σε κοτέτσι σκοτεινό και ζεστό και τους μαδήσουμε τα μεγάλα φτερά. Τους δίνουμε δε να τρώνε κιθαράλευρο ζυμωμένο με νερό. Άλλοι τους δίνουν κριθάρι και αλεύρι από ήρα ή κριθάρι και σπόρο λιναριού μαζί με αλεύρι από αφρυγάνιστο κριθάρι. Άλλοι βάζουν και αλεύρι και μερικοί χύνουν και κρασί μέσα. Άλλοι μουσκεύουν σιτάλευρο σε κρασί και το δίνουν στις κότες. Οι περισσότεροι τις τρέφουν με κεχρί. Όποιος θέλει να κάνει κότες πρέπει να διαλέξει αυτές που γεννάνε πιο πολύ. Καταλαβαίνουμε τις πιο πολύγονες από την πείρα και άλλα σημάδια. Γενικά οι ξανθωπές κότες και όσες έχουν μονά δάχτυλα και μεγάλα μάτια και λειρί ορθό, καθώς και όσες έχουν μαύρα φτερά και είναι μεγαλόσωμες, μπορούν εύκολα να κρατούν τα κοκόρια από πάνω τους και γεννοβολούν καλύτερα και κάνουν μεγάλα αυγά, από τα οποία βγαίνουν και μεγάλα πουλιά. Σε κάθε σπίτι δεν πρέπει να τρέφονται περισσότερες από 50 κότες. Γιατί όταν είναι στεναχωρημένες ψοφούν. Τα κοκόρια πρέπει να είναι το 1/6 από τις κότες.



Αναπαραγωγή
Τα αυγά πρέπει να τα παίρνουμε αμέσως μόλις γεννήσουν και να τα βάζουμε σε δοχεία με πίτουρα. Όταν θέλουμε να κλωσήσει η κότα στρώνουμε καθαρά άχυρα στη φωλιά της και βάζουμε ανάμεσα και ένα σιδερένιο καρφί. Καθώς λένε τούτο την προφυλάγει από κάθε ζημιά. Στις καλές κότες βάζουμε όχι περισσότερα από 23 αυγά, στις καλύτερες λιγότερα, ανάλογα με την δύναμή τους. Πάντοτε όμως πρέπει να είναι μονός ο αριθμός των αυγών και να αρχίζει το κλώσσημα όταν μεγαλώνει το φεγγάρι, δηλαδή από την πρώτη ημέρα έως της 14 του σεληνιακού μηνός. Για κλώσσημα πρέπει να βάζουμε αυγά που έχουν γεννηθεί από την εποχή που αρχίζει να φυσάει ο ζέφυρος έως την φθινοπωρινή ισημερία. Δηλαδή από της 20 του Φεβρουαρίου έως της 5 Οκτωβρίου. Για αυτό τα αυγά που γεννιούνται αυτή την εποχή τα χωρίζουμε για να τα βάλουμε στην κλώσα. Όσα αυγά γεννιούνται πριν ή μετά την εποχή αυτή είναι ακατάλληλα για κλώσημα, όπως και όλα τα πρωτότοκα. Γιατί είναι άγονα ή είναι ατελή τα πουλιά της. Η καλύτερη εποχή για το κλώσσημα, είναι η Ανοιξιάτικη ισημερία, δηλαδή από τις 6 του Απρίλη. Πρέπει δε να βάζουμε κλώσες τις κότες που είναι προχωρημένες σε ηλικία γιατί γεννούν λιγότερο και όχι τις νέες και γερές που μπορούν να γεννούν. Οι καλύτερες για το γεννοβόλημα κότες είναι οι χρονιάρικες, ιδίως όμως οι δίχρονες. Δεν πρέπει να βάζουμε για κλώσες τις κότες που έχουν από πίσω νύχι σαν του πετεινού, γιατί τρυπούν τα αυγά. Αφού βάλουμε τα αυγά στη φωλιά, μπάζουμε μέσα και την κότα και την κλείνουμε για να τα ζεστάνει όλη την ημέρα και όλη τη νύχτα. Το πρωί και το δειλινό ανοίγουμε τη φωλιά και βάνουμε στη κλώσα τη συνηθισμένη τροφή και νερό και κατόπι πάλι την κλείνουμε. Όσες κότες δεν μπαίνουν μόνες τους στη φωλιά τις αναγκάζουμε να μπουν. Τα αυγά τα καταλαβαίνουμε αν έχουν πουλί εάν τα κοιτάξουμε στον ήλιο, αφού τα κλωσήσει η κότα 4 ημέρες. Αν φαίνονται μέσα κλωστές και σαν να έχει αίμα, το αυγό θα κάνει πουλί. Αν όμως το αυγό είναι διαφανές, θα είναι άγονο και πρέπει να το αντικαταστήσουμε με άλλο. Δεν πρέπει να φοβόμαστε ότι θα χαλάσουν τα αυγά αν τα στριφογυρίσουμε σιγά-σιγά πολλές φορές. Γιατί από αυτό δεν παθαίνουν καμιά βλάβη. Την ίδια ημέρα δεν πρέπει να βάζουμε μόνο μία κότα να κλωσήσει αλλά 3 ή 4 μαζί. Και τα πουλιά που βγαίνουν πρέπει να παίρνουμε από την κάθε κλώσα και να τα δίνουμε σε εκείνη που έβγαλε λιγότερα πουλιά. Τα αυγά της τελευταίας αυτής, όσα δεν έχουν βγάλει πουλιά, τα μοιράζουμε στις άλλες κότες που κλωσάζουν ακόμη, για να ζεσταθούν μαζί με τα άλλα και να βγάλουν πουλιά. Στην κότα αυτή που έβγαλε τα λιγότερα δε πρέπει να δίνουμε περισσότερα από 30 κλωσσόπουλα. Τις κότες τις πειράζει περισσότερο από οτιδήποτε άλλο το κρύο. Τα αυγά τα δοκιμάζουμε αν είναι καλά με τον εξής τρόπο. Τα βάζουμε στο νερό και όσα είναι λειψά μένουν από πάνω και είναι άχρηστα, όσα δε είναι γεμάτα πάνε στον πάτο. Δεν πρέπει να κουνάμε τα αυγά για να τα δοκιμάσουμε, γιατί με το κούνημα χαλάει το έμβρυο που έχουν μέσα τους. Μερικοί βάζουν στις κότες να κλωσήσουν και ξένα αυγά. Η κότα κλωσάζει αυγά του φασιανού, όπως και τα δικά της σε 21 ημέρες. Του παγωνιού και της χήνας σε 29. Πρέπει επομένως να λογαριάζουμε, όταν βάνουμε στην κότα τέτοια αυγά ότι θα τα κλωσήσει 7 ή 8 ημέρες ύστερα από τα δικά της.

Πως τρέφονται τα κλωσόπουλα
Τα πουλιά μόλις βγουν τα βάζουμε μέσα σε κοφίνι και τα κρεμούμε πάνω από λίγο καπνό. Τις 2 πρώτες μέρες δεν τους δίνουμε τροφή και βουλώνουμε το δοχείο όπου βάνουμε την τροφή με σβουνιά. Στα κλωσόπουλα τις πρώτες 15 ημέρες δίνουμε την εξής τροφή. Αλεύρι με σπόρο από κάρδαμο μουσκεμένα σε κρασί και νερό. Θυμιατίζουμε δε και το κοτέτσι με ένα από τα φάρμακα που διώχνουν τα ερπετά. Έως τις 40 ημέρες τα πουλιά πρέπει να είναι πάντα κάτω από σκεπή και σε πάρα πολύ ζεστό κοτέτσι, γιατί τα πειράζει πάρα πολύ το κρύο.
Εάν δέσουμε κάτω από τις φτερούγες της κότας απήγανο δεν τις πειράζει ούτε ο αγριόγατος ούτε η αλεπού, ούτε κανένα άλλο άγριο ζώο.



Για να κάνουν οι κότες μεγάλα αυγά
Οι κότες γεννούνε μεγάλα αυγά εάν κοπανίσουμε ένα κοχύλι της Λακωνίας και το ανακατέψουμε με πίτουρα και κατόπιν τα ζυμώσουμε με κρασί και τα δώσουμε στις κότες. Επίσης εάν δώσουμε στις κότες να φάνε 20 δράμια κοπανισμένο κοχύλι με μιάμιση οκά πίτουρα. Μερικοί για να κάνουν αυγά λιώνουν κοκκινόχωμα και το ανακατεύουν με την τροφή. Οι κότες δεν απορρίχνουν αν ψήσουμε ασπράδι από αυγά και το ζυμώσουμε με άλλα τόσα τριμμένα ξερά σταφύλια φαγουλάτα και τους τα δώσουμε να τα φάνε πριν από άλλη τροφή.

Ο Αγάπιος μοναχός γράφει για το πώς να γενούν κάθε μέρα οι κότες.
Δίνε τους να τρώνε ρύζι με τη φλούδα και τα άνθη της τσουκνίδας και εάν δεν είναι άνθη ας τρώνε τις κορφές τους. Βράσε τη βρώμη ή το κριθάρι ή ότι άλλο ταΐζεις τις κότες, με το σπόρο της τσουκνίδας και με το καρπό αυτό τάιζε τις κότες, να γενούν κάθε ημέρα.

Η Maria Thun στο βιβλίο της the biodynamic year αναφέρει ότι τάιζε τα χηνάκια τους όταν ήταν μικρή, με ένα καλάθι φρέσκιες τσουκνίδες κάθε μέρα και ότι όλα έμεναν υγιή και αναπτύσσονταν σωστά.

Πως διατηρούνται τα αυγά
Τα αυγά τα διατηρούμε το χειμώνα στα άχυρα και το καλοκαίρι στα πίτουρα. Άλλοι τα ξεπλένουν με νερό και τα αλείφουν με αλάτι ψιλό και έτσι τα διατηρούν. Μερικοί τα βαφτίζουν σε χλιαρή άλμη, τα αφήνουν 3-4 ώρες και κατόπιν τα βγάζουν και τα χώνουν μέσα σε πίτουρα ή άχυρα. Από τα αυγά που βάζουμε μέσα σε άλμη ή αλάτι μερικά χαλούν. Καταλαβαίνουμε δε ποιο είναι γεμάτο αυγό και πιο δεν είναι όταν τα βάλουμε μέσα σε νερό. Τα λειψά στέκουν από πάνω και τα γεμάτα πάνε κάτω.

Πως θεραπεύονται από αρρώστιες οι κότες
Τα μάτια της κότας θεραπεύονται αν τα αλείψουμε από έξω με γυναικείο γάλα ή με χυλό αντράκλας. Η αν τα αλείψουμε με κοπανισμένο αμμωνιακό αλάτι, ή κύμινο ανακατωμένο με άλλο τόσο μέλι και κατόπιν την βάλουμε στον ίσκιο. Όταν έχουν διάρροια οι κότες τις γιατρεύουμε αν τις δώσουμε να φάνε πριν από άλλη τροφή μια χούφτα αλεύρι και άλλο τόσο κερί ανακατωμένο με κρασί. Η ζουμί από μήλα ή κυδώνια βρασμένα. Τις ωφελούν δε και τα ψητά μήλα ή κυδώνια. Για να γιατρευτούν από τις ψείρες οι κότες, τις αλείφουμε με κύμινο καβουρδισμένο και άλλα τόσα ξερά σταφύλια ανακατωμένα και κοπανισμένα μαζί, κατόπιν δε με κρασί. Έπειτα τις ξεπλένουμε με ζουμί από βρασμένα άγρια λούπινα. Οι κότες πιάνουν κόρυζα από το ακάθαρτο νερό για αυτό πρέπει να τους δίνουμε καθαρό. Τις γιατρεύουμε από την κόρυζα αν κόψουμε σε ψιλά κομμάτια σκόρδα και τα βάλουμε σε ζεστό λάδι και ξεπλύνουμε το στόμα της. Αν το φάνε το φάρμακο αυτό καλύτερα, γιατρεύονται. Επίσης τις ωφελεί η αγριοσταπίδα ανακατωμένη με ρόβι, καθώς και η σκιλλοκρεμμύδα, όταν τη φάνε καθαρισμένη και μουσκεμένη στο νερό και ανακατωμένη με αλεύρι. Αν έχουνε όμως περισσότερη κόρυζα τις χαρακώνουμε με μαχαίρι στο κατωσάγωνο και ζουλίζουμε γύρω από τα μάτια, τις πληγές δε που έγιναν τις τρίβουμε με ψιλό αλάτι. Μερικοί τις θυμιατίζουν με ρίγανη και ύσσωπο και θυμάρι, κρατώντας από πάνω από το θυμίαμα το κεφάλι τους ή μουσκεύουν ρίγανη στο νερό και τους δίνουμε να πιούν.
Μερικοί καθαρίζουν το κοτέτσι, τις φωλιές και τις ίδιες τις κότες με θειάφι και κατράμι και δαδιά. Στις φωλιές βάνουν και ένα κομμάτι σίδερο ή κεφάλι από καρφί και κλωνάρια δάφνης. Η δάφνη είναι για να μην πειράζονται οι κότες από τα αστραπόβροντα.

Οι πετεινοί
Πρέπει να διαλέγουμε τους πιο πολεμικούς πετεινούς. Τους καταλαβαίνουμε ποιοί είναι από την πείρα και από άλλα σημάδια. Οι καλύτεροι πετεινοί είναι εκείνοι που έχουν σφιχτό κορμί, κόκκινο λειρί, κοντή μύτη και είναι όμορφοι και έχουν μαύρα μάτια και σκουλαρίκια τρανταφυλλόμορφα και λαιμό δυνατό και είναι παρδαλοί και έχουν πόδια λεπιδωτά και περισσότερο παχιά παρά μακριά και τα νύχια τους είναι στερεά και σουβλερά και έχουν πυκνή και μεγάλη ουρά. Επίσης δε όταν είναι θυμώδεις και φωνακλάδες και δεν νικιούνται εύκολα όταν πιάνονται. Και όσοι δεν δίνουν αφορμή για μάχη, αλλά όταν τους επιτεθούν υπερασπίζονται με δύναμη. Ακόμα όσοι δεν φεύγουν από τα βλαβερά ζώα αλλά όταν τα ιδούν να επιτίθενται στις κότες τα εμποδίζουν. Στους πετεινούς δίνουμε τροφή σπόρο από τριφυλλόκλαδο και φύλλα χλωρά ή βρεγμένα σε νερό που τα τρέφουν όχι λιγότερο από τα χλωρά.

Πηγή: Γεωπονικά-Κασσιανός Βάσσος

Αντιδράσεις:

ΟΙ ΧΗΝΕΣ

Πρέπει να διαλέγουμε τις πιο μεγάλες και λευκές χήνες. Το κοτέτσι τους το φτιάχνουμε σε μέρος που να έχει άφθονη βοσκή και νερό. Τους δίνουμε για τροφή όλα τα όσπρια εκτός από ρόβι καθώς και φύλλα από μαρούλι.
Δεν τις αφήνουμε όμως να τρώνε αγριάδα γιατί άμα φάνε δεν μπορούν να χωνέψουν. Οι χήνες γεννούν 3 ως 12 φορές το χρόνο. Καμιά φορά δε και περισσότερα. Βάζουμε δε και τα αυγά τους στις κότες να τα κλωσήσουν.

Τα κλωσοπούλια της χήνας τις δέκα πρώτες ημέρες πρέπει να μένουν μέσα.
Όταν δε είναι καλοκαιρία τα βγάζουμε να βοσκήσουν και κατόπιν αφού χορτάσουν τα πηγαίνουμε να πιούμε νερό. Πρέπει όμως να προσέχουμε να μην τα κεντούν οι τσουκνίδες και τα αγκάθια και επίσης να μην καταπιούν τρίχες κατσικιού ή χοίρου, γιατί αν τις καταπιούν ψοφούν.
Όταν βγουν τα κλωσσόπουλα από τα αυγά τους δίνουμε να φάνε αλεύρι και σιτάρι μουσκεμένο και κάρδαμο χλωρό. Οι χήνες παχαίνουν μέσα σε κοτέτσι ζεστό. Και τους βάζουμε να τρώνε ώσπου να χορτάσουν 2 μέρη αλεύρι και 4 μέρη πίτουρα ζυμωμένα με ζεστό νερό. Τρώνε 3 φορές την ημέρα και τα μεσάνυχτα και πίνουν πολύ νερό. Τα αυγά της κάθε χήνας πρέπει να τα σημειώνουμε με γράμματα και να τα βάζουμε να τα κλωσήσει η μητέρα τους, γιατί τα ξένα δεν τα κλωσάει.
Πρέπει δε να κλωσήσουν όχι λιγότερα από 9 αυγά και όχι περισσότερα από 11.
Η χήνα κλωσάει 29 ημέρες και όταν κάνει κρύο 30. Όσες μέρες κλωσάει της βάζουμε να τρώει μουσκεμένο κριθάρι. Μετά από 30 ημέρες όταν μεγαλώσουν, εάν θέλουμε να κάνουν μεγάλο συκώτι. κόβουμε ξερά σύκα σε μικρά κομμάτια και τα ζυμώνουμε με νερό και τους τα δίνουμε να τα τρώνε επί 17-20 ημέρες.
Μερικοί για να κάνει μεγάλο συκώτι η χήνα την θρέφουν ως εξής: Την κλίνουν μέσα και της βάζουν να τρώει σιτάρι ή κριθάρι μουσκεμένο. Το σιτάρι την παχαίνει γρήγορα και το κριθάρι της κάνει το κρέας άσπρο. Σιτάρι ή κριθάρι ή και από τα 2 πρέπει να τρώει 25 ημέρες. Έπειτα της δίνουν 2 φορές την ημέρα κουλουράκια από ζυμάρι, 7 κάθε φορά επί 5 ημέρες και κατόπιν αυξάνουν τον αριθμό κάθε μέρα έως να γίνουν τα κουλουράκια 15 και εξακολουθούν έτσι έως να συμπληρωθούν 50 ημέρες. Και τότε βάζουν μολόχα και με το ζουμί της, καθώς είναι ακόμα ζεστό ζυμώνουν προζύμι και της το δίνουν να τρώει επί 4 ημέρες. Τις ίδιες ημέρες της δίνουν να πίνει υδρομέλι και το αλλάζουν 3 φορές την ημέρα χωρίς να μεταχειρίζονται το ίδιο.
Τις υπόλοιπες 6 ημέρες έως τις 60 της δίνουν και ξερά σύκα και έτσι στις 60 ημέρες και το κρέας της και το συκώτι της θα είναι τρυφερό και λευκό.
Όταν της βγάλουν το συκώτι πρέπει να το βάλουν σε αγγείο απλωτό με νερό χλιαρό και να αλλάζουν το νερό μία και δύο φορές. Το κρέας και το συκώτι των θηλυκών είναι καλύτερο. Η χήνα δεν πρέπει να είναι χρονιάρικη, αλλά 2 έως 4 χρονών.
Η Maria Thun στο βιβλίο της The biodynamic year, αναφέρει ότι τάιζε τα χηνάκια τους όταν ήταν μικρή, με ένα καλάθι φρέσκιες τσουκνίδες κάθε μέρα και ότι όλα έμεναν υγιή και αναπτύσσονταν σωστά.

Πηγή: Γεωπονικά-Κασσιανός Βάσσος

Αντιδράσεις:

ΤΑ ΠΑΓΩΝΙΑ

Το μέρος που τρέφονται πρέπει να έχει χλόη πολύ και κήπο. Τα αδύνατα παγώνια πρέπει να είναι χωρισμένα από τα δυνατότερα, γιατί τα δυνατότερα κουράζουν πολύ τα αδύνατα. Τα θηλυκά παγώνια γεννούν όταν γίνουν 3 χρονών. Τα νεώτερα ή δεν βγάζουν καθόλου πουλιά ή τα βγάζουν και δεν τα θρέφουν.Στα παγώνια δίνουμε το χειμώνα πριν από την άλλη τροφή 80 δράμια κουκιά καβουρδισμένα στα κάρβουνα. Τους βάζουμε και καθαρό νερό και έτσι γίνονται πιο γόνιμα.

Όταν τα παγώνια γεννούν αυγά, στρώνουμε σε όλο το μέρος που είναι οι φωλιές τους χορτάρι ή άχυρο για να μην σπάζουν τα αυγά καθώς θα πέφτουν, γιατί τα παγώνια γεννούν όρθια. Γεννούν δε 2 φορές το χρόνο όχι περισσότερα από 12 αυγά. Τα παγώνια πρέπει να κλωσούν την ενάτη ημέρα του σεληνιακού μηνός και να τους βάνουμε 9 αυγά, 5 δικά τους και 4 από την κότα. Τη δέκατη ημέρα αφαιρούμε τα κοτίσια και τους βάζουμε άλλα και έτσι στις 30 ημέρες μαζί με τα πουλιά του παγωνιού βγαίνουν και τα κοτόπουλα. Στα κλωσόπουλα του παγωνιού τις 2 πρώτες ημέρες δεν πρέπει να δίνουμε τροφή. Την Τρίτη ημέρα τους δίνουμε κριθαράλευρο ζυμωμένο με κρασί και πίτουρα κοπανισμένα και βρασμένα και κοπανισμένα φύλλα πολύ τρυφερά από πράσο μαζί με τυρί χλωρό. Κριθάρι τους δίνουμε ύστερα από 6 μήνες.

Πηγή: Γεωπονικά-Κασσιανός Βάσσος

Αντιδράσεις:

ΠΟΥ ΚΑΙ ΠΩΣ ΒΡΙΣΚΟΥΜΕ ΝΕΡΟ

Φυτά που μας δείχνουν ότι υπάρχει νερό
Όπου είναι λυγαριές ή κόνυζα(ψυλλίστρα), ή ραγάζια, ή καλάμια λεπτά και μαλακά, ή κολλιτσίδα μόνη της φυτρωμένη, ή τριφύλλι, ή βρύα, ή βούρλα μόνα τους φυτρωμένα, υπάρχει ελπίδα να βρούμε νερό και εκεί πρέπει να σκάψουμε.
Νερά υπάρχουν όπου φυτρώνουν η αγριάδα, το πεντάνευρο, οι ήλιοι, το βούτημο, οι βάτοι, το κοντυλόχορτο, ο αγριοδιόσμος, το πολυτρίχι, το νυχάκι, το ξυνολάπαθο, το πολυγόνατο, το βρωμόχορτο, το χιλιόχορτο, η χαμολεύκα, η κύπερη, ο χαμολειός και το άγριο τριφύλλι. Επίσης το περιπλοκάδι, η αγριοσυκιά, η αγριοφτελιά, το κοντυλόχορτο και τα χρυσάνθεμα.
Όπου υπάρχουν τα φυτά αυτά σημαίνουν ότι υπάρχει και νερό υπόγειο. Και όπου είναι μαραμένα, τα νερά είναι κοντά στην επιφάνεια του εδάφους, αδύνατα και όχι διαρκή. Όταν είναι πιο πολλά και χλωρά και τα νερά είναι βαθειά και διαρκή.
Όταν τα φυτά αυτά είναι πολλά μαζί, πυκνά, χλωρά και θρεμμένα, πολλά θα είναι και τα νερά. Όπου είναι μαύρη η γη και βαθειά είναι διαρκέστερα και αδρότερα τα νερά.
Και από τα χώματα όσα είναι πολύ λασπερά, έχουνε περισσότερα νερά και ακόμα πιο πολλά όσα χώματα γλυκίζουν.

Με ποιόν τρόπο δοκιμάζουμε ότι υπάρχει νερό
Σκάβουμε λάκκο στο μέρος που θέλουμε να βρούμε νερό, βάθους ενάμιση μέτρου και φτιάχνουμε ένα αγγείο από μολύβι σε σχήμα ημισφαιρίου ή παίρνουμε μια χύτρα και την ώρα που βασιλεύει ο ήλιος αλείφουμε με λάδι το αγγείο που θα έχουμε. Κατόπιν παίρνουμε μαλλί πλυμένο, ξερό και καθαρό μήκους έως οχτώ εκατοστών του μέτρου και στη μέση του μαλλιού δένουμε ένα μικρό λιθάρι. Το μαλλί το κολλούμε από το μέσα μέρος του αγγείου με κερί. Έπειτα το βάζουμε αναποδογυρισμένο μέσα στο λάκκο και προσέχουμε ώστε το μαλλί να κρεμαστεί έως τα μισά του αγγείου όταν θα το γυρίσουμε.
Το αγγείο το σκεπάζουμε με χώμα σε ύψος μισού μέτρου και το αφήνουμε εκεί την νύχτα.
Την αυγή πριν βγει ο ήλιος, ξεσκεπάζουμε το αγγείο και το γυρίζουμε και αν ο τόπος έχει νερό θα βρούμε και το αγγείο από μέσα ιδρωμένο και το μαλλί γεμάτο νερό. Και αν είναι πολλή η υγρασία ώστε να βγαίνουν και δάκρυα το νερό το νερό είναι κοντά. Αν όμως φανεί μόνο υγρασία υπάρχει νερό, αλλά είναι σε βάθος. Αν δεν υπάρχει καθόλου υγρασία πρέπει να δοκιμάσουμε με τον ίδιο τρόπο και σε άλλα μέρη που πιστεύουμε ότι υπάρχει ελπίδα να βρούμε νερό.
Μερικοί για να καταλάβουν αν υπάρχει νερό χρησιμοποιούν την εξής μέθοδο. Ανοίγουν λάκκο βάζουν ένα σφουγγάρι στεγνό και το σκεπάζουν με χλωρά φύλλα καλαμιάς ή με άλλο χορτάρι μαλακό και το αφήνουν εκεί τρεις ώρες. Και αν το σφουγγάρι έχει υγρασία όταν θα το βγάλουν, υπάρχει νερό. Αν όμως είναι ξηρό δεν υπάρχει καθόλου.

Που αλλού βρίσκουμε νερό
Τα ψηλά βουνά και όσα έχουν πολλές κορυφές, έχουν νερά και κυρίως οι πλαγιές των βουνών που είναι κατά το βοριά ή κατά το βορειοανατολικό μέρος. Οι πλαγιές που βλέπουν κατά τον βορρά έχουν περισσότερα νερά από όσες βλέπουν κατά το νοτιά. Και οι πλαγιές που βλέπουν κατά την ανατολή ή κατά την δύση έχουν νερά όσα και οι βορινές και περισσότερα από τις πλαγιές που είναι γυρισμένες νότια. Και τα κατάφυτα βουνά έχουν περισσότερα νερά γιατί έχουν ίσκιο.
Επίσης νερά έχει και η μαύρη και παχιά γη και αν ακόμη είναι γεμάτη πέτρες και ιδίως αν έχει πέτρες μαύρες ή κοκκινωπές. Στους κάμπους που είναι ασπρόχωμα και έχει χαλίκια και ελαφρόπετρα και η όψη της γης είναι κατάξερη και γυμνή, δεν υπάρχει νερό. Επίσης δεν έχει νερό όπου είναι κεραμιδόχωμα και όπου η γη διώχνει τα νερά και τις βροχές. Όπου όμως η γη κρατάει το νερό και το ρουφάει υπάρχει περισσότερη υγρασία.
Επίσης αν ανεβούμε σε ψηλότερο μέρος με τις πρώτες αχτίδες του ηλίου, πριν ασπρίσει η μέρα, κοιτάζουμε και δούμε να ανεβαίνει ψηλά κάτι σαν καταχνιά, χωρίς να αραιώνετε, υπάρχει ελπίδα να βρούμε νερό. Παρατηρούμε ακόμα και τα κουνούπια μόλις βγει ο ήλιος και αν πετούν προς τα επάνω και στριφογυρίζουν σαν το αδράχτι, σημαίνει ότι υπάρχει νερό.
Πρέπει κυρίως να παρατηρεί κανείς από ψηλό μέρος. Κατά το καλοκαίρι , το μεσημέρι που είναι η ατμόσφαιρα καθαρή και η γη εντελώς ξηρή, στα μέρη που υπάρχει νερό βγαίνει ατμός και φαίνεται σαν μικρό σύννεφο. Το χειμώνα ο τόπος αυτός έχει καταχνιά, σαν αυτή που υπάρχει στα ποτάμια, στις λίμνες και στα πηγάδια, όχι όμως τόσο πυκνή, αλλά λεπτή και αραιή.

Πηγή: Γεωπονικά-Κασσιανός Βάσσος

Αντιδράσεις:

Ιανουάριος στο αγρόκτημα

Σπέρνουμε: Ξεκινάμε την πρώιμη σπορά λαχανικών όπως ντομάτες, πιπεριές, μελιτζάνες, για καλλιέργεια σε θερμοκήπιο (σε προστατευμένο και θερμαινόμενο σπορείο στις νότιες πεδινές περιοχές της Ελλάδος).

Φυτεύουμε: Κρεμμύδια, σκόρδα για χλωρά την άνοιξη και ξερά το καλοκαίρι, συμπληρώνουμε μπιζέλια και κουκιά για όψιμη συγκομιδή (στα πεδινά και στα νότια μέρη της Ελλάδος).

Συγκομιδή: Λεμόνια, πορτοκάλια, μανταρίνια, νεράντζια, περγαμότα, ελιές, μήλα, μάπες, μπρόκολα, κουνουπίδια, μαρούλια, κρεμμύδια, ραδίκια, ζοχούς, ρόκα, σπανάκι, σέσκλα, λάπατα, βρούβες, σινάπια, τσουκνίδες, μάραθο.

Δεντροκομικές εργασίες μηνός Ιανουαρίου
Οι δενδροκομικές εργασίες είναι σχετικώς περιορισμένες, γιατί την εποχή αυτή ο καιρός είναι βροχερός και παγετώδης.
Στους οπωροκήπους οι σπουδαιότεροι είναι οι αρόσεις ή οι περιλακκώσεις των δέντρων, εάν δεν έχουν γίνει μέχρι τώρα, οι λιπάνσεις και η συνέχισης των κλαδευμάτων.
Για τις λιπάνσεις στους πολύ ορεινούς και ψυχρούς τόπους, ενδείκνυται η χρήση ημι-αποσυνθεμένης κόπρου, γιατί εκτός της λιπαντικής της αξίας, διατηρεί το έδαφος θερμό και προστατεύει τις ρίζες από τις επιδράσεις των παγετών όπως στα ευαίσθητα οπωροφόρα όπως οι ροδακινιές, βερικοκιές, δαμασκηνιές, συκιές κ.λ.π.
Τα κλαδεύματα πρέπει να εφαρμόζονται με ήπιο και ξηρό καιρό και ποτέ με παγετούς, βροχές ή σφοδρούς ανέμους, γιατί σε αντίθετη περίπτωση οι πληγές δύσκολα επουλώνονται και προσβάλλονται από διάφορες παρασιτικές ασθένειες.
Κατά τη περίοδο αυτή κλαδεύονται κυρίως τα γιγαντόκαρπα, όπως οι μηλιές οι απιδιές οι κυδωνιές και οι καστανιές.
Σε θερμά και προφυλαγμένα μέρη εξακολουθούν οι φυτεύσεις των οπωροφόρων, ποτέ όμως σε υγρά ή παγωμένα εδάφη, ούτε κατά την διάρκεια βροχών ή σφοδρών ανέμων. Εάν δεν παρουσιάζετε τέτοια ευκαιρία είναι προτιμότερο να αναβάλλωνται για αργότερα, Φεβρουάριο-Μάρτιο.
Στα σπορεία και τα φυτώρια εκτελούνται οι εκσκαφές και οι λιπάνσεις των βραγιών, και εφόσον ο καιρός το επιτρέπει, συνεχίζονται οι μεταφυτεύσεις των δενδρυλλίων από τα σπορεία.
Ακόμη μπορούν να ενστρωματώνονται σε άμμο διάφοροι σκληροκέλυφοι σπόροι, όπως τα αμύγδαλα, τα καρύδια, τα ροδάκινα, τα δαμάσκηνα , τα κεράσια κ.λ.π.
Ο Ιανουάριος μήνας, παρουσιάζει την ευνοϊκότερη εποχή για την αναζήτηση και εξόντωση των διαφόρων βλαπτικών εντόμων, που κρύβονται στους ξηρούς φλοιούς, τα φύλλα ή και εντός του ξύλου των δέντρων. Επιβάλλεται η επισταμένη και προσεκτική έρευνα των κλαδιών και των κορμών όλον των οπωροφόρων, για την ανακάλυψη και καταστροφή των ευρισκόμενων αυγών, προνυμφών ή τελείων εντόμων, που διαχειμάζουν συνήθως στις ρίζες αυτών.
Παράλληλα πρέπει να καταστρέφονται τα βρύα, οι λειχήνες και οι πολύσποροι (ίσκες), που καλύπτουν συνήθως τα γηραιά δέντρα, με απόξεση και επάλειψη των πασχόντων μερών με πυκνή διάλυση θεϊκού χαλκού.

Αυτοί οι ψεκασμοί εφαρμόζονται και στα υγιή οπορωφόρα για να τα προφυλάσσουν από διάφορες παρασιτικές ασθένειες και προσβολές.
Κατά τον Ιανουάριο μήνα ωριμάζουν και διατηρούνται στην αποθήκη φρούτα διάφορων όψιμων ποικιλιών.
Από τα αχλάδια οι ποικιλίες Καμπάνα, Σαιν-Ζερμαίν, Πας-Κολμάρ, Έξι-κουτί, Κουτί Αρμούτ, Σπινοκάρπι, Ντεκάνα, Ολιβιέ-ντε-σερ κλπ
Από τα μήλα οι ποικιλίες Φυρίκι όψιμο, Στάρκιν, Μπλακ μπε Ντάβις, Τσιζελί, Καρλάν κ.λ.π.

Πηγή: Πλήρης οδηγός του Δενδροκαλλιεργητού-Παράρτημα "Γεωργικού δελτίου" μηνός Ιουλίου 1937

Τα λουλούδια τον Ιανουάριο

Γενικές εργασίες και φροντίδες
Στήνουμε και προετοιμάζουμε το σπορείο μας.
Ξεβοτάνισμα και ελαφρό σκάλισμα αν επιτρέπεται από τον καιρό. Ψεκάζουμε με χαλκό τα φυτά και τα δένδρα μας, ιδιαίτερα μετά από πάγο για προστασία

και κυρίως μετά από χαλάζι...

Ετοιμάζουμε και λιπάρουμε με φουσκί ή κομπόστα το χωράφι μας για να είναι έτοιμο για την ανοιξιάτικη καλλιέργεια μας.

Εφάρμοση εδαφοκάλυψης στο περιβόλι και στα μικρά δέντρα μας για προστασία από τις βροχές και τα κρύα.
Μαζεύουμε φύλλα και υλικά για την κομπόστα μας.

Αντιδράσεις:

Δεκέμβριος στο αγρόκτημα

Φυτεύουμε: Κρεμμύδια, σκόρδα για χλωρά την άνοιξη και ξερά το καλοκαίρι, συμπληρώνουμε μπιζέλια και κουκιά για όψιμη συγκομιδή (καιρού επιτρέποντος, στα πεδινά και νότια μέρη της Ελλάδος).

Συγκομιδή: Λεμόνια, πορτοκάλια, μανταρίνια, νεράντζια, περγαμότα, ελιές, μήλα, μάπες, μπρόκολα, κουνουπίδια, μαρούλια, κρεμμύδια, ραδίκια, ζοχούς, ρόκα, σπανάκι, σέσκλα, λάπατα, βρούβες, σινάπια, τσουκνίδες, μάραθο.

Δεντροκομικές εργασίες τον Δεκέμβριο μήνα

Οι δεντροκομικές εργασίες είναι σχεδόν μηδαμινές γιατί τα χώματα καθίστανται συνήθως παγωμένα και λασπώδη από τις συχνές βροχές και τα χιόνια.
Στους οπωροκήπους, εάν το επιτρέπει ο καιρός γίνεται να συνεχιστούν οι εμφυτεύσεις όλων των φυλλοβόλων οπωροφόρων, καθώς και τα κλαδέματα σχημάτων και καρποφορίας.
Επίσης συμπληρώνονται οι αρόσεις και οι λιπάνσεις, εάν δεν πραγματοποιήθηκαν μέχρι τώρα και στα πολύ ψυχρά μέρη εφαρμόζονται επιχωματώσεις των ριζών ή και των κορμών των πιο ευαίσθητων δέντρων.
Στα φυτώρια, με ευνοϊκό καιρό συνεχίζονται οι μεταφυτεύσεις και οι αρόσεις των δενδρυλλίων στα σπορεία και κλαδεύονται καταλλήλως για των σχηματισμό νέων δενδρυλλίων.
Ενσωματώνονται διάφοροι χονδοκέλυφοι σπόροι όπως αμύγδαλα, καρύδια, ροδάκινα, δαμάσκηνα, κεράσια και κάστανα και προετοιμάζονται οι βραγιές για τις μελλοντικές σπορές.
Κατά τον Δεκέμβριο μήνα ωριμάζουν και διατηρούνται στην αποθήκη φρούτα διάφορων όψιμων ποικιλιών.
Από τα αχλάδια οι ποικιλίες Πας-κρασσάν, Ολιβιέ-ντε-σερ, Λε Λεκτιέ, Τσακώνικα κλπ., από τα μήλα οι ποικιλίες Φυρίκη όψιμο, Μπλακ-μπε-Ντάβις, Καρλάτ κ.α. καθώς και κυδώνια, ρόδια, κάστανα κλπ.

Πηγή: Πλήρης οδηγός του Δενδροκαλλιεργητού-Παράρτημα "Γεωργικού δελτίου" μηνός Ιουλίου 1937

Τα λουλούδια τον Δεκέμβριο

Γενικές εργασίες και φροντίδες
Εφάρμοση εδαφοκάλυψης στο περιβόλι και στα μικρά δέντρα μας για προστασία από τις βροχές και τα κρύα.
Ξεβοτάνισμα και ελαφρό σκάλισμα για τα ζιζάνια είναι απαραίτητα με τις πολλές βροχές. Ψεκάζουμε με χειμερινό πολτό ή με χαλκό τα φυτά και τα δένδρα μας, ιδιαίτερα μετά από πάγο για προστασία. Ετοιμάζουμε και λιπάρουμε με φουσκί ή κομπόστα το χωράφι μας για να είναι έτοιμο για την ανοιξιάτικη καλλιέργεια μας.
Μαζεύουμε φύλλα και υλικά για την κομπόστα μας.

Αντιδράσεις:

Η ΧΛΩΡΙΔΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ-FLORA GRAECA

Ο Άγγλος καθηγητής Βοτανικής στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης John Sibthorp, μαζί με τον Αυστριακό καλλιτέχνη Ferdinand Bauer περιηγήθηκαν τον 18ο αιώνα στην Ελλάδα, με σκοπό την συλλογή φυτών και την καταγραφή τους, με οδηγό τα βοτανικά κείμενα του ιατρού Διοσκουρίδη (από τον 1ο αιώνα μ.Χ.). Το αποτέλεσμα 966 υδατογραφίες φυτών από τα αποξηραμένα φυτά του Σίμπθορπ και οι 10 τόμοι της έκδοσης Flora Graeca που δημιούργησαν το σπανιότερο και πολυτιμότερο βιβλίο βοτανικής που υπάρχει στη διεθνή βιβλιογραφία και αναφέρεται στην Ελληνική χλωρίδα.

Η χλωρίδα της Ελλάδος (1η έκδοση)-Τόμοι 1-2
Η χλωρίδα της Ελλάδος (1η έκδοση)-Τόμος 1 σε pdf
Η χλωρίδα της Ελλάδος (1η έκδοση)-Τόμος 2 σε pdf


Η χλωρίδα της Ελλάδος (1η έκδοση)-Τόμοι 3-4
Η χλωρίδα της Ελλάδος (1η έκδοση)-Τόμος 3 σε pdf
Η χλωρίδα της Ελλάδος (1η έκδοση)-Τόμος 4 σε pdf

Η χλωρίδα της Ελλάδος (1η έκδοση)-Τόμοι 5-6
Η χλωρίδα της Ελλάδος (1η έκδοση)-Τόμος 5 σε pdf
Η χλωρίδα της Ελλάδος (1η έκδοση)-Τόμος 6 σε pdf

Η χλωρίδα της Ελλάδος (1η έκδοση)-Τόμοι 7-8
Η χλωρίδα της Ελλάδος (1η έκδοση)-Τόμος 7 σε pdf
Η χλωρίδα της Ελλάδος (1η έκδοση)-Τόμος 8 σε pdf

Η χλωρίδα της Ελλάδος (1η έκδοση)-Τόμοι 9-10
Η χλωρίδα της Ελλάδος (1η έκδοση)-Τόμος 9 σε pdf
Η χλωρίδα της Ελλάδος (1η έκδοση)-Τόμος 10 σε pdf


Links:
http://www.ouls.ox.ac.uk/science/eresources/flora_graeca
http://commons.wikimedia.org/wiki/Category:Flora_Graeca

Αντιδράσεις:

Η ΓΕΩΡΓΙΑ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΕΠΟΧΗ

Έχοντας διαβάσει και εφαρμόσει κάποιες αρχές για τη βιοδυναμική καλλιέργεια πριν καιρό, μου δημιουργήθηκε η εξής απορία, πως ο αυστριακός φιλόσοφος Rudolph Steiner δημιούργησε την εν λόγο κίνηση. Πως ένας φιλόσοφος ασχολήθηκε με την γεωργία και από πού άντλησε τις γνώσεις του;

Εδώ να κάνω μια παρένθεση για όσους δεν γνωρίζουν τι ακριβώς είναι βιοδυναμική καλλιέργεια.
Η βιοδυναμική καλλιέργεια είναι ανώτερη από τη βιολογική, καθώς ο τρόπος και οι μέθοδοι διαχείρισης είναι ειδικευμένες εργασίες που γίνονται σε συντονισμό με την φύση τον άνθρωπο και τους πλανήτες που την επηρεάζουν.
Τα δε προϊόντα της βιοδυναμικής καλλιέργειας έρχονται με πιστοποίηση Demeter.

Το κλειδί της απάντησης είναι η λέξη φιλόσοφος και οι πηγές της γνώσης, τα βιβλία των αρχαίων φιλοσόφων……...
Αν νομίζεται ότι οι αρχαίοι συγγραφείς στα κείμενά τους έγραφαν μόνο φιλολογικά κείμενα κάνετε λάθος.
Οι κλασσικοί συγγραφείς έχουν περιγράψει στα κείμενά τους, με πολλές λεπτομέρειες, την καλλιέργεια και την χρήση των φυτών, όπως και διάφορους μεθόδους για τον έλεγχο των ασθενειών των φυτών και των ζιζανίων.
Αναφέρονται πολύ τρόποι για την επεξεργασία των σπόρων, την απολύμανση και τις μεθόδους που χρησιμοποιούσαν για προστασία από τα επιβλαβή έντομα.
Οι Έλληνες είναι οι πρώτοι συγγραφείς που έγραψαν περί φυτών γεωργικά βιβλία και κατόπιν οι Ρωμαίοι.
Από τους πρώτους Έλληνες είναι ο Δημόκριτος 5ο αιώνα π.Χ., ο Ξενοφών και ο Θεόφραστος ένα αιώνα αργότερα.
Από τους Ρωμαίους συγγραφείς που τα βιβλία τους υπάρχουν ακόμα είναι ο Cato (234-149 π.Χ.), ο Varro (116-17 π.Χ.), ο Virgil (70-19 π.Χ.), ο Pliny (23-79 μ.Χ.), ο Columella (1ο αιώνα μ.Χ.), και ο Palladius (4ο αιώνα μ.Χ.).
Υπήρχαν και άλλοι αλλά δυστυχώς τα γραπτά τους δεν έχουν σωθεί, αλλά αναφέρονται από άλλους σύγχρονους συγγραφείς ή στο βιβλίο Γεωπονικά. Αυτό το βιβλίο είναι μια συλλογή από γραπτά με γεωργικές εργασίες που συλλέχτηκαν τον 6ο με 7ο αιώνα μ.Χ. από τον Κασσιανό Βάσσο(Cassianus Bassus). Δεν ξέρουμε πολλά για τους αυθεντικούς συγγραφείς των ενοτήτων του βιβλίου αλλά ότι πολύ έζησαν από τον 2ο π.Χ. έως τον 2ο μ.Χ. αιώνα.

Προστασία από αρρώστιες και έντομα
Αναφορές στο πως εμφανιζόταν να είναι οι ασθένειες των φυτών υπάρχουν στο Ξενοφώντα και στο Θεόφραστο. Τις περιέγραφαν και τις ονόμαζαν ξήρανση, μυκητίαση, σκουριά και σάπισμα.
Γνώριζαν ότι η σκωρίαση στα αμπέλια και στα δημητριακά συνέβαινε πιο συχνά σε περιοχές υγρές και χωρίς ανέμους και ανάφεραν ότι η ομίχλη και η υγρασία ήταν υπεύθυνη για τις μυκητιάσεις στα αμπέλια.
Ενάντια σε αυτό που περιέγραψαν σαν μυκητιάσεις χρησιμοποιούσαν δύο τρόπους
Ο πρώτος ήταν για πρόληψη και αφορούσε την επεξεργασία των σπόρων πριν την σπορά,
ενώ η θεραπεία για την ξήρανση και τις μυκητιάσεις στα δέντρα και στις καλλιέργειες γινόταν με διάφορους καπνούς.
Η επεξεργασία των σπόρων με διάφορα ζωικά, φυτικά και ορυκτά προϊόντα χρησιμοποιούνταν ευρέως και θεωρούνταν χρήσιμα και για την καταπολέμηση των βλαβερών εντόμων και ζώων.
Συνιστούσαν τον εμποτισμό των σπόρων σε λιόζουμο και φυσική σόδα για περισσότερη παραγωγή αλλά και προστασία των σπόρων στο στάδιο του φυτρώματος από τα σκαθάρια.
Ακόμα ανακάτευαν τους σπόρους με στάχτη ή παλαιωμένη κοπριά πριν την σπορά.
Η γενική χρήση του καπνού σαν προφυλακτικό από την μυκητίαση και την καπνιά είναι καταγεγραμμένη σε πολλούς.
Η βασική διαδικασία ήταν να κάψουν υλικά όπως άχυρο, θάμνους, χόρτα, καβούρια, ψάρια, κοπριά, κέρατο βοδιού ή άλλου ζώου σε μία προσήνεμη μεριά ώστε ο καπνός να διασκορπιστεί σε όλο το δεντρόκηπο ή χωράφι. Υπήρχε η αντίληψη ότι τέτοιος καπνός εξαφάνιζε την μυκητίαση και την καπνιά. Ο συγκεκριμένος καπνός από αυτά τα καιγόμενα υλικά είναι πολύ έντονος και δύσοσμος.
Οι κοπανισμένες ρίζες και τα φύλλα από την άγριο αγγουριά εμποτισμένα σε νερό ψεκάζονταν στα κλήματα για τον έλεγχο των μυκητιάσεων και των εντόμων.
Το ίδιο αποτέλεσμα φαίνετε ότι είχε η στάχτη από συκιά ή βελανιδιά όταν εμποτιζόταν σε νερό και ψεκαζόταν στις καλλιέργειες.
Μια άλλη θεραπεία για την καπνιά ήταν το ψέκασμα των φυτών με λιόζουμο.
Ένα μίγμα από στάχτες και σανδαράκη (κόκκινο αρσενικό) sandarach (Tetraclinis articulata) όταν εφαρμοζόταν στα αμπέλια λεγόταν ότι ήταν δραστικό ενάντια στη μυκητώδη αρρώστια της σήψης και του σαπίσματος.
Εκχύλισμα από πικρό λούπινο ή πικραγγουριά χρησιμοποιούταν ευρέως εναντίον διάφορων βλαβερών εντόμων.
Άλλα φυτά που αναφέρονται με εντομοκτόνες ή εντομοαπωθητικές ιδιότητες είναι η αψιθιά, ο νάρθηξ ο απόζων, ο σαμπούκος, το σκόρδο, το ηλιοτρόπιο, ο ελλέβορος, ο κισσός, η σκίλλα, η κασσία, η βαγιά, ο κέδρος, το κίτρο, η συκιά, η βελανιδιά και η ροδιά.
Το λάδι χρησιμοποιούταν για να ψεκάζεται στα κλήματα και στα άλλα φρούτα για να διώχνει τα έντομα μακριά. Για τα ασφαλίσουν από τα έντομα πρόσθεταν μέσα στο λάδι κισσό, κίτρο, λούπινα και άλλα ζωικά ή φυτικά προϊόντα, πριν την εφαρμογή.
Ορυκτή πίσσα ζεσταμένη με λάδι ή λιόζουμο και θειάφι χρησιμοποιούταν σαν κόλλα, στους κορμούς και στα στελέχη των κλημάτων ή των δέντρων έτσι ώστε τα μυρμήγκια οι κάμπιες και τα βλαβερά έντομα να μην μπορούν να σκαρφαλώσουν σε αυτά. Η ίδια διαδικασία γινότανε με κατράμι και κοκκινόχωμα. Το θειάφι όταν αναμειγνυόταν με λάδι ή ρίγανη το χρησιμοποιούσαν εναντίων σκαθαριών και μυρμηγκιών.
Για τις μύγες και άλλα έντομα χρησιμοποιούσαν συχνά δηλητηριασμένα δολώματα.
Οι μύγες σκοτώνονταν με έγχυμα από δάφνη και μαύρο ελλέβορο σε γάλα ή γλυκό κρασί.
Άλλη μια μορφή προστασίας ήταν και η συγκαλιέργεια.
Παρατήρησαν ότι το ραπανάκι μπορούσε να προστατευτεί από τις αράχνες αν σπερνόταν βίκος μαζί του. Το φύτεμα πικρού βίκου μαζί με γογγύλια και αρακά ανάμεσα στα λάχανα, θεωρούταν προστατευτικό ενάντια στην ζημιά από κάμπιες.
Μια μέθοδος προστασίας των νέων δέντρων από τα σκουλήκια ήταν να φυτεύουν σκυλλοκρέμμυδα κάτω από αυτό.
Άλλη μέθοδος προστασίας των νέο φυτεμένων δέντρων ήταν να αλείψουν τις ρίζες τους με χολή βοδιού πριν τα φυτέψουν.
Για προστασία των σπόρων από τα ποντίκια, ο σπόρος πασπαλιζόταν με στάχτες από νυφίτσα ή γάτα, και ψεκαζόταν με χολή βοδιού πριν την σπορά για προστασία από τα ζωύφια.
Μικρά έντομα και ζωύφια κρατιόνταν μακριά με τακτικό ψεκασμό στα φυτά με νερό, στο οποίο είχαν σαπίσει καβούρια.
Οι καπνοί από τον κισσό θεωρούταν ότι έδιωχνε τις νυχτερίδες, ενώ οι καπνοί από ρίγανη, σπόρο μαϊντανού και καλύκανθου, χρησιμοποιούνταν για να διώξουν τα ποντίκια. Για τα φίδια έκαιγαν κέδρο, γάλβανο και κέρατο ελαφιού, ενώ για να διώχνουν τους σκορπιούς έκαιγαν σκορπιούς ή σανδαράκη.

Πηγές:
Ξενοφών-Οικονομικός
Θεόφραστος-Περί φυτών ιστορία
Cato and Varro-De Re Rustica
Columella-De Re Rustica/De Arboribus
Πλίνιος ο Πρεσβύτερος–Φυσική ιστορία
Βιργίλιος-Γεωργικά
Palladius-On Husbondrie
Κασσιανός Βάσσος-Γεωπονικά

Τα περισσότερα βιβλία υπάρχουν στην βιβλιοθήκη της ιστοσελίδας, άλλα στην Ελληνική και άλλα στην Αγγλική γλώσσα.

Αντιδράσεις:

Η ΚΟΠΡΙΑ (ΦΟΥΣΚΙ)

Το αρχαιότερο και καλύτερο λίπασμα που έχει βρεθεί από τους πρακτικούς είναι η κοπριά.
Είναι φυσικό λίπασμα με όλες τις θρεπτικές ουσίες και με όλες τις καλές ιδιότητες, για βαριά και για ελαφριά εδάφη. Περιέχει κατά μέσον όρο επί της χιλίοις: 4 άζωτο, 2 φωσφορικό οξύ και 4 κάλι (ποτάσα). Περιέχει επίσης και άλλες χρήσιμες ουσίες που δεν έχουν τα χημικά (τεχνικά) λιπάσματα. Σε σύγκριση όμως με τα λιπάσματα η κοπριά είναι πολύ αραιωμένη και χρειάζεται πολλά μεταφορικά έξοδα.
Όταν η κοπριά αφεθεί στην αυλή σκορπισμένη στον ήλιο, τον ήλιο, τον αέρα και την βροχή, τότε η αμμωνία της (άζωτο) εξατμίζεται και όλες οι θρεπτικές ουσίες ξεπλένονται ώστε τελικώς απομένει η μισή λιπαντική δύναμη σε αυτή την κοπριά. Χάνονται επίσης τα ούρα τα οποία περιέχουν άλλα τόσα λιπάσματα και έτσι μένει για το χωράφι μόνο το ¼ της αρχικής ουσίας της κοπριάς.
Για να συντηρήσουμε όλη την λιπαντική ουσία της κοπριάς και να μην έχουμε ανάγκη από χημικά λιπάσματα, χρειάζεται συστηματική εργασία. Κάθε βράδυ πρέπει να στρώνουμε τον στάβλο με ξηρά χόρτα ή άχυρα για να κρατούν τα ούρα.
Από τον στάβλο μεταφέρουμε κάθε πρωί την κοπριά σε μεγάλο λάκκο και την πατάμε καλά για να ζυμωθεί (χωνέψει) χωρίς να αερίζεται και χάση την αμμωνία της.
Όταν γεμίσει σκεπάζεται ο σορός της κοπριάς με χώμα ή άχυρο και ποτίζεται συχνά για να μην ξεραθεί, μέχρι να χωνέψει. Καλύτερα να ποτίζουμε με τα νερά του στάβλου.
Μόλις η χωνεμένη κοπριά μεταφερθεί στο χωράφι πρέπει να σκεπάζεται αμέσως με όργωμα ή μέσα σε λάκκους (αμπέλια, δέντρα), για να μην χάσει την υπόλοιπη δύναμή της.
Η χωνεμένη κοπριά δεν βλάπτει τις ρίζες και τους σπόρους. Όταν όμως την χρησιμοποιούμε αχώνευτη πρέπει να την παραχώνουμε 20 τουλάχιστον ημέρες πριν την σπορά ή των χειμώνα που τα δέντρα κοιμούνται.
Μια αγελάδα παράγει κατά μέσο όρο ανά έτος 10 τόνους ή 8.000 οκάδες κοπριάς. Ένα άλογο 4.800 οκάδες. Ένας γάιδαρος 2.400 και ένα πρόβατο 250 οκάδες. Εάν μένουν μόνο την νύχτα στο στάβλο θα πάρουμε τη μισή ποσότητα κοπριάς.
Για ένα στρέμμα χρειάζονται τουλάχιστον χίλιες οκάδες χωνεμένης κοπριάς το χρόνο ή 2.000 οκάδες κάθε 2ο χρόνο. Η δύναμη της κοπριάς διαρκεί 2-3 χρόνια. Με στάνισμα εκατό προβάτων μπορούμε να λιπάρουμε ένα στρέμμα σε 10 ημέρες. Μετά το στάνισμα όμως χρειάζεται όργωμα για να σκεπάσει την κοπριά.

Όταν δεν έχουμε κτηνοτροφία μπορούμε να κάνουμε τεχνητή κόπρο από τα χόρτα, άχυρο, φύλλα και σκουπίδια του κτήματος. Τίποτε δεν πρέπει να χάνεται στους δρόμους και στα χαντάκια. Τα μαζεύουμε όλα σε ένα λάκκο ή σε σωρό και τα πατάμε καλά όπως το φουσκί. Για να χωνέψουν γρήγορα κάθε 30 πόντους πατημένα χόρτα σκορπίζουμε ασβέστη ή λίγη φυσική κοπριά σαν μαγιά. Κατόπιν σκεπάζουμε με 2-3 πόντους χώμα και ποτίζουμε.
Μόλις φτάσουμε σε ύψος 1 ½ μέτρο περίπου σκεπάζουμε τον σωρό με χώμα και καταβρέχουμε συχνά για να μην ξεραθεί. Εάν έχετε ζουμί από κοπριά ή ούρα, τότε δε χρειάζεται ούτε νερό, ούτε ασβέστη, ούτε μαγιά. Για να μαζεύονται όμως αυτά τα ούρα που θα την ποτίζουμε χρειάζεται τσιμενταρισμένος λάκκος.
Η κοπριά κάνει τη γόνιμη γη γονιμότερη και την αδύνατη την βοηθάει πολύ. Η καλή γη δεν χρειάζεται πολύ κοπριά, η μέτρια χρειάζεται λίγο περισσότερη και η φτενή και αδύνατη γη πολλή. Δεν πρέπει όμως την κοπριά να τη ρίχνουμε όλη μαζί, αλλά συχνά. Η γη που δεν κοπρίζεται παγώνει, όταν όμως κοπρίζεται περισσότερο από όσο πρέπει καίεται. Όταν κοπρίζουμε δεν πρέπει να ρίχνουμε την κοπριά απ’ ευθείας στις ρίζες των φυτών, αλλά πρώτα να ρίχνουμε αρκετό χώμα λεπτό, έπειτα την κοπριά και έπειτα πάλι να τη σκεπάζουμε με χώμα. Και έτσι ούτε τα φυτά θα καούν απ’ την κοπριά και η θερμότης της κοπριάς, επειδή θα τη σκεπάσουμε με χώμα δεν θα εξατμισθεί. Η κοπριά όλων των πουλιών είναι καλή εκτός της κοπριάς των χηνών και των νεροπουλιών, η οποία είναι υγρή. Και αυτή όμως είναι χρήσιμη αν την ανακατέψουμε με άλλες κοπριές. Του περιστεριού η κοπριά είναι πάρα πολύ καλή, γιατί έχει μεγάλη θερμότητα. Και για αυτό μερικοί ανακατεύουν με το σπόρο λίγη απ’ την κοπριά αυτή, έτσι καθώς είναι και την ρίχνουν στο χωράφι. Είναι δε ωφέλιμη στην αδύνατη γη και βοηθάει να βγάλει τους καρπούς και να τους θρέψη και την αγριάδα την καταστρέφει.

Δεύτερη ύστερα από την κοπριά των περιστεριών έρχεται η ανθρώπινη, που μοιάζει κάπως με των περιστεριών, ιδίως γιατί καταστρέφει όλα τα αγριοβότανα. Στην Αραβία τη μεταχειρίζονται ως εξής. Την ξεραίνουν τελείως και κατόπιν τη βρέχουν με νερό και πάλι την ξεραίνουν. Και καθώς βεβαιώνουν έτσι γίνεται πάρα πολύ ωφέλιμη στ’ αμπέλια. Καλύτερα όμως είναι, για ν’ αποφεύγουμε κάπως την αηδία, να την ανακατεύουμε με άλλες κοπριές. Τρίτη έρχεται η κοπριά του γαϊδάρου, η οποία είναι πολύ γόνιμη από τη φύση της και σ’ όλα τα φυτά πολύ χρήσιμη. Τετάρτη η κοπριά απ’ τις γίδες, αλλά πολύ αψιά. Και έπειτα η κοπριά των προβάτων που είναι μαλακότερη και κατόπιν η βοδινή. Καλύτερη απ’ τις κοπριές αυτές είναι η χοιρινή, η οποία όμως είναι ακατάλληλη για τα σπαρτά, επειδή είναι πολύ θερμή και τα καίει αμέσως. Χειρότερη απ’ όλες είναι η κοπριά των αλόγων και των μουλαριών, όταν είναι μόνη της. Αν όμως ανακατέψουμε με άλλες αψύτερες γίνεται χρήσιμη.
Οι γεωργοί πρέπει προ πάντων να προσέχουν να μη χρησιμοποιούν κοπριά της ίδιας χρονιάς. Γιατί δεν ωφελεί καθόλου και καμιά φορά βλάπτει και γεννάει πολλά ζωύφια. Η κοπριά 3 και 4 χρόνων είναι πάρα πολύ καλή. Γιατί απ’ την πολυκαιρία όλη η βρώμα έχει εξατμισθεί και τα σκληρά κομμάτια που μπορεί να έχει έχουν μαλακώσει. Δεν πρέπει να κοπρίζουμε τις ημέρες που μεγαλώνει το φεγγάρι, γιατί τις ημέρες αυτές η κοπριά συντελεί στο να φυτρώσουν πολλά αγριοβότανα.

Πως φτιάχνουμε την κοπριά
Μερικοί ανοίγουν χαντάκι βαθύ και βάζουν μέσα όλη την κοπριά μαζί και την καλύτερη και την χειρότερη για να σαπίσει. Επίσης μέσα στο χαντάκι βάζουν και την στάχτη απ’ τους φούρνους και λάσπη και την κοπριά απ’ όλα τα ζώα και προ πάντων απ’ τους ανθρώπους και τα κάτουρα τα ανθρώπινα, τα οποία ωφελούν περισσότερο από κάθε τι άλλο όλα τα φυτά και ιδίως τ’ αμπέλια. Ακόμη ρίχνουν μέσα στο χαντάκι και την ακαθαρσία απ’ τα ταμπάκικα. Πολλοί δε και την καλαμιά ύστερα από το θέρος την ξεριζώνουν και τη στρώνουν στα μαντριά των ζώων για να πατηθεί και να σαπίσει απ’ το κάτουρο και να γίνει κοπριά κα μαζί με όλα τα άλλα που είπαμε παραπάνω τη ρίχνουν στο χαντάκι. Και αν είναι τίποτε λάσπες ακάθαρτες ή στάχτη από άχυρα ή από αγκάθια ή από ξύλα ή από φρύγανα και αυτή τη ρίχνουν μέσα στο χαντάκι. Και τα βρύα που βγάνει η θάλασσα, αφού τα πλύνουν καλά με γλυκό νερό, τα ρίχνουν μέσα στο χαντάκι. Αφού ανακατευθούν όλα αυτά μαζί μέσα στο χαντάκι ρίχνουν γλυκό νερό για να σαπίζουν όλα μαζί γρηγορότερα. ‘Έπειτα ανακατεύουν με το σκαλιστήρι την κοπριά έως που να γίνει όλη μαζί ένας χυλός. Πολύ δε ωφέλιμο είναι όταν βρέχει να ρίχνουμε τα αυλάκια απ’ τους δρόμους μέσα στο κοπροστάσι. Γιατί το νερό αυτό, καθώς είναι λασπερό και θολό θ’ αυγατίσει την κοπριά που υπάρχει κα θα σαπίσει μαζί της και θα την κάνει πολύ καλύτερη.

Πηγές; Γεωπονικά-Νικ. Β. Σκληρού Γεωπονικά-Κασσιανός Βάσσος

Οκά
Παλαιά μονάδα βάρους που ίσχυε στην Ελλάδα ως την 1η Απριλίου 1959. Από την εποχή αυτή καθιερώθηκε για τη χώρα μας απ' το Διεθνές Σύστημα Μονάδων το κιλό ή χιλιόγραμμο βάρους. Η οκά διαιρείται σε 400 δράμια. Σε αναλογία με το κιλό η οκά είναι βαρύτερη απ' αυτό και ισούται με 1282 γραμμάρια. Το κιλό είναι ίσο με 312,5 δράμια έναντι των 400 της οκάς. Παρόλη τη χρησιμοποίηση του κιλού η οκά εξακολουθεί να χρησιμοποιείται, ιδιαίτερα στα προϊόντα οινοποιίας, που συσκευάζονται σε φιάλες μισής οκάς. Η λέξη παράγεται απ' την τουρκική ΟΚΚΑ
http://www.livepedia.gr/index.php/%CE%9F%CE%BA%CE%AC

Δείτε ακόμα:
ΦΥΣΙΚΑ ΒΙΟΛΟΓΙΚΑ ΛΙΠΑΣΜΑΤΑ
ΟΙ ΤΙΜΕΣ ph ΤΟΥ ΓΟΝΙΜΟΥ ΕΔΑΦΟΥΣ
ΤΑ ΘΡΕΠΤΙΚΑ ΣΥΣΤΑΤΙΚΑ ΤΩΝ ΦΥΤΩΝ
ΦΤΙΑΧΝΩ ΚΟΜΠΟΣΤ ΓΙΑ ΛΙΠΑΝΣΗ ΕΔΑΦΟΥΣ

Αντιδράσεις:

ΠΟΛΛΑΠΛΑΣΙΑΣΜΟΣ ΔΕΝΤΡΩΝ

Ποια δέντρα πρέπει να φυτεύουμε με σπόρο, ποια με παραβλάσταρα και ποια με κλάδους ή με βέργες

Το φύτεμα του δέντρου γίνεται με διάφορους τρόπους. Μερικά δέντρα πρέπει να τα φυτεύουμε με το σπόρο, άλλα με παραβλάσταρα, άλλα με βέργες και άλλα με κλάδους.

Με το σπόρο φυτεύονται:
Ο φιστικιές, οι λεπτοκαρυές (φουντουκιές), οι αμυγδαλιές, οι καστανιές, οι ροδακινιές, οι δαμασκηνιές, οι κουκουναριές, οι χουρμαδιές, τα κυπαρίσσια, οι δάφνες, οι μηλιές, τα σφεντάμια, τα έλατα, τα πεύκα. Όταν τα φυτέψουμε με σπόρο γίνονται καλύτερα.

Με παραβάσταρα φυτεύονται:
Οι ελιές και τα όμοια δέντρα (πυρηνόκαρπα) όπως οι κερασιές οι τζιτζιφιές οι λεπτοκαρυές, οι μυρτιές, οι μεσπιλιές (μουσμουλιές).
Παραβλάσταρα λέγονται όσα βλαστάρια είναι ενωμένα με το δέντρο και τα βγάζουμε μαζί με ένα μεγάλο κομμάτι από τη ρίζα. Και τα παραβλάσταρα πρέπει επίσης να τα μεταφυτεύουμε.

Με βέργες ή με τους κλάδους φυτεύονται:
Οι αμυγδαλιές, οι αχλαδιές, οι συκαμινιές (μουριές), οι κιτριές, οι μηλιές, οι ελιές, οι κυδωνιές, οι λεύκες, ο κισσός, οι τζιτζιφιές, οι μυρτιές, οι καστανιές. Και αυτά όταν τα μεταφυτεύσουμε γίνονται καλύτερα.

Τα δέντρα που μπορούν να φυτεύονται και με παραβλάσταρα και με τα κλαδιά ή τις βέργες είναι τα εξής: οι συκιές, οι συκαμινιές, οι κιτριές, οι ροϊδιές, οι ελιές, οι συκομουριές, οι λεύκες, οι αγριομερσίνες (λαγομηλιές), οι κυδωνιές.
Με τι βέργες και με τα κλαδιά μόνο (είναι αδύνατο να τα φυτέψουμε με παραβλάσταρα γιατί δεν βγαίνουν) φυτεύονται τα εξής: το κλήμα, οι ιτιές, τα πυζάρια, το τριφυλλόκλαδο.
Τα δέντρα που μπορούν να φυτεύονται με το σπόρο και τα παραβλάσταρα είναι τα εξής:
Οι βερικοκιές, οι δαμασκηνιές, οι αμυγδαλιές, οι χουρμαδιές, οι φιστικιές, ο πλάτανος και οι δάφνες.

Γεωπονικά-Κασσιανός Βάσσος

Αντιδράσεις: